Aimana
15-03-2004, 13:41
Heerlijk… een rustige leven. Het dagelijkse leven. Naar school gaan, vaak thuis zitten. Als het een keer kan wat gaan winkelen. Als ik een keer zin had ging ik een vriendin opzoeken of zij kwamen naar mij. Wat familie bezoeken. Zoals ik al zei, een rustig leven. Als ik richting school ging zag ik vaak een jongen in de bus. Ik kende hem niet en hij mij ook niet. Als ik in de bus stapte zag ik hem er in zitten en als ik uit moest stappen dan zat hij er nog in. Ik noemde hem in mijn gedachtes 'De Busbewoner'. Het was een alledaagse jongen. Netjes en zag er verder goed uit. Niet knap en ook niet lelijk. Verder gewoon een normale jongen. Ik dacht niet veel aan hem alleen als ik hem even zag in de bus. Dan was het 'De Busbewoner' Mijn leven was rustig al zat hij zo vaak in de bus die ik moest nemen richting school. Het begon met niets maar naar weken hem tegen te hebben gekomen in de bus begon hij toch te kijken. Ik voelde me eigen begluurd. Ik begon me eigen ongemakkelijk te voelen. Tot hij eindelijk mij aansprak. Opgelucht dat ik me eigen voelde. Na even met hem te hebben geklets vroeg hij of ik niet een keer met hem wilde afspreken. Nee. Dat zou mijn antwoord zijn maar mijn lippen spraken anders. Nu ik met hem heb afgesproken voel ik me eigen schuldig het lijkt alsof mijn hele leven omsteboven is gehaald. Ik wil het niet… maar een gevoel binnen in me zegt: je kunt het niet maken je moet gaan. En iets anders binnen in me zegt als je gaat dan volgt er iets dat uit de hand gaat lopen. Wat moet ik doen…. Wat moet ik doen…