devoted2islam
02-08-2007, 23:25
Ik was een klein meisje, met een wit jurkje, een jaartje of 8 oud misschien jonger. Verdwaalt liep ik rond in de straten van aroui, mijn gezicht bevlekt van de tranen. Ik dacht dat ik ten dode opgeschreven was. Ontvoerd worden en niet meer mijn ouders zien gingen er door mijn gedachten heen. Huilend liep ik door die straten te zwerven totdat er een meisje en jongen afkomstig uit nederland, Marokkaanse nederlanders of andersom hoe je het noemen wilt, mij riepen en mij aanspraken in het berbers. MIjn berbers was niet zoo denderend vanwege het feit dat mijn ouders ons drietalig opvoedden, namelijk berbers nederlands en arabisch. Dus sprak ik ze toe in het nederlands. Zij walhamdoelilah kwamen ook uit nederland en zeiden wat doe je hier alleen. En ik weet als de dag van gister dat ik tegen hen zei dat ik verdwaalt ben en mijn ouders wil. Daar barstte ik wil weer in tranen waarop, de jongen en het meisje ieder een hand vast pakte en mij meenamen naar hun huis. Van hun geweldige lieve moeder kreeg ik te drinken eten en ze waste mij en borstelde mijn pluizekopje. Tot op de dag van vandaag ben ik ontroerd van haar liefdadigheid. Nadat ik gerust had zeiden ze we nemen je mee naar de centrum van toendertijd ( ik weet niet hoe het er nu uitziet want sindsdien ben ik niet meer teruggegaan). Ik kan me herinneren dat het een lange straat was, en we liepen en liepen totdat ik de bus van mijn vader herkende. die hopeloos naar zijn kleine lieve meid aan het zoeken was, ik ben nog steeds daddy's little girl. Ik kan me niet herrineren dat ik ooit zo blij ben geweest om een oranje mercedes 207 met blauwe gordijnen te zien.. En het spijtige is dat ik door al mijn enthousiasme niet eens afscheid heb genomen van het meisje en jongen die wellicht mijn leven hebben gered. Mocht er een van jullie zoiets in jullie herinering zitten, bij deze wil ik jullie bedanken en vraag ik Allahou ta3ala jullie te belonen met het paradijs. Dit gebeurde 14 jaar geleden of zo misschien wat langer geleden.