jihad12
03-11-2003, 20:02
Amerikaanse soldaten worden in Irak bestreden met eenvoudige wapens. De raket die gisteren een Amerikaanse Chinook transporthelikopter vernietigde, was waarschijnlijk een oude Russische SA-7. Van die gemakkelijk te bedienen draagbare raketten zwerven er duizenden rond in de wereld. Ook in Irak. En je kunt er ook passagiersvliegtuigen mee neerhalen. Kortom, een nachtmerrie. Het Iraakse leger was snel verslagen, de tanks en de trucks fikten af in de woestijn, maar de eenvoudige granaatwerpers, mijnen, explosieven en draagbare raketten werden door Saddams soldaten mee naar huis genomen. Voor later. De granaatwerpers en mijnen zaaien nu dagelijks dood en verderf onder de Amerikaanse soldaten, en het wachten was op het moment dat een draagbare raket een Amerikaans vliegtuig zou neerhalen. Gisteren dus. Een zware CH-47 Chinook transporthelikopter werd op weg van Fallujah naar het internationale vliegveld van Bagdad neergehaald met een draagbare raket. De Iraakse luchtmacht deed dit voorjaar niet mee aan de oorlog. Die werd begraven in de woestijn. Het grootste gevaar voor de Amerikaanse en Britse vliegtuigen kwam van grond-lucht (surface-to-air)-raketten. Na de oorlog verdwenen de draagbare raketten over heel Irak. Nog niet zo lang geleden zei de baas van Amerika's militaire transportvliegtuigen, generaal-majoor John Handy, dat 'draagbare raketten de grootste bedreiging zijn die we waar ook ter wereld tegenkomen'. En hun verspreiding over de wereld is bij iedereen bekend. Goedkoop, goed te verstoppen en na wat oefening gemakkelijk te bedienen. Alle alarmbellen gingen af in Irak en Washington toen een Amerikaanse generaal vorige maand verzuchtte dat er honderden draagbare Iraakse raketten zoek waren. Wie had ze? Waar waren ze? Een beloning van vijfhonderd dollar voor een raket leverde weinig op. Wereldwijd zijn honderdduizenden draagbare raketten in omloop en voor een prikkie, zo'n tweeduizend dollar, te koop. Deze zogenoemde Man Portable Air Defense Systems (Manpads) hebben een bereik van zo'n vier kilometer en reiken tot een hoogte van twee kilometer. Het doelwit moet wel op zo'n achthonderd meter afstand van de schutter vliegen. De populairste Manpad, na de Amerikaanse Stinger, die in de jaren tachtig in bulkpartijen door de CIA werd geleverd aan het Afghaanse verzet en waarmee 269 Russische vliegtuigen werden neergehaald, is de Russische SA-7 Strela. Het Iraakse leger zat tjokvol met die raketten. Deze draagbare raket weegt slechts 14,5 kilo en heeft een lengte van 1,5 meter. De raket raast met een immense snelheid (zo rond de 1300 kilometer per uur) op de hitte van de motoren van een vliegtuig af door gebruik te maken van infrarood -sensoren. Piloten zijn doodsbang voor deze draagbare raketten, veel banger dan voor grote radargeleide raketten die gemakkelijker kunnen worden opgemerkt. Smokkelroute De SA-7 stamt uit 1972 en heeft nogal wat beperkingen en is daarom de afgelopen decennia voortdurend verbeterd. De nieuwste versie is de SA-18 Grouse, die dit jaar in het nieuws kwam toen de Amerikaanse en Russische inlichtingendiensten een smokkelroute naar de VS voor vijftig van deze raketten oprolden. Stel je voor dat Al-Qaeda de moderne SA-18 op het vliegtuig van de Amerikaanse president, de Air Force One, zou richten? Grote passagiersvliegtuigen lijken een makkelijke prooi, maar zijn dat slechts een korte periode: bij het opstijgen en landen. Twee hittezoekende SA-7 Strela raketten misten eind vorig jaar op het nippertje een Israëlische Boeing 757 die opsteeg vanaf het vliegveld van Mombasa in Kenia. Waarschijnlijk lanceerden de terroristen hun raketten te vroeg. Een helikopter, en zeker de 22 ton zware CH-47 Chinook, vliegt altijd 'langzaam' en nooit hoog. Zelfs een middelmatig geoefende schutter kan er rustig de tijd voor nemen. Zo werd de gisteren neergehaalde Amerikaanse Chinook van achteren bestookt met twee raketten. Het is niet voor niets dat tegenwoordig altijd drie helikopters bij het Witte Huis in Washington landen als president Bush vervoerd moet worden. In welke helikopter zit 'ie? Dat is Marine One. De andere twee zijn lokeenden. Washington vreest ook op het thuisfront het ergste. Dus we kunnen nog wat moois verwachten