Verboden Verlangens!!!

[Lunatic]

Ze heeft een glimlach die hem zijn opleiding laat versloffen, die hem afspraken met vrienden laat afzeggen, die het leven langs hem heen laat gaan, die hem doet beseffen dat eigenlijk alleen zij ertoe doet. En nu zit ze in zijn kamer op zijn bed met haar prachtige, glanzend zwart haar. “Waarom hebben ze jou eigenlijk Fatima genoemd?” vraagt hij. Ze lacht. “Wat stel jij toch altijd gekke vragen. Hoezo?” “Gewoon,” antwoordt hij. “Omdat het stom is om een meisje als jij Fatima te noemen. Wisten je ouders niks originelers te bedenken?” “Ik ben trots op mijn naam,” zegt ze. “Alle Marokkaanse meisjes heten Fatima.” “Ja, en alle jongens heten Hassan, nou goed. Waarom heet jij eigenlijk Tom?” Tom haalt zijn schouders op. “Gewoon, zomaar.” Hij heeft geen zin meer in dit suffe gesprek. Eigenlijk is het alleen maar een manier om hen af te leiden van wat er werkelijk aan de hand is. Zwijgend bekijkt hij haar van opzij. Haar dikke haar, haar donkere wenkbrauwen, haar gladde huid. Wat is hij vreselijk gek op haar. “Wat kijk je naar me?” Onzeker kijkt Fatima hem aan. “IK vind je mooi. En lief. En grappig. En leuk. En slim. En slank. En eerlijk...” Fatima slaat plagerig haar hand voor zijn mond, zodat hij niets meer kan zeggen. “Hou op, ik wil het niet horen. Jij met je geslijm!” giechelt ze. “Het is geen geslijm. Ik meen het.” Hij heeft het warm, hoewel het kil is im zijn kamer. De wind wringt zich tussen de kieren van het raamkozijn en maakt een klaaglijk geluid. Regen slaat tegen de ruiten. De nazomer is verdrongen door de herfst, maar Tom heeft van die overgang nauwelijks iets gemerkt. Zon of noodweer, het maakt niet uit, zolang zij er maar is. Hij omarmt haar stevig en drukt zijn gezicht tegen de hare. Ze kussen elkaar. Zachtjes duwt hij haar achterover op het bed. Fatima maakt zich los uit zijn greep. Ze kijkt op haar horloge. Haar blik is plotseling angstig, strak, serieus. “Tom, ik moet er zo vandoor. Ik weet niet hoe we hiermee verder moeten gaan. Ik bedoel, dat jij en ik... Je weet hoe mijn vader...” Nu houdt Tom zijn hand voor haar mond. “Sssst. Dit wil ik niet horen.” Met beide handen pakt hij haar gezicht vast en kijkt in haar donkere ogen. “Ik ben verliefd op je. Idioot verliefd. Wat wij hebben is zo bijzonder. Ik wil niet da het over gaat. Als je vader zou weten hoeveel ik om je geef, dan zou hij wel anders praten.” “Ik geef ook veel om jou, maar zo werkt het niet bij ons. Mijn vader wil dat ik met een Marokkaanse jongen trouw. Hij weet zelfs al met wie. Als hij erachter komt dat ik met jou ga...dan ben ik nooit meer welkom in mijn familie.”

[Lunatic]

MOET IK DOORGAAN???

[Lunatic]

Tom zucht. :deze discussie hebben we al eerder gevoerd. Dan trouw ik met toch met je, bekeer ik me tot de islam, laat ik me besnijden e eet ik elke dag couscous. Als ik jou maar kan zien, snap dat dan!” “Jij snapt mij niet. Ik heb je al duizend keer uitgelegd hoe mijn familie hierover denkt. En jij wilt het niet begrijpen.” Tom staat op. “Ik begrijp het heel goed.” Hij loopt naar het raam en kijkt naar de regen die onverstoorbaar uit de lucht blijt vallen. “Maar ik hou toch van je!” roept hij luid en zonder om te kijken. “Ik ook van jou!” schreeuwt ze terug. Tranen staan in haar ogen. Tom stopt zijn handen diep in zijn zakken. “Daar merk ik weinig van. Ik wil dat je gaat. Je moest toch naar je vader? Laat je maar uithuwelijken, als je dat zo graag wilt!” Fatima freimelt aan haar jas. “Maar Tom...” :Ga, ga weg!” schreeuwt hij. Haastig loopt Fatima de kamer uit. Op de krakerige trap barst ze in huilen uit. Misschien is het ook beter zo en moet ze maar proberen om gelukkig te worden met een Marokkaanse jongen. Maar als ze door de stromende regen naar huis loopt, krijgt ze al spijt en vlucht ze een telefooncel in. Met bevende vingers draait ze zijn nummer. “Tom, het spijt me vreselijk dat ik je het zo moeilijk maak. Laten we er vanavond verder over praten. Ik kan er dan wel even tussenuit, mijn ouders zijn er vanavond niet. Om half zeven in het parkje. Daar kan niemand ons zien.” “Om half zeven, dat is goed” zegt Tom. Hij probeert zij stem onwillig en somber te laten klinken, maar zijn hart juicht. Misschien heeft ze eindelijk de moed gevonden om toch voor hem te kiezen. Maar die avond om half zeven is Tom niet in het park. Fatima kijkt voor de zoveelste keer op haar horloge. Het is niets voor hem. Hij is altijd te vroeg. Zou hij boos zijn? Wil hij haar niet meer zien? Het is ook haar eigen schuld. Ze houdt hem af, m,aar trekt hem tegelijkertijd weer aan. Soms weet ze het zelf ook niet meer. Ze wil een relatie met Tom, maar eigenlijk kan dat niet. Een paar weken gelden had haar vader haar samen met Tom gezien. Hij was in woede uitgebarsten en had haar verboden nog langer contact te hebben met Nederlandse jongens. Als hij er toch achter zou komen, hoefde ze niet meer op haar familie te rekenen. Intussen zette hij vaart achter het zoeken van een – in zijn ogen – geschikte huwelijkskandidaat. Volgende week moet ze ene Rachid ontmoeten, een intelligente jongen uit een rijke, Marokkaanse familie. Haar vader is vol over hem. Ze durft niet te zegggen dat ze van Tom houdt en dat ze niet wil trouwen met een jongen die ze nauwelijks kent. Maar ze moet ook eerlijk tegen Tom zijn. Hij weet niets van de ontmoeting met rachid en leeft nog met de illusie dat het echt iets kan worden tussen hen. Vanavond wil ze hem de waarheid vertellen, hoe moeilijk dat ook is. Haar hart bonst. Waarom komt hij nou niet? Steeds. Als ze het grind hoort knerpen, hoopt ze dat hij het is die aan komt lopen. Met zijn slungelige schouders een beetje voorovergebogen, zijn half stoere lachje, zijn blonde krullen en blauwe ogen. Om zeven uur houdt ze het voor gezien en slentert ze het park uit. Misschien heft Tom voor zichzelf ook besloten dat het maar afgelopen moet zijn. Tozh zit het haar niet lekker. Ze zouden erover praten. Of zou er echt iets gebeurd zijn? Ze loopt een extra rondje door de stad, in de hoop dat ze hem tegenkomt. Hij zit soms bij de snackbar met vrienden. Ze ziet wel twee van zijn vrienden, maar hij is er niet. Als ze het groepje passeert, houdt ze haar pas in en groet de jongens. Een van hen heeft ze wel eens eerder gezien, toen Tom haar bij de snackbar op een ijsje trakteerde. Hij groet haar. “Zoek je Tom” vraagt hij. “Eigenlijk wel,” geeft ze toe. “Hij is vanmiddag opgepakt door de politie. Voor tasjesroof.” Verschrikt kijkt Fatima hen aan. Nemen ze haar in de maling? Tom zou nooit iemand beroven!

[Badriya]

Jaaaaaaaaaaaa ga vooral door Lunatic!! Het is een leuk begin van een goed verhaal... please continue!!!

[Lunatic]

Het moet al tegen tienen zijn, maar zeker weet hij dat niet. Ze hebben zijn horloge afgenomen. Hij heeft nooit een politiecel van binnen gezien, maar dit si wel ongeveer wat hij zich ervan had voorgesteld. Een houten bankje, meer niet. Veters uit zijn schoenen. Dit is het meest bizarre wat hij ooit heeft meegemaakt. Iets wat je in films ziet of in boeken. Maar waarom moet hem dit uitgerekend overkomen? Hij stond die middag met zijn vrienden te praten bij de snackbar. Na alle moeilijkheden met Fatima wilde hij wat afleiding. Het leek hem goed om even aan andere dingen te denkne dan aan zijn onmogelijke relatie. Ineens stopte er een politieauto vlak bij hen. Hij dacht nog dat er een ongeluk was gebeurd. Maar de politieagenten liepen tot zijn verbazing naar hem toe. “Goedemiddag, mogen we u een paar vragen stellen? Is die van u?” De agent wees op zijn rode brommer. Zijn brommer was herkend, zijn jas was herkend, zijn hoofd was herkend. Door een vrouw die diezelfde middag van haar tas was beroofd door een jongen op een rode brommer. Stomverbaasd en een beetje lacherig had Tom de twee agenten aangekeken. “Dat dig is eigenlijk van mijn broertje. Ik heb er inderdaad mee gereden vanmiddag, maar geen vrouwen van hun tas beroofd. Er zijn toch wel meer rode brommers, leren jassen en jongens met blond haar op deze wereld? Dan moet u echt met meer bewijs komen.” “We willen toch dat u meegaat naar het bureau. Het slachtoffer heeft u heel expliciet als verdachte aangewezen. Dat is voor ons vooralsnog voldoende.” Zijn vrienden hebben geprotesteerd en geroepen dat het belachelijk is. Tom was meegegaan in de politieauto, in de vooronderstelling dat ie zo weer vrij zou zijn. Maar dat ging minder snel dan dat hij had verwacht. Het tijdstip was een cruciaal punt. Hij had een alibi. Een sterk alibi, maar wel een die voor heel wat moeilijkheden zou kunnen gaan zorgen. Fatima was bij hem op dat moment. Zouden de ouders van Fatima geloven dat zij alleen maar wat zaten te kletsen op zijn kamer? Natuurlijk niet. Fatima had hem vaker verteld dat haar ouders iets vermoedden over haar geheime relatie. Dat haar vader haar had verboden met hem om te gaan. Als hij de politie zou vertellen dat hij die middag met haar op zijn kamer zat, zou hij het haar vreselijk moeilijk malken. En daarvoor hield hij te veel van haar. Voor de vierde keer die dag komt een rechercheur hem ophalen voor verhoor. Maar hij weet dat hij ook nu niets zal loslaten. Hij is onschuldig en dat zal vanzelf wel blijken. Zijn vermoeide ogen doen pijn in het schelle tl-licht. “We vragen het nog een keer. Waar was je vanmiddag tussen twaalf en half 1?” “Op mijn kamer, met een meisje. Maar ik heb een geheime relatie met haar. Als ik zeg wie zij is, breng ik haar in de problemen. Gelooft u me dan toch! Ik spreek echt de waarheid.” “Als u niet zegt om wie het gaat, kunnen we ook geen verklaring van haar afnemen.” “Dat is dan jammer. Mijn onschuld zal toch wel blijken.” Onverschillig staart Tom naar het tafelblad. Toch voelt hij zich niet meer zo onverschillig als hij zich voordoet. Stel je voor dat ze hem blijven verdenken? Hoeveel weken of manden gevangenisstraf staat er eigenlijk op beroving? Fatima staat nog steeds bij de vrienden van Tom. Een van de jongens vertelt opgewonden wat er die middag is gebeurd. “Ik sta hier niet te liegen. Er stopte een politieauto en hij werd meegenomen, omdat het slachtoffer hem als dader heeft aangewezen. Ze herkende zijn brommer en zijn jas. Maar, kom op nou zeg, hoeveel mensen hebben er zo’n brommer en zo’n jas? Duizenden!” “Tom doet geen vlieg kwaad, ik snap niet dat hij alsnog vastzit. Hij had allang vrij moeten zijn, maar hij heeft waarschijnlijk geen sluitend alibi,” zegt de andere jongen. “Niemand weet verdomme waar hij zat. Alleen omdat ik zeker weet dat Tom dit niet zou doen.” Ineens richt de vriend zich tot Fatima, die er tot dan aan toe een beetje verlegen heeft gestaan. “Of weet jij waar hij was om kwart over 12? Was hij bij jou misschien?” Fatima slikt en slaat haar ogen neer. Die middag om 12 uur had hij haar gezoend en gezegd dat ze mooi was, en leuk, en slim, en slank, en lief, en eerlijk.... Eerlijk? Is ze dat wel? Tom’s vrienden kijken haar vragend aan. Haar benen trillen. Haar gedachten flitsen van Tom naar haar vader en weer terug. “Geen idee waar hij was vanmiddag. Ik heb hem niet gezien,” hoort ze zichzelf ineens vastberaden zeggen. De jongens lijken niet te merken dat ze nerveus is. Ze schenken verder weinig aandacht aan haar. Tom heeft waarschijnlijk nooit veel over har verteld. Ze wekken niet de indruk dat ze fatima als zijn vriendin beschouwen. Ze zegt gauw gedag en loopt weg. Schuldgevoelens achtervolgen haar en laten haar niet meer los. Wat een lafaard is ze toch! Waarom zegt ze gewoon niet dat Tom bij haar was? Omdat ze dan niet meer hoeft te rekenen op haar familie. En ze kan niet zonder haar ouders. Ze zou het verschrikkelijk vinden om verstoten te worden door haar vader. En als haar leugens worden ontdekt, dan zal Rachid niet met haar trouwen omdat zij een onbetrouwbare vrouw is. Zou Tom iets tegen de politie hebben gezegd over hun ontmoeting? Ze is nog niet thuis geweest. Misschien heeft de politie inmiddels gebeld, misschien zijn ze zelfs aan de deur geweest... Haar ouders zijn niet thuis, maar haar broer en zus wel. Ze durft bijna niet terug naar huis te gaan. Stel dat ze het allemaal al weten.... Tom weet niet of het buiten donker is of niet. Er zitten geen ramen in de zel. Zijn maag knort. Hij heeft de hele avond niets gegeten. Zijn standvastigheid van eerder die middag begint te wankelen.

[Lunatic]

De rechercheurs dringen erop aan dat hij zegt wie er bij hem was. Diezelfde avond hebben ze zijn kamer doorzocht, amar niets gevonden. Hij heeft nog een paar uur en als er dan geen bewijs is, moet hij ook de nacht bij de politie doorbrengen totdat er een getuide is die hem kan helpen. Zijn ouders heeft hij nog steeds niet mogen sprken, maar hij kan wel raden hoe ongerust zijn. Iedereen die hem kent, zal stomverbaasd zijn. Hij leunt met zijn rug tegen tegen de muur en denkt voor de zoveelste keer terug aan de ontmoeting met Fatima die middag. Hoe ze op zijn bed zat. Hoe angstig ze had gekeken. Hoe zeker ze ervan was dat het nooit wat tussen hen kon worden. Wat had ze hem willen vertellen die avond? Misschien ahd ze hem wel willn zeggen dat ze hem nooit meer wilde zien. Dan zat hij hier voor niets zijn mond te houden. Was het niet beter dat hij gewoon de waarheid vertelde? Als alles aan het licht kwam, zou hij haar dwingen om een keus te makne. En wat zou zij op dit moment denken? Waarom houdt zij haar mond? Als ze niet voor hem opkwam, is ze het dan wel waard om zo door hem beschermd te worden. De vragen blijven door zijn hoofd spoken. Maar steeds is er ook ahar glimlach in zijn hoofd. Die glimlach die ervoor zorgt dat hij zich gelukkig voelt. Hij kan haar niet verraden. Het is hun geheim en dat moet zo blijven. Hij zal hier hoe dan ook uitkomen. De politie heeft nooit voldoende bewijzen om hem vast te houden. De deur van zijn cel wordt opengemaakt. Een rechercheur zet een bord met boterhammen voor hem neer. “Iver een kwartier kom weer bij je, er heeft zich een getuige gemeld.” “Wat, wie dan?” “Je hoort straks meer..” De deur gaat weer dicht. Tom neemt een hap van zijn boterham.. Zou het Fatima zijn? Zou ze dan toch? Of zou iemand hen gezien hebben? Ineens denkt hij aan zijn huisgenoot Pieter. Hij was die middag thuis. Misschien heeft hij iets gezien. Zijn vreinden hebben Pieter natuurlijk gebeld... Of zou Fatima toch.....? Eigenlijk hoopt hij dat zij het is. Dat ze die avond laat nog naar het bureau is gelopen om hem te bevrijden. Dat zou een bewijs van haar liefde voor hem zijn. Met kloppend hart hangt Fatima haar natte Jas op in de gang. Vanuit de huiskamer klinken tv-geluiden. Haar broer jamal hangt op de bank. Hij zegt ‘hoi’ zonder op te kijken. Fatima zucht opgelucht. Niets aan de hand. Als de politie had gebeld, had hij well anders gerageerd. Ze loopt meteen door naar haar kamer. Uit haar bureaula haalt zeen ijzeren kistje met een slot. Daarin heeft ze Tom’s foto opgeborgen. Ze maakt het open en legt de foto op haar schoot. Hij is gemaakt op het strand. Zijn haar is verwaaid en zijn wangen zijn rood van de wind. Hij lacht haar vrolijk toe. Zo lachte hij ook bij hun eerste ontmoeting. Zij zat achter de kassa bij de hema en hij kocht een boxershort. Steeds zoekt hij har kassa uit om te betalen. Hij lachte lief naar ahar, maar zei verder niet veel meer dan de andere klanten: “Dank je wel, en tot ziens” Totdat hij een keer brutaal vroeg hoe ze heette en hoe of ze het leuk vond om wat met hem te gaan drinken na werktijd. Ze had afwijzend gereageerd op dat voorstel. Uigaan met een nederlandse jongen? Dat was uitgesloten. Maar Tom gaf niet op en bleef haar opzoeken om te vragen wanneer ze een keer iets met hem ging drinken. Uiteindelijk was ze gezwicht voor zijn vrolijke lach en hadden ze samen koffie gedronken in de stad. Dat gebeurde vaker, tot ze besefte dat ze ontzettend verliefd was op hem, en hij op haar. Ze moet eerlijk zijn, ze houdt waanzinnig veel van hem. Hij is zo lief voor haar over dat hij haar niet verraadt. Ze kan hem niet zomaar onschuldig vast laten zitten. “Fatima.” Ze schrikt het is haar vader.” Ja?” “Wil je even komen?” Snel stopt ze de foto terug in het doosje en gaat naar de woonkamer. “Ik heb voor dinsdag om 4 uur een afspraak gemaakt met Rachid, jullie eten samen en hij zal met je wandelen in het park. “Maar ik moet werken dinsdag!” “Dan neem je maar een paar uur eerder vrij. Rachid kan alleen op dinsdag om 4 uur, hij heeft een drukke baan.” “ik heb ook een drukke baan”, zou ze willen zeggen, maar ze durft niet. Ze knikt “Goed ik ben er dinsdag.” Ze haat zichzelf terwijl ze dat zegt. “Rachid is een goede partij voor je. Hij is knap, rijk, intelligent. Je zult heel gelukkig met hem worden”, zegt haar moeder.

[AvecToi]

het is een supermooi verhaal ga vooral zo door Greetz missy_hanaa :)

[kickgirl]

e e e e e e erg mooi! Ik heb er zelfs geen woorden voor! Alleen dat je zeker moet door schrijven zodat ik weer geplakt aan het scherm kan zitten lezen! ;) ;) Kus kickgirl

[Lunatic]

ok wacht ff meidenhier nog een stuk!!! Fatima drukt haar lippen stijf op elkaar om niet te gaan huilen. Ze snelt de kamer uit en laat zich op har bed vallen, tranen stromen over haar wangen. Ze moet er niet aan denken om met rachid te trouwen, hoe knap, rijk en intelligent hij ook is. Ze moet naar de politie gaan en alles eerlijk vertellen. Niets kan haar nog schelen. Ze sluip de kamer uit, maar net als ze haar jas van de kapstok wil pakken en de deur uit wil glippen, komt haar vader uit het toilet. Dat had ze niet verwacht, waar ga je heen? Ik moet nog wat doen, iets belangrijks. Ze opent de deur, hij wil haar pols grijpen, maar ze weet zich los te ****** en rent weg. Ze weet zeker dat hij haar achterna zal komen. Het regent keihard buiten, ze stampt door de plassen en rent zo hard als ze kan. Mensen kijken verbaasd om als ze voorbij komt. Ze is vergeten haar jas aan te doen en haar bloes is doorweekt. Af en toe kijkt ze achterom. Heel in de veret ziet ze haar vader rennen. Eigenlijk weet ze niet eens op welk politiebureau Tom zit. Het enige watz e kent, is het hoofdbureau in het centrum van de stad. Daar loopt ze heen. Ze probeert nergens aan te denken. Niet aan de gevolgen, niet aan haar vader, niet aan Rachid. Alleen Tom telt nu. Hijgend en door door- en doornat komt ze het politiebureau binnenrennen. Een agent achter de balie kijkt haar fronsend aan. “Het gaat om Tom. Tom Vermeulen. Hij is opgepakt voor tasjesroof, maar hij heeft het niet gedaan”, zegt ze buiten adem, terwijl ze schichtig omkijkt of haar vader er al aan komt. Zo in het koele tl-licht lijkt haar actie ineens onbezonnen en raar. Straks zal haar vader hier ook staan en een enorme scene trappen. Hij is natuurlijk razend. De agent knikt in de richting van de lange gang: “dat weten we, Tom is zojuist vrijgelaten. Een huisgenoot heeft hem met een meisje gezien. En toen was alles duidelijk.” Met een scheef lachje neemt de agent haar op: “het was een marokkaans meisje. Fatima heette ze, kan dat?” Ze voelt haar wangen rood kleuren. Dan ziet ze dat Tom aan komt lopen, tussen zijn ouders in. Zijn gezicht is bleek, zijn ogen klein en moe, “Fatima”? Hij duwt zijn oduers opzij, rent op haar af en slaat zijn armen om har heen. “Ik ben zo blij dat je gekomen bent, dat je me niet vergeten ebnt.” “Hoe gaat het met je?” Hoe gaat het met je? Ik...ik voel em zo schuldig, Tom i wilde het gaan zeggen, maar iemand was me voor.... Het is goed zo, het is goed zo, lieverd. Ik ben allang blij dat ik vrij ben. Maar als fatima omkijkt, ziet ze dat het helemaal niet goed is. haar vader staat in de hal, zijn ogen spuwen vuur. "Wat is er aan de hand?" Tom houdt haar stevig vast. Kom op wees eerlijk, fluistert hij haar in haar oor. Ze recht haar schouders en kijkt haar vader vol zelfvertrouwen aan, het spijt me heel erg, pap, maar ik hou van deze jongen. Met hem wil ik trouwen, niet met Rachid. Haar vader draait zich om, zonder iets te zeggen. Tranen brandden in haar ogen: Papa luister nou! roept ze nog, maar hij loopt vastberaden door. Fatima heeft niets meer van haar vader gehoord, sinds die avond op het politiebureau. Ze heeft haar spullen gepakt en is bij Tom ingetrokken. Daarmee heeft ze definitief voor hem gekozen en min of meer gebroken met haar vader. Maar hoewl Tom heel lief voor haar is, mist ze een thuis. Er gaat geen dag voorbij dat ze niet aan haar familie denkt. Stiekem hoopt ze op een telefoontje dat alles goed zal maken. Maar het komt niet. Als het donderdagavond is, moet ze werken. Het is een gure avond die de eerste dagen van de winter aankondigt.

[RIF_CHICKIE]

xzoooooooooooooooooooo wat een moooi verhaal man!! prachtig zerieus ik heb er geen woorden voor tbar3kelah!!!!!!!!!!!! kuzzz nawal,

[Lunatic]

Ze sleept zich naar de winkel, echt veel zin heeft ze niet. Het is een drukke avond. Mensen doen inkopen voor Sinterklaas. De rij bij haar kassa lijkt maar niet te slinken. Aan de lopende band passeren mensen haar kassa. Hun gezichten dringen niet tot haar door. Totdat ze ineens, tussen al die vreemde blikken, twee bekenden, donkere ogen herkent. Het zijn de ogen van haar vader. Hij legt een doos met kaarsen op de balie. HUn blikken kruisen elkaar. Is het toeval dat hij hier is? Schuchter slaat ze haar ogen neer. het is haar eigen vader en toch voelt ze zich ongemakkelijk. Ze geeft hem wisselgeld en weer kijkt ze hem aan. Wat lijkt ze eigenlijk veel op hem! Ze herkent haar eigen donkere ogen in de zijne.

[Mazlout]

waar blijft de rest van het verhaal?

[dulce_lamia]

Ik ben benieuwd hoe het afloopt....

[BENT_NASSS]

vervolg???!!?!!!?!?!?!?!?

[Mocro_Sweety]

komt er please snel een vervolg ..... dit is echt zoooo'n mooi verhaal ..... ik wacht echt vol spanning op een vervolg ... GO Gurlie - XxX - Dounia