HAJET75
01-10-2002, 17:10
De bruiloft van de Marokkaanse engel zonder vleugels Ik wil trouwen!! Ik ben me laatst toch naar een leuk feest geweest. Een vriendin sleurde me mee naar de bruiloft van haar kennis. ‘Maar Souhaila, ik ken die mensen niet eens!’, riep ik. Dat maakt toch niets uit. Kom meid gewoon meegaan!’, antwoordde ze. Na een lichte aarzeling stemde ik toe en voor ik het wist was ik gehuld in een koninklijke takshita (Marokkaanse jurk die je bij speciale gelegenheden draagt) op weg naar het Marokkaanse festijn. Het was een gescheiden bruiloft, dat wil zeggen dat de vrouwen apart van de mannen zaten. De vrouwen zaten beneden en de mannen op de bovenetage. Deze was afgeschermd met witte lakens. We voelden hun aanwezigheid dus wel, maar zagen ze niet. Hoe spannend kan iets zijn? Het was weer ouderwets heerlijk mensen loeren. De dames zweefden in kleurige, rijke gewaden rond. De een zag er nog schitterender uit dan de ander. Hun haren waren zorgvuldig opgestoken door de kapper of zo stijl gefohnd dat het in glanzende watervallen langs hun gezichten viel. Wat ik bij het aanzien van al deze perfectie jammer vond, was dat ik niemand zag die lekker buiten de boot viel. Zo’n Marokkaans pispaaltje, een buitenbeentje. Die moeten er toch ook zijn? Ik vertelde aan een dame naast mij dat ik het wel origineel had gevonden als er een Marokkaanse vrouw was gekomen met dreadlocks in haar haren en gekleed in een takshita met de raggae-kleuren (rood geel groen). Toen ik die woorden had uitgesproken keek de standaard opgedirkte vrouw me aan alsof ik gek was geworden. Dat doen ze nou altijd…voorspelbaar hoor! Natuurlijk had de organisatie ook voor muziek gezorgd. Er bestaat geen Marokkaanse bruiloft zonder opzwepende muziek. Aangezien het een vrouwenfeest was, was het natuurlijk wel een damesband. Geen zeikerds, maar echte stoere wijven met emotionele stemmen. De leadzangeres was drumster: ze zong terwijl ze haar drumstel harde ritmische tikken verkocht. Het was een gezette vrouw met een donkere zonnebril op en platinablond gekleurd haar. Haar pokerface in combinatie met haar stem kreeg mijn volledige aandacht. Ik zat me weer eens te verwonderen. Hoe deed ze dat? Haar gezicht toonde geen enkele emotie, maar haar stem was een en al verraad van een gepassioneerd karakter: hees en warm. Ik voelde dat ze ook ooit onschuldige liefde had gekend, maar mijn zintuigen namen ook het verdriet van een gebroken hart waar. Ik zat vastgenageld op mijn stoel: Ik was volledig in de ban. Natuurlijk moet er op muziek ook worden gedanst. Toen al snel een dame in haar eentje de dansvloer opging, volgde de rest. Het was één grote gehaktmolen. Wat hebben die achterwerken er op los gemaald zeg. Draaien, drillen, schudden, stoten, wat zo’n nutteloze **** wel allemaal niet kan! Op een gegeven moment had ik genoeg geobserveerd en besloot ik mijn eigen danskunsten ook even uit de kast te halen. Al snel eigende ik mezelf de dansvloer toe. Iedereen ging gauw zitten uit angst dat ze een stoot van mijn heupen zouden krijgen. Ik vergat de wereld om me heen en mijn lichaam danste alsof haar leven er van af hing. Heerlijk. Het applaus bleef echter uit. Hoe zou dat nou komen… Na mijn showtje druppelden de parels zweet van mijn gezicht. Ik ging naar het toilet om mijn haar in model te brengen en mijn neus te poederen. Toen ik de deur van het gezellige vrouwengezelschap uitging, schrok ik me wezenloos. Vol afgrijzen stond ik oog in oog met een gang die vol stond met kerels. Wat voor een zin heeft een gescheiden feest als ik op de gang mannen kan tegenkomen!? Mijn hart stond stil, dus ik moest langs die fluitpartij om het toilet veilig binnen te dringen. Die moeten daar natuurlijk op de wacht hebben gestaan, want elke man weet dat vrouwen ijdel zijn en dus minstens één keer op een avond naar het toilet gaan om in de spiegel te kijken. Slim hoor. Ik hoop dat ze meer geluk hebben gehad, want mij hebben ze niet op zijn charmantst gezien. Ik hoorde de stem van moeder in mijn oren galmen. ‘Ik maak je af als je om je heen kijkt. Voor je kijken of je krijgt een beuk’. En of ik voor me keek. Bezweet en nog hijgend van het dansen marcheerde ik strijdlustig langs hen. Ik voelde de ogen aan mijn lichaam kleven. Maar, ik heb geen gezicht gezien. Het enige wat ik zag was een deur met een vrouwenlichaampje en de letters t o i l e t. Op de terugweg naar de vrouwenzaal had ik weer leven geblazen in mijn elegante uiterlijk: mijn leeuwenmanen zaten weer in orde en ik was klaar voor het tweede gedeelte van de party. De bruid Ik heb nog niets verteld over de bruid. Het lijkt wel alsof de dag om mij heeft gedraaid. En dat was natuurlijk niet zo. Laat ik voor de goede orde ook wat over de hoofdrolspeelster van de dag vertellen. Ik vertel niet zo veel over haar omdat ik mezelf heb betrapt op het groene monster: ik ben ziekelijk jaloers. Waarom? Deze doorsnee Marokkaanse kip zal jullie vertellen waarom! De bruid had het uiterlijk van een nimf, ze was een engel zonder vleugels. Ze was te mooi om haar schoonheid aards te noemen: God maakt geen fouten, dus het kan bijna niet anders dan dat hij tijdens haar creatie ingrediënten had gebruikt die hij normaal gesproken alleen op de engelen toepast. Nu begrijpen jullie mijn monster. Alle vrouwen, hoe mooi ze ook waren, waren schaduw toen zij de zaal met haar aanwezigheid vulde. Haar grote ogen waren twee blauwe smaragden die de zaal leken te betoveren. Zelfs de vrouw met de pokerface was onder de indruk en beet bijna op haar microfoon toen ze haar zag. We hebben de bruid mogen aanschouwen in verschillende jurken, die haar allemaal even bekoorlijk stonden. Toen kwam de kers op de slagroom: de bruidegom. Ook zo’n mooi mens, hij deed me denken aan een Romeinse bronssculptuur. Samen met zijn familie en begeleid door een groep mannelijke zangers die dakka Marrakchia-muziek (snelle ritmes uit Marrakesch) maakten, kwam hij glimlachend naar de troon van het bruidje toe. Toen hij voor zijn nimf stond, gaf hij haar een kus op haar edele voorhoofd. Ze was nu van hem. Ik moest een snik wegslikken bij het aanzien van al die romantiek. Ik had zin om me te gedragen als een verwend kind die haar zin niet krijgt. Ik wou mijn vuisten op de tafel slaan en uitschreeuwen: ik wil ook trouwen!!! Aan mijn aanstellerij kwam al gauw een eind. Aan mijn tafeltje zat een cynische vrouw die verveeld naar de opgewonden meute keek. ‘Ik ben nu anderhalf jaar getrouwd. Het lijkt allemaal zo romantisch. Je moet er niet in trappen. In het begin was het bij mij ook rozengeur en maneschijn, maar daar komt gauw verandering in, meid. Op een gegeven moment heb je het gevoel dat er een vreemdeling in je huis loopt’, zei ze terwijl ze met haar nepnagel een stukje peterselie tussen haar tanden uitkrabte . Ik keek haar aan, ik zei niets, maar dacht: jij partypoeper, jij spelbreekster, je bent bezeten van het groene monster! Ik laat me niet afleiden door negatieve energie, dus ik ga verder met mijn verhaal. De olijfkleurige Adonis nam naast zijn bruid plaats op de troon. De vrouwen in de zaal zongen religieuze bruiloftsliederen. Velen maakten handbewegingen voor het echtpaar: deze betekenen dat ze samen straalden. Voordat ik de feestpartij verliet, keek ik nog even voor de laatste keer naar het kersverse koppeltje dat verlegen de zaal in keek naar al die starende blikken die op hen waren gericht. Ja, ja, dacht ik bij mezelf: stelletje stouterds! Jullie houden mij toch echt niet voor de gek met die schaamtevolle blikken. Die terneergeslagen ogen zijn nergens voor nodig! Samira weet heus wel wat jullie straks gaan doen als al die gekke feestende mensen weg zijn…