LZN
14-09-2003, 00:18
Hallo! Allereerst wil ik even beginnen met te zeggen dat er iets niet klopt aan mijn profiel...Ik ben namelijk geen man maar een vrouw!!! Goed, nu dat misverstand de wereld uit is geholpen, zal ik met mijn verhaal beginnen. Zo'n zes jaar geleden - op m'n 18de - zat ik in de eerste klas van de HEAO. Ik was bezig te herstellen van een gebroken hart en dat ging me na twee jaar vrij goed af. Toch was ik niet van plan ooit nog verliefd te worden. Mijn hart was gebarricadeerd tegen de liefde- althans dat dacht ik. Totdat op een dag ik problemen had met de (school)printer. Er stonden twee jongens vlakbij en ik vroeg dan ook of zij me misschien konden helpen. Een van hen draaide zich om naar mij. Hij keek me een paar seconden aan en draaide zich zonder wat te zeggen weer om. Ik weet nog dat ik dacht dat hij een racist ofzo was, maar toen zag ik dat hij heel zenuwachtig begon te doen en toen hij dacht dat ik het niet zag, bestudeerde hij me. Dat was het begin van een lange, zenuwslopende worsteling met m'n hart. Na die dag begon hij namelijk m'n aandacht te trekken door in de kantine naar me te staren en te fluiten als ik langs liep (hij stond altijd vlakbij de deur). Na een tijdje werd ik tegen mijn zin in verliefd op hem en dat werd met de dag alleen maar erger. Ik wist dat het onvermijdelijk uit zou draaien op een gebroken hart en dan is dat een eufemisme. Hij zat in het laatste jaar, ik was Marokkaans en hij Nederlands. Van mijn ouders mocht ik nooit ergens heen dus zag ik hem alleen op school. We hebben nooit met elkaar gesproken. Tenminste niet op de gebruikelijke manier, wel met onze ogen. Op een gegeven moment kon ik het voelen als hij ergens was. Dan moest ik daar gewoon ook zijn zonder dat ik wist waarom. Tot ik hem zag. Een paar maanden na het begin van mijn verliefdheid hoorde ik van een klasgenote dat hij een vriendin had. Toen ik dat hoorde brak er een stukje van mijn hart. Niet helemaal, want ik had het nog niet helemaal aan hem toevertrouwd. Ik besloot om niet meer naar hem te kijken en hem compleet te negeren. Maar hij begon alleen maar mee aandacht te trekken. Ik besloot dat ze het had gezegd uit jaloezie en te stoppen met mijn genegeer. Toen de examens naderden en dus zijn laatste schooldagen was ik natuurlijk doodongelukkig. Ik heb veel gehuild om hem. En nu was het wel mijn hele hart die - opnieuw - brak. Op de laatste schooldag was ik ontroostbaar. Ik ging met een klasgenote naar de stad en heb gewoon de tranen over mijn wangen laten lopen. Het kon me niks schelen. Alles wat ik over had was de pijn en dat hoefde niemand me af te nemen. Toen ik thuiskwam ben ik naar m'n slaapkamer gegaan en ben doorgegaan met huilen. Totdat op een gegeven moment een stem in m'n hoofd me troostte. Het was heel vreemd maar ik werd er echt door getroost. Een soort kalmte kwam over me. Ik was nog wel verdrietig, maar het ging beter. Mijn vakantie dat jaar was vreselijk en ook het nieuwe schooljaar zou ik liever willen overslaan. Hoe moest dat nu zonder hem? Het enige wat school verdraagbaar maakte was de kans om hem te zien en nu zou ik hem nooit weer zien. Dacht ik. Op een nacht werd ik wakker van een stem die zei: '' (mijn naam) ik mis je zo. Morgen kom ik bij je'. De volgende dag was ik het vergeten en dacht er niet meer aan. Totdat ik in de bibliotheek zat ( ik ging niet meer naar de kantine, want dat bracht te veel herinneringen naar boven). Ik had plotseling een enorme drang om naar de kantine te gaan. Toen ik naar binnen ging, zag ik hem. Ik heb niet naar hem gekeken, maar hij kwam wel even bij me staan. Daarna is hij nog vier, vijf keer teruggeweest. We hebben nooit met elkaar gepraat. Toen ik in de derde zat ( twee jaar nadat hij was geslaagd) kwam hij met een ex-klasgenoot van hem de kantine binnen. Ik zat met klasgenoten (allemaal meisjes en een jongen) aan tafel. Ze zaten naar hem te kijken en op een gegeven moment zei een van hen dat hij samenwoonde. Toen ik dat hoorde wilde ik er alleen maar weg. Ik had al die tijd gerouwd ( vrijwel elke dag heb ik zitten huilen en alle blijdschap in mijn leven was weg) en hij gaat samenwonen??? Wie is er nou zo gemeen dacht ik. Mij een beetje laten denken dat 'ie gevoelens voor me heeft, terwijl 'ie gewoon met me speelt. De volgende keer dat hij kwam was ik in de kantine en ik voelde iemand naar me kijken. Toen ik terugkeek, zag ik dat zijn ogen glansden precies zoals ze doen wanneer je kijkt naar iemand op wie je verliefd bent en hij glimlachde naar me iets wqat hij in al die tijd misschien maar een keer eerder had gedaan. Ik was net begonnen mezelf bijelkaar te rapen en kon dat niet gebruiken. Ik wende me van hem af alsof hij me totaal koud liet. Tegelijkertijd hield ik van hem als nooit te voren. Het deed gewoon pijn om hem te zien. Zo dichtbij en toch zover bij mij vandaan. Toen hij langs mijn tafel liep bleef hij even staan , keek naar me en zuchtte diep. Ik trok alleen maar m'n wenkbrauwen op van 'Ja, ja dat zal wel...' . Aangezien ik niet van plan was hem weg te zien lopen (voor de zoveelste keer) ging ik naar het toilet en bleef daar een tijdje. Toen ik terugkwam stond ik in de deuropening te kijken naar zijn plaats. Deze was onbezet, dus dacht ik dat hij weg was. Daarna keek ik naar mijn plaats en stelde me voor hoe hij het zou vinden om die lege plek te zien. Ik glimlachte een beetje, want ik vond het wel een leuk idee om hem na al die tijd ook dat achtergelaten gevoel te bezorgen. Maar toen voelde ik iemand naar me kijken en toen ik rechts van de tafel keek waar ik zat, zag ik dat hij daar stond...Ik keek hem aan met opgeheven hoofd en opgetrokken wenkbrauwen (wat moet je???). Hierop draaide hij zich om, maar hij bleef wel bij m'n tafel staan. Aangezien al mijn spullen daar waren moest ik wel langs hem. Ik wilde hem niet aanraken, dus liep ik een eindje van hem af, maar hij stak zijn hand uit en raakte de mijne aan. Ik reageerde er niet op en ging gewoon zitten. Hij bleef nog een hele tijd staan en naar me kijken, maar ik keek niet naar hem. Uiteindelijk ging hij weg. Ik wilde hem niet weg zien gaan, maar ik keek toch op en het scheelde maar weinig of ik was hem achterna gegaan. Ik was nog steeds verliefd op hem, ondanks de negatieve signalen die ik afgaf. Dat was de laatste keer dat ik hem op school zag. Toen ik was afgestudeerd en werk had ( zes jaar na de eerste keer dat ik hem zag) was hij nog steeds in mijn gedachten. Er waren wel kleine verliefdheden tussendoor, maar hij kwam altijd weer terug. Op een dag moest ik voor mijn werk naar een beurs en daar was hij ook. Ik had al een tijdje niet meer aan hem gedacht, dus het kwam best wel als een verassing. Ik liep gewoon wat voor me uit toen ik iemand naar me voeld kijken en die iemand was niemand minder dan hem. Toen hij zag dat ik hem zag, keek hij snel een andere kant op. Ik deed net of er niks aan de hand was en liep gewoon verder. Ik ben hem nog twee keer tegengekomen. De laatste keer stond hij bij de stand van het bedrijf waar hij werkt. Mijn collega met wie ik op de beurs was zei dat hij me heel overdreven negeerde toen ik langsliep (ik heb niet naar hem gekeken). Hoewel ik dacht dat ik helemaal over hem heen was, voelde ik toch weer alles naar boven komen. Het ws duidelijk aan me te zien en m'n collega zei dat ik contact op moest nemen omdat het te lang had geduurd. Alleen door de waarheid te horen over alles van toen zou ik het achter me kunnen laten. Ik zei dat ik dat nooit zou durven. En dat meende ik ook. Ik dacht dat ik dood zou gaan, als ik ooit met hem zou moeten praten. Toen ik een paar weken later met griep thuis zat, belde m'n collega me op en gaf me een telefoonnummer door met de boodschap dat ik die maar moest gaan bellen. Het was het telefoonnummer van HEM. Ik moet die dag last hebben gehad van verstandsverbijstering, want ik belde hem inderdaad op!!! Ik heb er wel heel lang over getwijfeld, maar uiteindelijk zag ik ook in dat het zo niet verder kon. Ik belde hem dus op en vertelde hem waarom ik op een gegeven moment zo raar tegen hem deed, dat ik had gehoord dat hij samenwoonde etc. Hij beweerde niet te weten wie ik was en zei ook dat hij 'keurig' getrouwd was. Dat hij niet zou weten wie ik ben is een leugen, want toen ik mijn naam noemde, hoorde ik duidelijk dat hij schrok. Op een gegeven moment heb ik het gesprek maar afgerond, want hij was blijkbaar niet bereid me de waarheid te vertellen. Dus na alle pijn en verdriet alle tranen, zes jaar van mijn leven , blijkt het gewoon een rotzak te wezen. Waarom moest hij nou liegen? Is de waarheid te veel gevraagd? Nu ik ben ik gewoon weer terug bij af. De wond die net begon te helen is weer open. Heeft iemand van jullie ook iets dergelijks meegemaakt? Zo ja, hoe ben je er mee omgegaan?.