zijn ogen

[samia000]

Ik zat voor de spiegel en deed mijn hoofddoek aan. Ik bewonderde mijzelf. Een hoofddoek stond mij eigenlijk wel goed. Ik moest weer aan vorig jaar denken, toen mijn ouders zo trots op mij waren toen ik een hoofddoek ben gaan dragen. Ik wist dat mijn ouders trots op mij waren. Ik had een goede opleiding en was een voorbeeldige dochter. Ik keek op mijn horloge. Ohh ik moet nog naar Samia. Samia was mijn beste vriendin en door haar ben ik eigenlijk mijn hoofddoek gaan dragen. Toen ik op de Hbo in Amsterdam ben begonnen, heb ik haar leren kennen. Binnen een paar dagen waren we onafscheidelijk geworden. Ze droeg een hoofddoek en elke dag kreeg ik er steeds maar meer waardering voor. Ik voelde al een paar jaar kribbelen om een hoofddoek te gaan dragen, maar durfde nooit de stap te zetten. Maar sinds ik haar had leren kennen wou ik het ook voor mijzelf. Ik wou laten zien dat ik het kon en nu ik terugkijk ben ik blij dat ik het heb gedaan. Ik nam afscheid van mijn moeder en deed de deur achter mij dicht. Ik zag mijn moeder nog bij de raam staan en zwaaide. Ik dacht even aan haar. Ik hield zoveel van mijn moeder. Zij is mijn steun en toeverlaat. Zij heeft mij altijd in alles gesteund. Zij heeft mij al die jaren gepusht om te studeren. Ik zag de bus al aankomen en wist nu dat ik moest rennen om niet te laat te komen. Op school zat Samia er al. Ze zwaaide van de verte. Ik zag haar al lachen. Ik dacht oh nee wat heeft ze weer meegemaakt. We waren allebei 21 en hadden dezelfde humor. We waren soulmates. Ik hoefde haar maar aan te kijken om te weten wat ze denkt. Het gebeurt vaak dat anderen niet weten waarom wij lachen, omdat wij dezelfde dingen zien die anderen niet eens opmerken. Sommige mensen voelen zich denk ik ook soms buitengesloten door ons. Ik ging naast haar zitten. Ik vroeg Samia over haar vriend. Zij had al een paar jaar al een vriend. Ik kende hem en het was een goede en leuke jongen voor haar. Ik wou ook een vriend, maar ik was nooit in mijn leven echt verliefd geweest. Ik droomde van mijn prins. We waren daarna na de les gegaan en vervolgens gingen we naar huis. Thuis was er een vijandige sfeer. Ik wist niet wat er was, maar iedereen had een strak gezicht op gezet. Ik vroeg mijn moeder wat er was. Ze vertelde dat mijn vader weer ruzie had gehad met meneer Gaoui. Die vriend woonde in de buurt van Samia. Mijn ouders hadden al jarenlang onderling ruzie met die familie. Ik had ze al jaren niet meer gezien. Vroeger kende ik het hele gezin. De vader, moeder en de kinderen. De kinderen speelden altijd met mij toen we nog kinderen waren. Er waren twee broers en een zus. Ik wist niet eens meer hoe ze heetten omdat het zo lang geleden was. Mijn oudste broer wou met een zusje van Gaoui trouwen. Bijna alles was geregeld, maar onze vaders kregen ruzie over het feest en alles. Het begon heel klein, maar de ruzies werden steeds erger en op een gegeven moment is de bruiloft afgeblazen door hun erge ruzies. Ik was toen heel klein en kan mij er eigenlijk niks meer van herinneren Jarenlang werd die familie niet meer genoemd in ons huis. En vandaag was mijn vader zijn oude vriend tegengekomen. Ze moesten thuis weer denken aan die periode. Ik ging vroeg slapen, want ik wou niet naar al die boze gezichten kijken. De volgende dag moest ik weer vroeg opstaan voor school. Ik was moe. Had weer zo een drukke dag gehad op school. Had afscheid genomen van mijn vriendinnen en liep naar de bus. Ik liep naar binnen en liet mijn OV zien en zag dat er helemaal achterin een plaats was. Ik keek rond in de bus om te zien wie er waren en ineens keek ik in zijn ogen. Hij sloeg onmiddellijk zijn ogen neer. Dit betekende dus dat hij naar mij zat te kijken. Ik dacht misschien is het wel toevallig. Ik keek verder rond. Ik deed weer mijn rondje en ik kwam weer bij hem. En ja hoor ik keek weer in zijn diepzwarte ogen en hij sloeg ze weer neer. Toen was het zeker. Er moet iets zijn waarom hij de hele tijd naar mij zit te kijken. Zat er iets tussen mijn tanden?? Maar toen dacht ik er weer aan dat ik geen een ogenblik mijn mond heb opengedaan. Zat mijn hoofddoek scheef?? Nee als het goed is zat het recht??? Wat is er dan??? Ik bleef hem aankijken om het uit te vinden. Het was een jongen rond de twintig. Heeft hij nooit een meisje gezien. Ik moest aan de verhalen denken van vriendinnen over wat ze met jongens hadden meegemaakt. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Ik keek weer en nu sloeg hij zijn ogen niet eens meer neer. Hij was wel mooi en ik bleef hem aankijken. Ik dacht waar gaat dit heen. Die diepzwarte ogen, geen krimp op zijn gezicht, geen glimlach. Ik hoopte dat ik snel bij mijn halte zou aankomen of dat hij snel zou uitstappen. Ik voelde mij ineens heel onzeker worden en vond het niet leuk dat er twee ogen op mij gericht waren. Ik durfde niet meer in zijn ogen te kijken. Bang dat hij dan iets zou zeggen. Ik keek naar buiten en keek naar de andere mensen in de bus. De helft zat naar buiten te kijken en de andere helft was in gesprek met hun reisgenoot. Ik dacht zal ik hier alvast uitstappen. Maar meteen dacht ik weer Nee, ik laat mij zeker niet wegjagen door hem. Ik was bijna bij mijn halte naar het postkantoor. Ik moest nog een brief posten. Ik keek weer naar hem, hij zat nog te kijken. Opeens drukte hij en ik dacht oohh nee, daar moet ik ook uit. Ik keek naar de deur. Daar moeten we zo meteen samen door uit. Ik wou hem voor laten gaan. Dus ik keek naar hem toen hij opstond. Hij liep langs mij. Ik stond op. Hij zag dat en verminderde zijn looppas. Op een gegeven moment stonden we naast elkaar. De deur ging open en ik wou van het trapje rennen. We liepen het trap af en de deuren gingen achter ons dicht. Ik wou nu rennen naar het postkantoor. Maar opeens hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ik voelde een heel raar gevoel naar boven komen en ik wou dat het niet zou zijn wat ik dacht dat het zou zijn. Ik keek om en ja hoor hij riep mijn naam. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik zat naar hem te kijken met twijfels in mijn ogen. Ik keek hem alleen maar een seconde aan, maar het voelde als een eeuwigheid. Ik klapte gewoon dicht en liep weg zonder iets tegen hem te zeggen. Hij bleef daar achter. Hij liep mij niet achterna. Eindelijk kwam ik in het postkantoor en gelukkig er waren 20 mensen voor mij. Had ik alle tijd om alles op een rijtje te zetten. Ik had er meteen al spijt van dat ik was weggelopen. Ik bleef achter met een aantal vragen. Hoe kende hij mijn naam en dan nog waarom heeft hij mij aangesproken. Ik besloot als ik klaar was, om naar hem uit te kijken en te vragen hoe hij mijn naam kende. Ik liep terug, maar hij was natuurlijk al weg. Dus liep ik verder naar huis. Heel de avond heb ik mij afgevraagd wie hij was. Hij bleef mij op een manier toch wel intrigeren. Heel de avond heb ik mijzelf afgevraagd hoe ik zo kon weglopen. Ik merkte bij de tv dat ik ergens anders was. Ik was bij hem. Ik gedachte liep ik naar hem toe en vroeg ik waarvan hij mij kende. In mijn gedachte had ik daar wel de moed voor en was ik er op voorbereid. De volgende dag in de bus heb ik naar hem uitgekeken. Maar helemaal niks. Na een paar dagen was ik hem alweer vergeten. Ik was alweer vergeten hoe hij eruitzag en hoe zijn stem klonk. Het enige wat ik niet kon vergeten waren zijn ogen. Hoe gaat dit verder? Ik schrijf het later wel een keer verder, maar nu mogen jullie het afmaken. Samia uit Amsterdam

[Missy_Hanaa]

He samia ik zie dat je nog net nieuw bent! En je hebt nu al een verhaal geschreven! Mijn complimenten! Is het toevallig waargebeurd? Maarre je vroeg ons om het af te maken maar ik hen in ieder geval niet zoveel inspiratie! Dus ik vind dat jij het maar gewoon moet afmaken! Greetz Missy_hanaa

[Endless]

Ik zou zegen Samia GA DOOR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! liefs SARAH

[samia000]

Is goed, Mukaltum. :zwaai: Ik ga wel verder. Hij keek mij aan met zijn mooie diepzwarte ogen. Ik stond verstijfd naar hem te kijken. Ik keek vluchtig naar Samia, maar zij stond met haat vriend te praten. Ik keek hem weer aan. Ik zag dat hij ook niet meer wist waar hij moest kijken. Ik zag hem Samia een hand geven. Opeens draaide Samia om en riep mij naar voren. Haar vriend, Khalid gaf mij een hand. Hij stelde zijn vriend aan mij voor. Hij heette Adil. Hij kwam naar voren en gaf mij een hand. Zijn hand was warm. Ik durfde hem niet in zijn ogen te kijken. Ik keek Samia aan en eindelijk keek ze mij aan. Ze zag aan mijn blik dat ik helemaal niet leuk vond. Khalid stelde voor om verder te lopen. Ik trok Samia en fluisterde waarom ze niet heeft gezegd dat Khalid ook zou komen en waarom hij een vriend heeft meegenomen. Ze zei dat ze het ook pas vanochtend wist en dat het een verassing was. We liepen met zijn allen verder. Samia begon meteen voluit te kletsen met Khalid. Op een gegeven moment gingen ze een beetje voor ons lopen en ik liep dus samen met Adil. Ik keek naar hem vanuit mijn ooghoeken. Hij zag er echt goed uit, maar ik wist nog steeds niet wie hij was. Ik zag Samia omdraaien en naar mij lachen. Ik gaf haar een van mijn dodelijke blikken. Ik vroeg mij af waarom hij niets zei. We liepen zwijgend verder. Samia en Khalid stonden erop dat we ergens zouden gaan zitten. We gingen een eettent binnen en gingen zitten. Ik zag dat Samia en Khalid het zo hadden geregeld dat Adil en ik tegenover elkaar kwamen te zitten. Ik durfde nog steeds niet naar hem te kijken. Adil en Khalid waren over iets aan het praten en nu had ik de kans om Samis te vragen wat die allemaal te betekenen had. Ze lachte toen ik dat vroeg. Ze wist ook niet dat Khalid een vriend zou meenemen. Ik zei tegen haar dat ik haar zou vermoorden als we naar huis zouden gaan. Ze begon nog harder te lachen. Ze zei dat het toch een leuke jongen was. Ik keek hem aan en zag dat hij mij ook aankeek. Hij lachte en meteen keek ik Samia aan. Ik zag dat ze haar lach niet kon inhouden. Ohh ik ga haar echt straks vermoorden in de trein. Samia en Khalid begon te praten. Ik was in gedachten verzonken totdat Adil vroeg hoe het op mijn school ging. Ik keek hem aan en vertelde dat het goed ging. Khalid stond op en ging iets halen. Ik keek Samia aan en hoopte dat ze niet ging doen wat ik dacht dat ze ging doen. En ja hoor, ze stond op. Ik keek haar nog na met mijn wanhopige blik. Ik keek Adil maar aan. Hij keek mij ook aan. Ik was helemaal in zijn ogen verzonken, totdat hij zei dat ik mooie ogen had. Ik voelde dat ik begon te blozen en bedankte hem. Ik stond nu met mijn mond vol tanden. Ik zag hem lachen. Wow dacht ik, hij lacht echt leuk. Hij vroeg ........................ Maak maar af mensen, dan ga ik wel weer verder!! Groetjes Samia

[mocrogurly]

neeeeh Je gAaT NU VeRdEr........ HuP ScHiEt oP......... !! -xXxXxXXx- mOcRoGuRlY

[hasna_the_best]

jah mocrogurly heeft gelijk maak 'm snel afffffff pleaseeeeeeeeee

[missriffia2002]

ga snel verder!!!!!!!!!!!!!!!

[hasna_the_best]

ga dooooooorrr

[samia000]

Hier ben ik weer!!! :zwaai: Hij vroeg hoe goed ik Khalid kende. Ik vertelde hem dat ik hem al jaren kende. Zelfs eerder dan ik Samia kende. Daarna zei hij dat hij niet wist dat ik Khalid kende. Ik vroeg hem waarvan hij hem kende. Hij vertelde dat ze samen werkten in hetzelfde bedrijf en dat Khalid hem vandaag had uitgenodigd om mee te gaan. Hij vroeg of ik het erg vond dat hij mee was gegaan. Ik vertelde dat het nu toch niet meer zoveel uitmaakte. Ik zag dat hij niet tevreden was met dit antwoord. Ik keek in het rond waar Samia bleef. Hij vroeg of ik nog iets wou drinken. Hij stond op en ging iets halen. Samia kwam weer terug en vroeg hoe het ging. Ik vertelde haar dat ik het echt een rotstreek van haar vond. Ze verontschuldigde zich voor haar gedrag. Ze ging zitten en wist dat ik kwaad was. Hoe kon zij mij dit aandoen. Ik zei haar dat ik Adil eerder dan vandaag had gezien en vertelde haar over de dag in de bus toen ik hem zag. Ik vertelde ook dat hij dus wist wie ik was want hij riep mij na. Ze stond mij verbaasd aan te kijken en begreep eindelijk waarom ik mij niet op mijn gemak voelde. We zagen Adil aankomen en we zwegen meteen. Hij ging zitten. Inmiddels was Khalid ook terug. We zwegen alle vier. Ik keek Adil aan en vroeg mij af waarvan hij mij kende. Ik durfde het niet te vragen. Khalid begon met hem te praten over iets. Samia bukte naar mij en vroeg of zij aan Khalid zou vragen om uit vissen hoe hij mij kende. Ik zei dat ik er zelf wou achterkomen. Khalid keek ons aan en ik zag dat hij zich afvroeg waarom wij aan het fluisteren waren. Hij lachte naar mij. Die blik van hem die herkende ik zo. Ik zag aan zijn gezicht dat hij weer iets zou doen. Ik moest weer aan de tijd denken dat we samen in de klas zaten op het voorgezet onderwijs. Dat was voor mij het leukste tijd die ik ooit heb beleefd. Ik heb vanaf de basisschool bij hem gezeten en beschuldigde hem ervan dat hij mij altijd bleef achtervolgen. We hadden altijd de grootste lol samen en beschouwde hem als een broer. Wie aan mij kwam, kwam aan hem en andersom was het ook zo. Na het voorgezet onderwijs hadden we weinig contact meer. Maar daar kwam snel verandering nadat ik had begrepen dat hij de vriend was van mijn beste vriendin. Ik keek hem aan en zag dat hij ook verzonken was in gedachten en wist dat hij ook weer aan die tijd moest denken. We keken elkaar aan en begonnen te lachen. Adil en Samia keken ons raar aan. Khalid vroeg of we verder zouden gaan. We stonden met zijn allen op en de jongens betaalden. Ik en Samia liepen al naar buiten. De jongens kwamen erbij en we liepen verder. Khalid kwam naast mij lopen en vroeg hoe het met zijn lieve zusje ging. Ik vertelde hem dat alles heel goed ging. Hij vroeg ook naar mijn ouders. Hij woonde een paar straten verder en onze ouders waren goede kennissen. Hij kwam vroeger altijd bij ons over de vloer. Ik vertelde hem dat mijn moeder zijn grappen wel miste en altijd naar hem vroeg. Hij moest lachen. Ik voelde een paar druppels. De hemel werd een beetje donker en ik wist dat het zou gaan onweren. Ik zag Samia dichter naar Khalid gaan. Ik wist dat ze bang voor onweer was. Ik had een binnenpretje om haar angst. Khalid sloeg zijn arm om haar heen. Ik keek ze na en vond het een perfect stelletje. Ik keek naast mij en ik zag dat Adil naar mij zat te kijken. Hij kwam naast mij lopen en vroeg waarom ik zat te glimlachen. Ik dacht ohh nee straks denkt hij waarom lacht zij alleen. Ik bloosde. Hij vertelde mij dat ik heel mooi was als ik lachte. Ik vertelde waarom ik zat te lachen. Het begon steeds meer te regenen. Khalid draaide om en zei dat het een goed plan zou zijn als we ergens binnen gingen zitten en dat we daarna naar huis zouden gaan. Ik vertelde hem dat ik nog iets moest kopen. Samia vertelde dat ze geen zin meer had om te lopen in de regen en dat het nu wel hard zou beginnen te donderen. Adil keek mij aan en zei dat hij wel samen met mij zou gaan en dat de anderen wel ergens konden gaan zitten. Khalid stemde meteen in en ik zag Samia een por geven aan Khalid. Hij keek haar verbaasd aan. Adil zat mij aan te kijken en zat op mijn antwoord te wachten. Ik keek Samia aan en zei dat het goed was. Ik zag haar mij aankijken van wat gaat die nou weer doen. Ik gaf haar een knikje en ze wist dat het wel goed was. Ik wou weten waarvan hij mij kende. We spraken af wanneer we elkaar weer zouden zien en gingen op stap. De eerste paar minuten zeiden we niks tegen elkaar. Toen zei Adil of ik even op hem wou wachten en ging een winkel binnen. Binnen een minuut was hij weer buiten met een paraplu en gaf die aan mij. Ik keek hem verrast aan en hij zei dat hij niet wilde dat ik nat zou worden. Ik bedankte hem en deed de paraplu open. Ik zei dat het lief van hem was. Ik dacht nog even in mijzelf leuk, knap en lief. Kan niet beter. We liepen verder. Op een gegeven moment had ik door dat ik de enige was die onder de paraplu liep. Ik keek hem aan en zag dat hij naast de paraplu liep. Ik had hem niet gevraagd of hij naast mij kwam lopen. Nou moest hij zeker denken dat ik een egoïstische meid ben. Ik bleef staan en hij keek mij aan. Ik vroeg hem waarom hij niet onder de paraplu kwam lopen. Hij vroeg of ik het goed vond. Hij kwam nu ineens wel heel dichtbij, maar hij was wel degene die de paraplu had gekocht. We liepen zo samen verder. Ik wist dat nu het moment was dat ik het hem moest vragen. Maar voordat ik iets kon zeggen vroeg hij mij wat. Hij vroeg of hij mij vaker kon zien. Ik was totaal verrast door zijn vraag. Hij vertelde mij dat hij mij beter wilde kennen. Ik gaf hem geen antwoord. Hij zei dat ik niet meteen een antwoord hoefde te geven, maar dat ik daarover mocht nadenken. Ik vroeg hem waarvan hij mij kende. Hij vroeg waarom ik dat vroeg. Ik vertelde hem over die ene dag dat ik hem had gezien in de bus en dat hij daarna mijn naam riep. Hij keek mij aan en lachte Hij zei dat hij dacht dat ik dat alweer vergeten was. Hij zei dat hij al zat te wachten op deze vraag. Hij zei……………………….. Dat heeft een vervolg jongens!!!!!!!!!!!!! :Iluvu:

[missriffia2002]

jah schiet een beetje op met dat vervolg!! want ik vind dit een supper verhaal!!

[Nadiah]

hey ga verder!!! Nadia

[samia000]

Hij zei dat hij mij al kende vanaf toen ik nog een kleine meisje was. Ik keek hem met ongeloof aan. Ik zat zo in mijn herinneringen te zoeken, maar ik kende hem niet. Ik zei tegen hem dat ik nooit een Adil heb gekend. Hij lachtte. Hij vertelde dat het heel lang geleden was dat hij mij gezien had. Hij vertelde toen hij mij in de bus zag, hij zijn ogen niet van mij kon afhouden. Ik vroeg waarvan ik hem vroeger kende. Hij vertelde dat hij vroeger altijd bij ons thuis kwam spelen en dat we buiten altijd samen speelden. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen en zat na te denken. Hij vertelde dat hij mij kende van vroeger, maar ik kan mij hem niet meer herinneren. Ik keek Adil aan. Zijn krulletjes waren nat en hij zag er zo aantrekkelijk uit. Ik wou hem meer vragen waarvan hij mij kende, totdat wij iemand Adil hoorden roepen. We keken om en ik zag een jongen. Ik wist niet wat ik moest doen. Verder lopen of blijven staan. Adil zag mijn blik en stelde mij gerust met een glimlach. Ik bleef staan en de jongen kwam steeds dichterbij. Hij gaf Adil een hand en ze begonnen te praten. De jongen keek mij aan en vroeg aan Adil waarom hij hem niet voorstelde aan de schoonheid naast hem. Ik kon wel door de grond zakken op dat moment. Ik gaf hem een hand. Hij heette Jamal. Ik voelde allebei hun blikken op mij gericht en ik wist niet waar ik moest kijken. Ik keek Adil aan en hij pakte mijn hand vast. Ik liet hem zijn gang gaan. Jamal vroeg of ik in Rotterdam woonde. Ik vertelde dat ik in Amsterdam woonde. We liepen verder met Jamal. Adil had nog steeds mijn hand vast en ik voelde mij beschermd door hem. Het voelde vertrouwd en veilig aan. Ik wist op dat moment dat dit de jongen was waar ik heel mijn leven naar op zoek was. Hij en Jamal waren voluit aan het kletsen. Ik begreep dat Jamal vroeger met Adil op school had gezeten in Rotterdam. Jamal was heel anders dan Adil. Adil was rustig en kalm. Jamal daarentegen was heel luid en druk. Ik vond hem grappig. De regen begon steeds minder te worden. We kwamen op de plaats aan waar we met Samia en khalid hadden afgesproken. Ze waren er nog niet en we bleven staan. Jamal wou verder gaan en gaf een hand aan Adil en vertelde hem dat hij geluk had en gaf hem een knipoog. Ik begreep eerst niet waar hij het over had, maar dat werd snel duidelijk Hij liep naar mij toe en gaf mij een hand. Hij maakte nog een grap dat wanneer het niks werd met Adil ik hem maar moest bellen. Ik bloosde en lachtte naar hem. Hij liepend lachend weg. Adil kwam dichterbij en vroeg of ik het erg vond dat hij mijn hand pakte. Ik zei dat ik het niet erg vond. Daar kwamen al Samia en Khalid aan. Khalid wou ons brengen met de auto. We stemden toe en vertrokken naar de auto. De jongens zaten voorin en wij zaten achterin. Samia gaf mij een por en gaf mij een vragende blik hoe het was geweest met Adil. Ik lachte haar toe en ze wist niet wat ze hieruit moest opmaken. Khalid reed en zette de muziek hard aan. Ik had nu tijd om na te denken. Ik keek naar Adil die voor mij zat. Hij was echt een leuke jongen. Ik heb nooit deze gevoelens gehad voor een jongen. Ik voelde vlinders in mijn buik als ik aan hem dacht. We kwamen aan. We reden meteen naar de buurt waar ik woonde. We stopten een paar straten verder van mijn thuis. Adil moest opstaan om mij er door te laten gaan. Ik stond op en nam afscheid van Samia en Khalid. Adil stond bij de portier van de auto. Hij gaf mij een hand om mij eruit te helpen. Hij keek mij aan met een warme blik. :Iluvu: ohh wat was hij lief. Buiten gaf ik hem een hand en hij stapte weer in. Ik zwaaide ze nog na en liep naar huis. Thuis aangekomen was alleen mijn moeder er. Ze vroeg hoe mijn dag was. Ik vertelde haar dat ik een leuke dag had gehad. Ze moet eens weten wat ik deze dag had gedaan. Het zou haar hart breken. Ik voelde mij altijd na zo een uitje schuldig tegenover mijn moeder. Ze had zoveel vertrouwen in mij. Ik ging naar boven. Na een tijdje ging ik naar beneden. Ik wou mijn moeder vragen over met wie ik vroeger speelde. Ik wou kijken of zij wel Adil kende. Ik ging naar beneden en mijn moeder had thee opgezet. Ze kwam met een schaal koekjes en thee naar binnen. Ik ging naast haar zitten en we begonnen te kletsen. Ik vroeg haar dingen over vroeger. Het kwam steeds niet naar voren. Ik kon het haar ook niet rechtstreeks vragen. Ik hoorde de deur. Mijn vader was thuisgekomen. Hij kwam binnen en groette ons. Hij kwam bij ons zitten om thee te drinken. Mijn moeder vroeg hoe het was in de moskee. Hij vertelde dat hij iets raars had meegemaakt. Hij was meneer El Gaoui tegengekomen in de moskee en die gaf hem een hand en vroeg hem naar zijn familie. Mijn vader vond het wel raar omdat hij al jaren niet meer met hem had gepraat en nu vroeg hij hem naar zijn familie. Mijn moeder stond er ook van op te kijken. Ze dachten dat er iets achter zat. Heel de avond heb ik verder niks gedaan dan aan Adil denken en aan het moment dat we samen hand in hand liepen. De volgende dag moest ik vroeg naar school. Ik had de eerste paar uurtjes college en verder hadden we met ons groepje van school niks afgesproken. En Samia had middags pas college, dus konden we die dag verder niks samen doen. We hadden afgesproken dat ik haar om 16.00 uur weer zou ophalen. Ik zou mij tot die tijd moeten vermaken. Dat kwam wel goed uit want Samia zou volgende week jarig zijn en nu zou een perfecte tijd zijn om iets voor haar uit te zoeken. Ik pakte de bus op school en ging naar het station. Vandaar pakte ik de bus naar de stad. Ik zag de bus al staan. Ik ging naar binnen en er waren niet veel mensen in de bus. Er waren twee oude mensen voor en een paar studenten. De bus reed verder en bij een paar haltes verder stopte hij en iemand stapte in. Het was Adil. Toen ik hem zag kreeg ik weer kriebels in mijn buik. Ik hoopte dat hij mij ook zag. Hij liep mijn richting op en wou gaan zitten totdat hij mij in zijn vizier kreeg. Zijn ogen twinkelden en lachend liep hij mij richting op. Hij vroeg hoe het met mij ging. Ik vroeg het ook aan hem. Daarna was het even stil. Hij vroeg waar ik naartoe ging en ik vertelde dat ik een cadeautje voor Samia ging kopen in de stad. Hij vroeg vervolgens of ik alleen een cadeau ging kopen of dat ik met iemand had afgesproken. Ik wist wat er zou komen als ik mijn antwoord had gegeven. Ik zei dat ik alleen was en hij vroeg of hij mij gezelschap mocht houden tijdens het winkelen. Ik wist even niet meer wat ik moest zeggen. Ik vroeg hem of hij dan niet van plan was om ergens anders naartoe te gaan. Hij hoefde voor mij zijn plannen niet te wijzigen. Ik had zijn antwoord wel verwacht. Hij zei dat hij dat voor mij wel overhad. En daar stonden we met zijn tweetjes in de stad op zoek naar een cadeautje voor Samia. We liepen samen zwijgend. Ik keek van opzij naar hem. Ik wist gewoon dat ik verliefd op deze jongen was die naast mij liep. Hij was lang, knap en had prachtige ogen. Ik smolt gewoon op dat moment. Hij zat een beetje te kletsen over het weer enzo. En het enige wat ik kon doen is naar hem kijken. Hij vroeg nog wat voor cadeau ik wou kopen. Ik wist dat Samia een horloge nodig had en we gingen een juwelierszaak in. Ik zag een prachtig zilveren horloge en ik wist dat ze zoiets wou. Ik had gewoon in de eerste winkel dat we binnengingen een cadeau gevonden. Ik bracht het aan de kassa en wou betalen. Hij pakte zijn portemonnee en toen ik dat zag zei ik dat ik dat niet wilde. Ik had het cadeau gekocht en wou het zelf betalen. Hij merkte heel duidelijk op dat ik het niet wou en stopte het weer weg. Toen we naar buiten liepen wist ik niet meer waar we heen moesten want het cadeau had ik al gevonden. Hij vroeg omdat ik niet wou dat hij betaalde of hij voor mij dan een lunch kon betalen. Daar stemde ik mee in en we gingen boven in de V&D zitten. We zaten tegenover elkaar en keken elkaar in de ogen. Dat was een heerlijk gevoel. We zaten te kletsen. Toen we al klaar waren met eten, bleven we nog steeds zitten. Hij vertelde mij dat ik een mooi meisje was en dat hij mij echt leuk vond. Ik wist niet hoe ik daarop moest reageren. Hij vroeg of ik had nagedacht had over zijn vraag. Ik was in de war door hem dat ik niet eens meer wist welke vraag hij bedoelde. Hij vroeg of ik hem beter wou leren kennen. Ik vertelde hem dat ik iets voor hem voelde en hem graag beter wou leren kennen. Hij lachtte en zei dat het dus wederzijds was. We wisselden elkaars nummers uit. Ik vertelde hem dat ik weg moest gaan, want ik moest nog naar Imane. Hij liep mee naar de bus. Vervolgens zaten we op de bus te wachten. We zagen de bus in de verte al aankomen. Het afscheid was aangebroken. Ik wist niet hoe ik afscheid van hem moest nemen. Hij zag de twijfel in mijn ogen en gaf mijn een hand. Maar hij bleef mijn hand lang vasthouden en keek in mijn ogen. Hij had mooie, warme en zachte handen. Ik had daar een eeuwigheid met hem kunnen staan. Opeens liet hij mijn hand los. De bus was er al en ik had dat nog niet eens door. Hij lachtte om mijn verwarring en zei dat hij mij nog zou bellen. Ik stapte de bus in en ging zitten. Ik keek om en hij stond er nog. Hij zwaaide nog even. Ik wist dat ik mijn prins op het witte paard had gevonden of zoals Samia en ik altijd zeiden de prins op de zwarte ezel. Daar moest ik om lachen. Een vrouw die voor mij zat keek mij raar aan. Maar nu ik hem kende interesseerde mij dat niet meer. Ik ging naar Samia en vertelde dat ik hem was tegengekomen en dat we samen hadden geluncht. Samia was blij voor mij en vroeg mij het hemd van mijn lijf af. Vervolgens ging ik naar huis. Ik zat in de woonkamer toen mijn telefoon overging. Ik zag zijn naam in de display. Mijn ouders keken mij aan en ik pakte de telefoon op. Ik probeerde kalm te praten……………………….. Ik ga wel de volgende keer verder!!!!!!!! Groetjes :zwaai:

[nihad112]

SAMIA000 GA VERDER MEID ECHT EEN PRACHTIG VERHAAL NIHAD

[Nadiah]

Ja ga verder meid!!! Nadia

[HoceimaGirl]

salaaaaaam sorry dat ik zo laat reageer maar zag het verhaal nu pas staan ik wou alleen effe zeggen echt een heel leuk verhaal en wil je hem mischien afmaken ik weet niet of je dit nog zal lezen omdat het zo lang geleden is dat je met het verhaal bezig was, maar ik hoop dat je wel wilt reageren incha allah beslama :zwaai: