het is voorbij......................................

[riffia13]

hallo dit is een mooi verhaal dat ik heb gehoord..................... Het is voorbij" Al vanaf mijn jeugd kreeg ik het benauwd in krappe ruimtes en ik verliet schreeuwend zulke plaatsen.Op latere leeftijd kwam ik erachter dat dit een ziekte was,maar ik kwam er jammer genoeg niet van af. Helaas moest ik of ik het nu wilde of niet,eindelijk in zo'n krappe ruimte komen....Ze hadde mij helemaal ingepakt met doeken en me geplaatst in een lange doodskist.De stemme van de mensen om me heen kon ik heel goed hore en ondanks het dat mijn ogen gesloten ware kon ik ze op de een of andere manier zien"Hij is gestorve op jonge leeftijd,"zeide ze.Terwijl hij nog zoveel wilde doen.Ik wilde inderdaad nog heel veel doen.Ik had bvb nog geen eige zaak voor mijn zoon kunne beginne,het geld van de t.v. en de auto had ik nog niet afbetaald.Een groot bedrijf beginne en al mijn vrienden uitnodige was nu slechts een droom. bovendien had ik nog geen kolen en hout kunne kope voor de komende winter&ik had de lekkende plaatse op de zolder nog niet kunne reparere Toen ik bezig was met het op een rijtje zetten van alles wat ik niet had afgekrege schrok ik van een luidruchtige stem.Alsof deze door 'n micro kwam, weergalmde et in me hoofd."Het is voorbij,"zei de stem.Was et nog maar nie vorbij,dacht k bij mezelf. laat me wete of ik et verhaal moet afmake of nie want ik moet natuurlijk wel iemand hebbe die et wil leze dus plaats je reactie als ik door moet gaan :zwaai:

[Lady_moi]

Ik ken deze verhaal al maar anderen misschien nog nie :goedzo:

[riffia13]

oke bedankt:zwaai:

[Liloesh]

Ga voort!!!

[riffia13]

Origineel gepost door Liloesh Ga voort!!! dankjewel voor je reactie................. Hoe heeft zo'n ongeluk mij kunnen treffen? Terwijl ik zo goed auto kon rijden. Ik probeerde te herinneren wat er was gebeurd; mijn vrienden waren om me heen en probeerde de deksel van mijn doodskist te sluiten. Om ze te stoppen wilde ik zo hard mogelijk schreeuwen maar ik kon me niet bewegen nog iets fluisteren. Een poosje later bevond ik me in het donker en keek naar een lichtstraal, die door de planken van de kist scheen. Paniekerig zei ik:"Mijn god, wat zal er nu van mij terecht komen?" Ik kon niet nadenken uit angst. Ondertussen bevond ik me op de schouders van mijn vrienden en al schommelend werd ik voort gedragen. Door de geluiden die van buitenaf kwamen kon ik opmaken dat het regende. Het geluid van de druppels verenigde zich met het gekraak van mijn doodskist. We gingen hoogst waarschijnlijk naar de moskee voor het Djanâzah-gebed (begrafenisgebed). "Moskee": dat deed me aan iets denken. Hoewel het dichtbij huis was en ik vijfmaal per dag werd uitgenodigd voor het gebed, maar steeds had ik geen tijd kunnen vinden om er heen te gaan. Zoals ik altijd al had gezegd zou ik na mijn vijftigste beginnen met bidden en al mijn slechte eigenschappen waar iedereen zich over ergerde verlaten. Inderdaad, als dit ongeluk niet was gebeurd zou ik in de toekomst een perfecte moslim zijn geweest.......................................

[riffia13]

verhaal is nog niet afgelope wil jullie nog meer hore?????

[Nisrine01]

Bedoel je dit verhaal riffia? Dit had ik geloof ik een tijdje geleden al gelezen. Maar ik weet niet meer precies hoe het afloopt. Dus als je wilt kun je ook verder gaan met dit verhaal. xxxjes moi :zwaai:

[knieza]

Ja rifia je moet hierover meer vertellen please tell me more !!!!!!!!

[riffia13]

Origineel gepost door knieza Ja rifia je moet hierover meer vertellen please tell me more !!!!!!!! oke knieza ik zal et verhaal afmaken voor je

[riffia13]

De stem die ik voor de tweede keer hoorde (maar niet wist waar hij vandaankwam) zei weer: "Het is voorbij. Alles is afgelopen." Iets later werd mijn begrafenisgebed gebeden en ik werd weer op schouders gedragen. We kwamen langs het café waar we voorheen met vrienden dagelijks kaartten en ik hoorde ze vrolijk lachen en dacht: "Waarschijnlijk hebben ze niet gehoord dat ik gestorven ben." Toen de stemmen bijna niet meer te horen waren, voelde ik dat ik op een schuine manier gedragen werd. Zo wist ik dat we de helling af gingen naar de begraafplaats. De druppels van de regen, die met bakken uit de hemel vielen druipte door de gaten van mijn doodskist en maakten de doek waarmee ik bedekt was nat. Ondanks dit luisterde ik naar de stemmen die van buiten kwamen. Sommige vrienden hadden het over de effectenbeurs die gedaald was en anderen verheerlijkten de laatst gespeelde wedstrijd van het nationale voetbalelftal. Een van de personen die mijn kist droeg, fluisterde in het oor van degene naast hem: "Net iets voor hem om op zo'n ongelukkige dag te sterven, we zijn kletsnat geworden." Het was toch niet waar wat ik hoorde. Het waren toch mijn vrienden! ..............................................

[riffia13]

moet ik verder gaan of niet????????