Analfabeet
23-08-2002, 19:33
Dagelijks waan ik mezelf in een scenario dat voorheen een vreemd iets bij me teweeg bracht , maar door de jaren heen is het geheel een gewenning geworden. Iets dat bij het dagelijks leven hoort , een denkproces waar ieder mens wel mee te maken heeft . Een gevoel dat je een pad beloopt , een pad dat je cm voor cm kunt omschrijven omdat je 3 kwart van je schoenzolen hebt versleten tijdens de bewandeling ervan. Een pad dat je leidt naar een Inmens grote brug , een brug waarachter een grote duisternis hangt. De brug wordt versierd met een bordje , een bordje waar je driekwartier naar moet staren voordat je de puzzelachtige wazige letters omgezet hebt in een begrijpelijk taaltje , een bordje waarop met mysterische letters het woord toekomst staat genoteerd. Op een voor mij onverklaarbare wijze gebeurt er iets met je lijf waardoor je de drang krijgt om de brug over te steken. Misschien is het uit nieuwsgierigheid , misschien ben je op zoek naar iets nieuws , misschien ben je niet gelukkig op de plaats waar je normaliter vertoeft. Een ding staat zo vast als een rots ,achter die brug staat wat te gebeuren , maar wat ? Een vraag die dagelijks door je hoofd heen spookt , spoken op een manier waarop freddy kruger jaloers zou zijn. Een vraag die kippevel teweegbrengt en zelfs tranen. Wat o wat zou er aan de andere kant staan , Iets Positiefs Negatiefs ... Ik sprokkel alle moed bij elkaar en tover een Positief beeld in mn gedachten waarop ik nog een laatste blik werp op de omgeving naast mij en sluit me ogen . Mijn hersens sturen een Impuls naar mijn ledematen die de opdracht krijgen om vooruit te marcheren. Langzaam zet ik een eerste stap richting de brug in de hoop ongedeerd de overkant van de brug te bereiken . Na enkele meters overbrugt te hebben voel ik de schokken die de wind veroorzaakt door mijn lijf heen stromen , beetje bij beetje wordt de doormij bij elkaar gesprokkelde moed omgezet in angst. Een vorm van angst die mijn hersens doen twijfelen , die mijn benen doen trillen. Mijn hersens roepen alarmfase 1 in en roepen de 2 hersenhelften bijeen om de situatie te bespreken. Na een korte vergadering die qua gevoel eeuwig duurde maar in werkelijkheid enkele seconde bestreek wordt mijn lichaam gecommandeert zich zo snel mogelijk terug te trekken. Snel open ik mijn ogen en maak me uit de voeten. Eenmaal aangekomen aan vaste grond werp ik een korte blik op de overkant. Wederom een Mislukte poging , maar ik geef de hoop niet op, ik zal en moet die brug ooit oversteken , want dit is niet de plek waar ik behoor. Rustig bewandel ik het door mij zovaak belopen pad en droom ik over het Mystery dat achter deze brug schuilt ...