Als het huwelijk tegenvalt...

[SalouaB]

Lieve mensen, Ik zit met een groot probleem ik durf er niet met familie over te praten dus vandaar dat ik graag jullie advies vraag en mijn hart wil luchten op dit forum. Sinds een jaar ben ik getrouwd met een jongen waar ik al 4 jaar mee om ging. Voor ons huwlijk waren we dolverliefd op elkaar we deden leuke dingen en genoten van elkaars gezelschap. We hadden eigenlijk weinig woorden nodig omdat we elkaar altijd zo goed aanvoelden. Na een maand getrouwd te zijn begon dit langzaam te veranderen.. We leven als het ware langs elkaar heen. We werken allebei en hebben het druk met onze banen. Toch probeer ik het na het werk altijd thuis gezelig te maken door lekker te koken en te praten over wat er die dag is gebeurd. Maar ik merk dat mijn man erg afwezig is sinds ons huwelijk. Hij komt thuis eet zijn eten en wil daarna het nieuws kijken en nog wat dingen doen voor zijn werk en dan slapen. Ik begin me hier steeds meer aan te irriteren. Na het eten ga ik dan braaf de afwas doen en opruimen en kom daarna met thee zitten maar dan is hij met zijn werk bezig en heeft geen tijd om met mij te praten. Ik heb er zo vaak met hem over gepraat maar hij heeft gewoon geen zin meer in mij lijkt het wel. Ik begin me steeds eenzamer te voelen had nooit gedacht dat ik me zo zou voelen na getrouwd te zijn. Ik had het me heel anders voorgesteld. In het weekend doen we boodschappen en leggen we de verplichte famillie bezoekjes af. Iets leuks doen hebben we na ons huwelijk nooit meer gedaan. Op zondag begint hij zich te vervelen thuis dus neem ik vaak het initiatief om iets te plannen maar dit is nooit doorgegaan ik word steeds afgepoeierd met redenen als "bios is haram en ik heb er nu geen zin in" of "Wat wil je dan gaan doen er is toch niks leuks" Ik ben het zat om op deze manier door het leven te gaan. Dus op zondag doen we niets en ben ik vaak boos. Vaak wil hij op zondag nog even langs zijn ouders of met vrienden afspreken. Ik voel me zo verschrikkelijk eenzaam en alleen. Ik vind er niks meer aan maar wat moet ik doen om mijn huwlijk te redden?? Hij staat werkelijk nergens meer voor open en wil er nooit over praten. Ik heb vaak op het punt gestaan om gewoon weg te gaan maar wil dit ook weer niet. Ik voel me soms net een slaaf, alleen opruimen, schoonmaken en werken. Is dit het huwlijk?? Ik voel me zo ongelukkig en alleen en heb m zo lang niet meer gelukkig gevoeld en gewaardeerd. PS Ik ben denk ik ook zwanger. Alsjeblieft mensen ik ben zo wanhopig en ten einde raad geef me ajb advies hoe ik nu verder moet want ik weet het echt niet meer.

[Nadia_Antwerpen]

assalaam wa aleikum saloua ten eerste wil ik je zeggen dat je er eigenlijk fout aan hebt gedaan om die 4 jaar een relatie te hebben. ik denk dat daar het probleem zit. het was toen een uitdaging, spannend... en nu het zo officieel is lijkt het zo anders, zo normaal en het is die spanning die er nu niet meer in zit. jullie hebben waarschijnijk al zoveel leuke dingen gedaan voor jullie huwelijk, daarom heeft hij er ook geen haast bij. het is niks nieuws meer. kijk, ik zeg niet dat dat goed is, ik zeg gewoon wat ik denk dat het is. je moet iets nieuws in je huwelijk brengen en eerlijk gezegd denk ik dat als je zwanger bent, het ten goede zal vallen. jullie hebben dan iets om naar uit te kijken, te plannen, winkelen en iets om over te praten. het is tenslotte ook zijn kind. weet je het zeker dat je zwanger bent? als je het zeker weet, doe dan iets speciaals, een dinertje met kaarslicht, romantische sfeer en vertel het hem dan. zeg hem dan ook wat er op je lever ligt en dat je hoopt dat het nu zal veranderen. ik denk echt dat een kindje alles weer goed zal maken. dan zal hij ook beginnen inzien dat het echt menens wordt en dat ie wat meer moeite moet doen. dat ie zal beseffen dat ie er voor zijn gezin moet zijn! ik hoop dat ik je wat geholpen hebt. laat iets weten inshallah. en moge Allah jullie huwelijk op goede banen leiden! mha salama

[fatima32]

he meid ik begrijp je heel goed , zo iets heb ik ook meegemaakt . het was net een nachtmerrie waar je nooit uit komt , het was voor mij heel moelijk , we deden ook niks in het beging en ik had ook eerst verkering met hem , een jaar . hij was ook heel anders dan eerst . ik begreep hem niet . wat ik deed is koken eten maken en schoon maken en hij was nooit te vreden met wat ik deed . maar ik denk nu ik heb het niet alleen voel gehouden ik heb hulp van allah gekregen , het was een test maar een heel moelijke test , ik heb 9 jaar zo geleeft , mar alhamdoelilh ben ik nu 16 jaar met hem getrouwd en hij is heel wat veranderd , heel veel heb nu 4 kids en ben 22 weken zwanger van de volgende , als ik het vol kon houden dan kan jij het ook . dus nooit opgeven

[missarabia]

Hallo meid, Als je ongetrouwd ben dan heb je bepaalde verwachtingen van het huwelijk. Maar helaas, de meesten leven niet "nog lang en gelukkig". Zoals onderzoek heeft aangetoond, zeker de eerste 7 jaar niet. In die jaren scheiden de meesten. Dit heeft alles te maken met verwachtingen die mensen van het huwelijk hebbn en de nieuwe rol die jullie beiden hebben gekregen. Namelijk die van echtgenote en echtgenoot. Wat je doet en de verwachtingen die daar bij horen in het leven als echtgenote en echtgenoot moeten jullie nu uitvinden. Dat kost tijd, tranen en vaak ook wel strijd. Dit zodat jullie beiden een bevredigende nieuwe levens wijze krijgen. Maar mijn praktische tip aan jou is: Wees niet afwachtend. Ga niet zitten wachten totdat hij eens een keer iets leuks doet met jou. Zorg dat je zelf bezigheden hebt waar je plezier aan beleeft. Of ga met vriendinnen iets leuks doen. Bedenk zelf wat je echt belangrijk vind in een relatie. Is het krijgen van aandacht en waardering het belangrijkste? Zeg dit tegen hem. Zeg ook in welke vorm je dit wilt. Bijv. Na het eten samen de thee opdrinken. Dan hoeft het niet perse "iets leuks doen" te zijn. Verder ben ik het er niet mee eens dat een kind "een huwelijks redder"moet zijn. Het kan zijn dat je het alleen maar zwaarder krijgt omdat vrouwen toch vaker doen met en voor hun kind. Dus meer verantwoordelijkheid op je schouders. Dus begin niet aan kinderen met een bepaalde verwachting die w.s niet uitkomt. Verder wens ik je veel sterkte en hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt. Als bepaalde dingen niet duidelijk zijn dan hoor ik het wel van je. ALLAH IE GAUNEK Groetjes.

[SalouaB]

Lieve mensen, Allerseerst wil ik jullie heel erg bedanken voor jullie reakties en medeleven. Het doet mij heel erg goed. ik voel me eindelijk sinds lange tijd weer eens begrepen. Omdat ik er met niemand over praat behalve mijn man denk ik soms dat het aan mij ligt omdat hij mij dit vaak wijsmaakt. Ikben bang om het starks vanzelfsprekend te vinden om zo behandeld te worde had dit vroeger nooit gedacht. Vroeger was er zo'n verschil ik was een spontane leuke meid altijd vrolijk en kletsen. Maar tegenwoordig ben ik stil en het valt iedereen op. Ik verwaarloos mezelf steeds meer. Wat problemen met een mens kunnen doen. De reden dat ik mijn familie er niet bij betrek is omdat ik achteraf geen bemoeienis wil. Ik heb het nu al moeilijk en al helemaal als iedereen zich er mee gaat bemoeien. Andere reden is dat ik zelf voor deze jongen heb gekozen met tegenzin van mijn ouders. Ze wilde hem niet voor mij omdat hij van een andere streek komt uit marokko.. Als het slecht gaat tussen ons staan ze maar al te graag te roepen over het feit dat ze me zaema gewaarschuwd hadden.. Ik heb vandaag een zwangerschapstest gedaan en ben inderdaad zwanger.. Dit geeft me toch aan de ene kant wel hoop. Misschien naief maar ik hoop dat dit kind ons huwelijk zal redden.. Wat betreft over jullie reakties met het mezelf zoveel mogelijk naar mn zin maken dat doe ik ook. Ik spreek vaak af met vriendinnen e.d. en doe mijn eigen dingen maar dat is het hem juist ik wil juist samen met hem dingen doen en ons meer samen voelen ipv ieder zn eigen dingen.. Daarom zijn we immers getrouwd om bij elkaar te zijn..toch? We hebben vandaag wel iets positiefs gedaan; we zijn wezen winkelen. Thuis aangekomen heb ik verteld dat ik zwanger ben. Hij was er niet echt blij mee omdat het nogal ongepland is nu.. Ik heb weer geprobeerd over zijn gedrag te praten maar hij ziet het niet in. ij begript niet waarom ik zo nodig leuke dingen moet doen met hem... Hij is 90 graden veranderd met de man die ik vroeger kende sobhan allah. Ik ken hem niet meer lijkt het wel. Ik ga nu stoppen want de tranen beginnen weer te stromen. Bedankt meiden voor jullie luisterend oor!!

[Najiha]

Je maakt er een echt drama van niet normaal je gaat er nog op een dag ervan kapot.Als ik jou was zou ik er niet TE veel op focussen en zo laten en niet steeds op hameren bij je man. Laat het rusten negeer hem eens eens zien wat zijn reactie zal zijn. Sommige mensen gaan niet graag veel weg en zijn een echte huismus .. en dat je zegt dat je tijdens relatie weg ging natuurlijk hij wou je als prooi en nu hij je heeft is zijn ware aard boven gekomen en dat is dat hij niet graag weg gaat is niets mis mee . :zwaai:

[Johanna]

Het eerste jaar van je huwelijk is altijd moeilijk, jullie levenstijl is veranderd. Het kost tijd om je aan te passen aan je nieuwe leven, de een gaat dat makkelijker af dan de ander. Geef hem nog wat tijd, negeer hem voor een tijdje maar vergeet niet dat communicatie in een relatie heel belangrijk is. Zodra hij wilt praten moet je er voor hem zijn. Wat betreft een kind, die komt altijd ongepland, kinderen krijgen kun je niet plannen.

[SalouaB]

Wat bedoelen jullie met "negeren". Moet ik zijn gedrag zaema negeren en doen alsof er niks aan de hand is en mn eigen leven leiden?? Want als jullie dat bedoelen dan kan ik jullie vertellen dat ik dat allang heb geprobeerd maar dat werkt niet. Ik heb gemerkt dat dat het allemaal erger maakt het lost niets op. Toen ik daarmee bezig was vond hij dit heel normaal en we groeiden juist nog meer uit elkaar. Ik ben de gene die probeert ons bij elkaar te houden.. en ik wil het ook niet normaal gaan vinden om ieder een eigen leven te hebben wat is dan het nut van het samenzijn?? Johanna: Misschien heb je gelijk en moeten we het eerste jaar vechten om erdoor te komen, ik ben zeker niet van plan om het op te geven. Als ik maar weet dat het er beter op wordt insallah.

[Wasila]

Salaam Saloua, Ik ben er echt stil van geworden. Zoals je zelf aangeeft, hoor het juist leuker te worden zodra je met elkaar bent getrouwd. Oke tuurlijk weten we allemaal dat een relatie Haram is, maar dat betekend niet dat je relatie met je man/vriend daardoor moet veranderen. Juist als je net getrouwd bent leer je mekaar beter kennen. Door dingen samen te ondernemen, met elkaar te praten etc. Als je een relatie met iemand hebt is dat toch anders, je kent mekaar door en door, maar niet helemaal. In jouw situatie zou ik er echt op aandringen dat hij naar je moet luisteren. Hoe je je me voelt en de reden waarom jij niet gelukkig voelt. Misschien ziet hij niet in hoe ernstig het allemaal is. Misschien denkt hij dat je je niet goed voel en dat je daarom zo loopt te zeuren. (ik vind absoluut niet dat je zeurt). Tuurlijk zijn de eerste twee jaar moeilijk en moet je moeite doen. Maar dat moeten jullie allebei doen en niet alleen jij. Praat en praat en praat met hem. Maak hem duidelijk dat je al een tijd ongelukkig bent. Je moet ook aan jezelf denken meid. Je bent zwanger en dan hoor je juist gelukkig te zijn. Te genieten van de veranderingen die bij een zwangerschap horen. Dat ben je niet en dat is niet eerlijk. Wat je familie betreft, je hebt gelijk. Probeer het eerst samen op te lossen. Het is nergens voor nodig je ouders of andere familieleden erbij te betrekken. Tuurlijk moet je geduld hebben, maar toch is het belangerijk om te praten. Misschien zit hem iets dwars wat eigenlijk niets met jou te maken heeft. En is hij niet zo'n prater of wil hij jou niet lastig vallen ermee. Jij kent hem het beste. Succes en insha allah komt het goed. Beslama :zwaai: :zwaai:

[lela_Hanan]

Beste saloua, Als eerste wil ik zeggen dat COMMUNICATIE nr. 1 is. Zonder communicatie kom je geen stap verder. Wallah ila ik vind het heel goed van je dat je zelf initiatief neemt. Zoals een andere zuster zij in het begin van je huwelijk hoor je juist dingen samen te doen en er van te genieten. En NIET door elkaar heen lopen!!! Jullie moeten eerlijk zijn.....jij en hij moeten jullie gevoelens tonen....je moet tot hem door dringen en weg lopen is niet de beste oplossing zoals je zelf zij. Ook al zit hij fout. Doe dingen samen die hij ook bijvoorbeeld leuk vind ( een wandeling door het bos, een chiqeu diner in een restaurant).... Ik denk dat hij zijn gevoelens niet kan uiten....je zij zelf al dat jullie geen woorden nodig hadden tijdens jullie verkering...probeer het in een leuke manier over te brengen... En vooral je nu te weten bent gekomen dat je zwanger bent, hij is denk ik dol blij met je zwangerschap ookal is het onverwacht Allah Kbir!!! Eigenlijk heb je helemaal gelijk over "de" familie, hoef je niet bij te betrekken wordt alleen maar een drama...probeer het samen op te lossen. En beste zuster dit heb ik zelf van heel dichtbij meegemaakt als de familie er bij betrokken wordt!!! Gair Inshallah beste zuster Succes Meid...

[Atlas_Gebergte]

Sallaam meid, ik denk dat je gewoon een goed moment moet zoeken en om de tafel gaan zitten en het heel goed uitpraten, want comminicatie in een huwelijk is heel erg belangrijk. Hamdoulilah gaat het bij mij wel goed, maar wel dankzij de goede comminicatie. Het weekend is echt helemaal voor ons, ik ga wel bij mijn ouders (zijn ouders zitten in marokko), maar we doen elk weekend wel leuke dingen, gewoon een andere stad opzoeken, boswandeling of gezellig naar de stad. Wij zelf houden niet zo om op de bank te hangen. Vecht voor je huwelijk meid en geef het niet makkelijk op, het is niet niks een huwelijk is een grote stap vergeet dat niet he. Insha allah komt het goed en moge Allah hierbij helpen. Sbar. Wa Sallaam Alikoum

[Nadia_Antwerpen]

assalaam wa aleikum humayra, voor je andere mensen begint uit te maken voor "koeien", lees het hele berichtje door. wij "koeien" leven ook met haar mee, maar het moet toch gezegd dat het in 99% van de gevallen om koppels gaan die daarvoor al een lange relatie hadden, en al zoveel samen hebben besproken en gedaan. tja, dan is het nogal moeilijk om opeens ontdekkingen te doen! behalve dan negatieve.. je geeft zelf toe dat het bij jou ook zo was en wat blijkt dan opeens? ook jij had een relatie voor je huwelijk? Als Allah ons iets verbiedt, is dat om ons eigen bestwil en dit is nou een goed voorbeeld. dat wil niet zeggen dat ik het niet erg vind voor saloua, want dat vind ik wel. ik ken iemand die ook een 4 jaar lange relatie had voor haar huwelijken ze zijn nog maar twee maanden getrouwd en ze is al een weekendje bij haar ouders gegaan, eigenlijk om niet meer terug te keren. toen die jongen dat besefte, is ie 180° veranderd! zij fleemde teveel naar hem, deed teveel haar best voor em, terwijl hij dat allemaal vanzelfsprekend vond en niet inzag dat ze ongelukkig was. nu ziet hij dat gelukkig wel in! het enige probleem nu is zijn moeder. die steekt overal een stokje voor. ik hoop maar dat e sterk genoeg is om het vol te houden want tja, hij kan moeilijk zijn moeder buitensmijten of uitmaken hé?

[Nadia_Antwerpen]

oeps per ongeluk gepost en ik was nog niet klaar. :) saloua meisje, ik wens je veel sterkte toe, je zal het nodig hebben, zeker nu in je zwangere toestand! ik hoop echt dat het beter word tussen jullie. heb je eens geprobeerd om dingen boven te halen van vroeger? herinneringen? zodat ie ook es aan de leuke dagen terugdenkt en weer zin krijgt in leuke dingen samen te doen? probeer zoveel mogelijk! ik hoop dat iets zal helpen tot em door te dringen! om heel eerlijk te zijn... ik zou zoveel moeite niet gedaan hebben, ik zou em gewoon genegeerd hebben, en mijn eigen leven leiden! ik ben heel koppig op dat gebied! hij zal toch ooit terugkomen en om aandacht vragen, gewoon volhouden is de boodschap! ze hebben ons toch nodig he ;) en als ie het echt zou beginnen uithangen, ik zou echt mijn koffers hebben gepakt en als ie echt van me hield, zou ie wel terugkomen, anders pech! ik heb ook een leven hé en ik ga dat heus niet verpesten aan mr. I don't care! moehim, die raad zou ik aan niemand geven natuurlijk, is trouwens haram, maar dat zou ik gedaan hebben! mha salama

[lela_Hanan]

Origineel gepost door Saloua1978 Lieve mensen, Ik heb de hele week niet gereageerd omdat ik het druk had met mezelf hihi. Ik heb jullie tips opevolgd en zag in dat het niet langer zo kon doorgaan. Dus vanaf afgelopen maandag denk ik weer aan mezelf. Heb lekker met vriendinnen afgesproken, heb lekker gewinkeld gisteravond en ben mezelf aan het verwennen. Ik heb me voorgenomen om mezef te vermaken en dat is me aardig gelukt.. Ik vind het wel jammer dat we het niet samen kunnen doen maar ik hoop stiekum dat hij er straks niet meer tegen kan dat ik zo met mezelf bezig ben en vaak weg ben en dan toch maar met mij meegaat.. Mijn man heeft de afgelopen week elke avond bij zijn ouders gegeten en daarna op de bank tv gekeken. Volgens mij vond ie dat echt heerlijk want ik heb hem niet horen klagen over het feit dat ik vaak weg was en hem geen tijd he gegeven.. Ik zie hem nu helemaal nauwelijks we hebben wel net boodschappen gedaan en ik merkte eigenlijk dat ik hem niks aan vind.. Morgen ga ik lekker de hele dag naar mn zus. Ben benieuwd hoe lang we dit gaan volhouden.. :zwaai: Beste Saloua, Het negeren van je man....is niet bepaald een goede mogelijkheid van jullie BEIDE niet... Zoals in de koran duidelijk staat moeten we het op een rustige manier onze mannen gehoorzamen...niet als een (HOND), maar gewoon een rustig gesprekje voeren zodat jullie weten waar jullie aan toe zijn!!! JIj bent mashallah zwanger van zijn baby, hij zal zich realiseren dat hij moet veranderen, want er is iets kleins aan het groeien wat van jullie BEIDE is... En probeer A.U.B. ook NIET TE vaak weg te zijn maar iets leuks samen te doen :( ook al is het maar een kleine boswandelingtje Gair Inshallah beste zuster...

[SalouaB]

Lieve mensen, Ik heb de hele week niet gereageerd omdat ik het druk had met mezelf hihi. Ik heb jullie tips opevolgd en zag in dat het niet langer zo kon doorgaan. Dus vanaf afgelopen maandag denk ik weer aan mezelf. Heb lekker met vriendinnen afgesproken, heb lekker gewinkeld gisteravond en ben mezelf aan het verwennen. Ik heb me voorgenomen om mezef te vermaken en dat is me aardig gelukt.. Ik vind het wel jammer dat we het niet samen kunnen doen maar ik hoop stiekum dat hij er straks niet meer tegen kan dat ik zo met mezelf bezig ben en vaak weg ben en dan toch maar met mij meegaat.. Mijn man heeft de afgelopen week elke avond bij zijn ouders gegeten en daarna op de bank tv gekeken. Volgens mij vond ie dat echt heerlijk want ik heb hem niet horen klagen over het feit dat ik vaak weg was en hem geen tijd he gegeven.. Ik zie hem nu helemaal nauwelijks we hebben wel net boodschappen gedaan en ik merkte eigenlijk dat ik hem niks aan vind.. Morgen ga ik lekker de hele dag naar mn zus. Ben benieuwd hoe lang we dit gaan volhouden..