Mouny
21-10-2002, 14:58
Het is een mooie vrijdagochtend als ik afscheid moet nemen van mijn ouders. Ze gaan op bedevaart na Mekka..... Nog nooit had ik pa zien huilen maar die dag Soubhanelah wilde de tranen maar niet stoppen. Ik weet nog heel goed hoe hij me uitzwaaide toen de bus wegreed...! Er zijn 20 dagen verstreken sinds mijn ouders weg waren en we begonnen ons voor te bereiden het feest dat we voor hun zouden geven. Het drong niet eens tot ons door dat mijn ouders al bijna anderhalve week niets meer van zichzelf hadden laten horen. Het is half zeven als ik als vrolijk 11 jarig meisje binnen zat te spelen met mijn buurmeiske Xandra als de telefoon rinkeld.... He chineesje van me kie rakki e ziena hoor ik mijn vader vragen. Goed a ba oun touma lebbes? Mijn vader liet me weten dat ze niet hadden gebeld omdat ze naar jbel arafa waren en dat ze even van de wereld waren van alle schoonheid die ze daar troffen. Eind goed al goed, ik had mijn vader gesproken en alles was weer koek en ei. Hij zou me immers weer binnen een week in zijn armen kunnen sluiten, en ik zou weer kunnen genieten met mijn vader en van zijn zoete woordjes die hij me altijd toe fluisterde. Het is tijd.. we lopen met z'n allen gespannen door de gangen van Schiphol we zouden immers onze ouders weer zien na een maand en dit keer als Hadj en Hadja. We el bendir meegenomen en waren in opperbeste stemming.... We zagen het vliegtuig landen en hoe dichter de menigte houdjaj na ons toe liepen hoe zenuwachtiger we werden. Ik werd op de schouders van mijn oudste broer gedragen om alles beter te kunnen zien.... en ja hoor daar zag ik mijn oom mijn andere oom twee tantes en mijn moeder ...... op dat moment realiseerde ik me nog niet dat mijn pa er niet bij liep. Maar zodra ik mijn moeder in mijn armen hield was mijn eerste vraag "fien rah papa"? Mijn moeder zakte in elkaar en hier begon de eerste dag van een levende hel. Mijn vader had een hersenvliesontsteking gekregen en was daardoor in coma geraakt.... (dit begrijp ik nog steeds niet) hij was een dag eerder ontwaakt maar absoluut niet reizen van de artsen. Dus zou hij een week later overvliegen. Oke daar moesten we het dus mee doen. Elke dag was er contact met het ziekenhuis in Mekka maar geen enkele verbetering van de gezondheid van mijn vader. Omdat mijn broers en ooms het niet helemaal vertrouwden hebben ze een arts bereid gevonden die wel mee wou vliegen zodat mijn vader toch de nodige verzorging zou krijgen op de terugreis van Jeddah. Het is donderdagochtend, het vliegtuig zou om zes uur vertrekken. Mijn zwager belt na het ziekenhuis van Mekka om het adres van het ziekenhuis als hij dit te horen krijgt. I'm Sorry, but Hadj... is past away this morning he's already bereed. Bij dit alles zat ik bij mijn oom thuis. Ik zie dat mijn broer het huis van mijn oom in snelt en krijg een raar gevoel, J die hier komt dat kan niet die hebben de grootste oorlog met elkaar. Ik zit op de trap als mijn nichtje de trap opsnelt en zegt dat J met me wil praten. Ik loop na onder en passeer mijn tante in tranen mijn oom in tranen mijn neven in tranen... ik weigerde de gedachte door mijn hoofd te laten gaan dat het om mijn vader ging. Ik weet nog zo goed sinds J en ik zo'n hechte relatie met elkaar kregen, het was die ochtend toen ik de kamer inliep en hij tegen me zei: chineesje kom eens op mijn schoot zitten, ik wil je wat vertellen over het leven....................................... en hij eindigde met Papa is gestorven vredig in zijn slaap mocht hij heen gaan waar elke moslim wel de dood wil tegen komen. Hij is gestorven als vrome moslim en ik weet zeker dat hij nu op ons neerkijkt en glimlacht zoals hij altijd deed als hij jou zag met die glinstering in zijn ogen en kuiltjes in zijn wangen. Ik heb die dag niet gehuild, ik denk niet dat ik besefte wat er gaande ging. Het enige wat ik was is na mijn moeder toe. Na lang wikken en wegen stemde mijn broer toe, hij wou namelijkniet dat ik mijn moeder in die toestand zou zien. Hoe ik mijn moeder die dag trof vergeet ik nooit van mijn leven, zo zo ongelofelijk triest.