Yemina
30-10-2002, 11:20
Januari 2001, Na het krijgen van eerste kind, viel ik een depressie. Ik woon in Florida en de rest van mij familie woont in Marokko. Mij man stelde voor om voor 15 dagen naar Marokko te gaan en daar wat bij te komen. Mij man stelde voor dat ik me kind zou achter laten bij zijn zus, ik weigerde eerst. Ik was te ziek om hem te verzorgen en stemde toch maar toe. Ik had immers hulp nodig van een liman in Marokko. Mij man verzekerde mij dat ik niet bang moest zijn, dat we daar maar 15 dagen zouden verblijven, voor mijn eigen best wil. Zo kwam ik gezond terug en kon ik me kind normaal opvoeden. Wees niet bang, we blijven samen totdat je beter bent! Je moet me geloven, ik ben je man en ik hou van je. Op 28 maart 2001 was me zoon al 2 maanden, ik hield hem stevig vast en knuffelde hem. Ik vertelde hem dat ik binnen 15 dagen terug zal zijn en weer de beste mama krijgt. Dan kan ik je verzorgen. We namen afscheid van zijn zus en verlieten het huis naar onze bestemming. Daar aangekomen bracht hij me naar me ouders en vertelde dat hij over 4 dagen terug zou komen. Zijn ouders woonden een tijd van ons vandaan, daarom. Die 4 dagen belde hij me dag en nacht vertelde dat hij van me hield en vroeg hoe ik me voelde. Na 6 dagen belde ik naar zijn ouders en zijn moeder vertelde me dat mijn man was teruggekeerd naar U.S. Ik was verbijsterd en vroeg haar of hij mijn papieren had achtergelaten. Nee, zei ze we hebben niks, hij is terug en bel ons nooit meer. Je zal binnenkort je scheidingspapieren ontvangen. Toen hangde ze op! Oh, mijn God! Ik huilde en huilde, schreeuwde mijn baby, mijn baby! Ik wil mijn baby! Hij is mijn reden om te leven. Ik schreeuwde tegen me ouders DOE IETS! Me ouders huilde en spraken geen woord uit! Waarom doet hij mij dit aan. Het is maar een depressie, ik ben niet gek. Een man met wie ik 4 jaar lang mee getrouwd ben, ik geloofde hem maar het is werkelijk een monster. Hij stal me paspoort en visa en het ergste me KIND! Hij wijst me af, zonder me geld en papieren. Mijn depressie werd alleen maar erger. Me ouders lieten me opnemen in het ziekenhuis, ik wilde zelfmoord plegen. Ik wilde niet leven zonder me kind. Ik schreeuwde dat hij me kind had afgenomen. Ik dacht dat ik gek werd. Ik praatte tegen mezelf en als ik een moeder met haar kind zag begon ik te huilen en te schreeuwen. Iedereen in me omgeving vertelde me dat ik sterk moest worden en vechten zodat God me kon helpen. Het is waar. Maar eerst me depressie aanvechten. Ik nam teveel medicijnen. Op een dag besloot ik dat ik stopte met die pillen Me ouders waren bezorgd. Stop niet met die pillen, je doet jezelf wat aan zeiden me ouders. Maar ik weigerde te luisteren en stopte met die pillen. Het was moeilijk ik kon niet meer slapen zonder die pillen. Tijdens die slapeloze nachten was ik aan het bidden. Huilend en vragend voor een wonder. De 14de nacht sliep ik zonder pillen heel de nacht door. Ik was zo blij en bedankte God miljoen malen. “la ilaha illa Allah » Ik huilde en kon het niet geloven, ik was mezelf weer. Ik vocht voor me depressie en nu zal ik vechten voor mijn kind. Niemand op deze wereld neemt me kind van me af! Ik ging naar me schoonmoeder en vroeg haar naar me papieren. Ze vertelde me dat ze niks had. Ze vond me gek en psyisch. En dat daarom haar zoon van me wilde scheidde. Ik vroeg naar me kind. Is hij ook van zijn moeder gescheiden? Ze schreeuwde het is niet jou zoon en hij krijgt nu een echte moeder. Jij bent zijn moeder niet en dat zal je ook nooit worden! Ze schreeuwde dat ik het huis uit moest en dat haar zoon nu met de beste vrouw zal trouwen. Ik verliet haar huis en bad tot God om deze gruwelijke vrouw te straffen. Ik probeerde een manier te bedenken hoe ik mijn zoon op een mogelijke manier kon terugkrijgen. Ik kon me geen advocaat veroorloven, want ik had geen geld. Het duurde sowieso lang. Ik probeerde me monsterlijke man te bellen en speelde spelletjes met hem. Dat ik nog steeds van hem hield en dat ik begreep dat hij mijn papieren had ingenomen, IK was immers ziek! Ik belde hem iedere dag en zond hem liefdevolle mailtjes, maar hij reageerde nooit. Ik speelde dit voor een tijdje, het is al zolang dat ik mijn zoon niet heb gezien. Maar mijn probleem was nu dat mijn visa binnenkort zal verlopen, ik moest me papieren eerder krijgen. Mijn God, help me alstublieft! Wat moet ik doen! Ik mis me kind zo! Na 10 maanden kreeg ik een e-mail van hem waarin stond dat hij me mistte en me terug wilde, ik kon me papieren ophalen bij zijn moeder. Eindelijk me papieren! De dag dat ik ze ophaalde bij zijn moeder, gooide ze mij op de grod en schreeuwde wat voor een slecht mens ik was, een sekreet. Ik zal je nooit in vrede laten leven. Ik kreeg me papieren en ging weg en het enige wat ik tegen haar zei was dat God groot was en haar ooit zal straffen voor haar daden. Mijn papieren, het was te laat, mij visa was verlopen. Het duurde me nogmaals 8 maanden of de juiste papieren weer te krijgen. Na 15 maanden ontmoette ik weer mijn zoon, hij was gegroeid, het was vreemd hij herkende mij en hield me zo stevig vast. Hij wilde niet naar zijn vader. Ik kan dat gevoel nog steeds niet begrijpen. Hoe eerlijk mij man mij weer wilde behandelen weigerde ik. Ik wil van je scheiden zei ik! Hij wilde niet en huilde, smeekte me om hem te vergeven. Hij gaf zijn moeder de schuld, zij vertelde hem iedere keer dat ik gek en ziek was. Ik kan gewoon niet meer leven met deze man. Ik zal een baan gaan zoeken en een eigen woonruimte. Ik zal van hem scheiden. En ik zal vechten voor de voogdij over me kind, hij hoort bij mij! La ilha illa Allah