Scottie
15-11-2003, 19:03
Nou, jullie kennen me, in tegenstelling tot sommige niet met name te noemen andere eeehhh deelnemers telt voor mij ieder mensenleven. Stel, deze site ontvangt een bericht uit een berg. Het bericht is door Alzjaziera geweigerd, want wie niet betaald wordt niet vertaald. Dus ligt dat bericht nu bij die jongens van Marokko.nl. Twee stokjes met een velletje geitenhuid, het is nog warm als Abu'tje, de jongse bediende het uit het koperen kokertje haalt. Abu rolt de stokjes voorzichtig af ziet dan dat de tekst is gecalligrafeerd. Hij herkent de tekens van zijn vader's oude koran. Als baas Karim zich er over buigt ziet deze dat de tekst van rechts naar links is geschreven. "Waar deden ze dat ook al weer" peinst die jongen. "Komt het van de Tempelberg?". "Nee", mompelt hij en kijkt nog eens en ziet het dan: dit telegram komt uit een Himalaya, uit een bergpan. Het blijkt ondertekend met een beverig handschrift maar het is onmiskenbaar: een rode doodskop en een silhouet van een nier. Het blijkt van bin Lijden. Ja, Osama, die. Hij ziet op de foto al wat geel en wat blijkt nu, zijn nierdialyse-apparaat werkt niet op accu's. Het ding is in Amerika gemaakt en daar hebben ze altijd stroom. Maar niet in zo'n Himalya, daar kan zomaar de stroom uitvallen en als jij dan net aan je nierdialysemachine gaat liggen dan ben je mooi klaar, of juist niet. Dan lig je daar aan het infuus: slangen, een pomp, kolven en ventielen, made in Usa en dan heb je geen stroom. Wel 17.053 kilo TNT en dynamietgordeltjes maar geen Witte Kat-batterij en je cyankali, daar kun je net niet bij. Nou had Osama bedacht dat het toch wel zonde was van al die slachtoffers die hij heeft gemaakt. Niet van die mensen, maar van hun organen. Stel je voor, 8.000 mensen naar God geholpen en vergeten hun nieren in te vriezen. Of een koshere nier uit een van z'n opgeblazen slachtoffers annex martelaartjes daar. Een fris kinderniertje. 't Liefst van een martelaar met z'n kreet: "voor U, Allah, oh god zo groot" op z'n tong, een nier van zo'n jong. Rijk, staat Osama in z'n armoe toch te kijk. Niemand die er daar aan denkt dat als je zo'n kind met een lollie verleidt zichzelf op te blazen om die dan daarna z'n vitale orgaantjes te ontfutselen, of gewoon van straat op te rapen en bij de slager in de vriezer te gooien. Terwijl zo'n martelaartje in het Paradijs ook heel goed van de maagden kan genieten zonder nier. "t Leven gaat immers gewoon door", had Osama bedacht, maar te laat. Nou ligt hij daar, bijna ingevroren in die berg, de accu vol maar die machine piept en knarst, meer niet. De sjerpa is al op weg naar Katmandu maar voordat die een levend wezen van z'n nieren heeft beroofd, dat kan nog wel dagen duren. Osama schrijft dat hij zoveel tijd niet heeft. Zonde, al die nieren, moslim/of niet-moslim, weg. Dom, dat hij daar nou niet eerder aan heeft gedacht. Maar ja, hij heeft het druk, er worden synagoge's opgeblazen in steden waar hij nog nooit van heeft gehoord, het groeit hem een beetje boven het hoofd. En ja, hij wordt ook ouder, kijk maar naar die leptosome pre-depressieve kop van 'm en dan gaat zo'n nierafwijking toch opspelen, zeker als je alsmaar moet reizen. Nadat het berichtje dan is ontcijferd, zeg maar, gedecalligrafeerd blijkt dat Osama een moord zou doen voor een nier. En nou wil hij van iemand hier een verse nier. Wie denkt er nou wel eens over om een van zijn en/of haar organen, een nier, een hart of een lever ter beschikking te stellen in geval God je tot Zich roept. Donor worden, dat doe je voor jezelf Geef donoren voorrang bij transplantatie, en het tekort aan organen zal snel verminderen. De Nederlandse praktijk voor orgaandonatie schiet tekort. Herman Vuijsje pleit voor een systeem waarbij mensen die zich als donoren hebben gemeld, bij een eventuele transplantatie een streepje voor hebben. Overheid durft niet krachtig genoeg te zijn Tweeënhalf miljoen Nederlanders zijn bereid na hun dood organen af te staan voor transplantatie, en ik ben een van hen. Dat is toevallig. Het komt door Jeroen. Niet dat ik Jeroen zo vaak heb ontmoet, hij is de kleinzoon van een vriendin van mij. Toch ken ik hem goed - uit haar verhalen. Een moedeloos makende feuilleton over wachten en hopen, over niet op vakantie kunnen, over machteloosheid. Vier jaar moest Jeroen, een tiener destijds, wachten op een nieuwe nier. De transplantatie was geen succes en de dialyses begonnen opnieuw. Weer vier jaar wachten en vechten. Nu heeft Jeroen een nieuwe nier die het wel doet. Met die twee maal vier jaar zat Jeroen nog iets onder de gemiddelde wachttijd voor een donornier in Nederland. Die bedraagt viereneenhalf jaar. Van de vijftienhonderd mensen op wachtlijsten voor orgaantransplantatie sterven er jaarlijks zo'n honderd. Nog eens honderd worden van de lijst gehaald omdat hun gezondheid te veel is achteruitgegaan voor een transplantatie. Het waren niet deze koele cijfers die me ertoe brachten me als orgaandonor op te geven; het waren de verslagen over de lotgevallen van Jeroen. En ik ben niet de enige wie het zo is vergaan. ,,Je merkt dat mensen niet nadenken over donatie,'' zei nierspecialist Willem Jan Bos in een interview. ,,Totdat ze in hun omgeving worden geconfronteerd met iemand die drie keer per week aan de nierdialyse www.nrc.nl/opinie/artikel/1068791242729.html