COLUMN Te jong getrouwd TE oud gedaan?

[noona]

Ook vandaag weer heb ik hier en daar wat topics gelezen over “huwelijks akkefietjes”. Het zijn geen problemen waar een, God verhoedde, scheiding op volgt. Maar het zijn situaties waarvan je denkt:” als dat nu eens niet gebeurde dan waren we ECHT een stuk gelukkiger”. Ook ik ben op mijn 21e getrouwd, volgens mijn moeder TE oud want ik moest nog kinderen baren maar gezien mijn “state of mind” eigenlijk TE jong. Hoe ik dit uiteindelijk na jaaaaren merkte en nu ook bij anderen is dat je aan het begin van je huwelijk een afwachtende houding aanneemt zoals je thuis bij je ouders ook deed. Alhoewel de meeste van ons geweldig goed zijn in onderhandelingen en discussies met elkaar toch doe je dat thuis bij je ouders wat minder. Je wacht af wat je moeder zegt en dan wacht je weer tot paps thuiskomt en wat zijn licht weer is op jou “issue”. Je neemt een stap terug en al wachtende aanschouw je het tafereel wat anderen doen met iets wat jouw aangaat. Nu is zo een afwachtende houding thuis, tot op zekere hoogte, niet negatief voor je ontwikkeling van je geduld lijkt mij maar ik mis de module “het heft in eigen hand nemen”. Je hoort vrouwen onderling wel praten hoe ze mannen onder de plak houden zonder dat ze daar zelf erg in hebben maar iets concreets blijf ik missen. Dan ben je getrouwd. Voor je ouders nog steeds hun kind waar ze over beslissen en ondertussen heb je er een man bij die denkt dat het in zijn nieuwe thuis er net zo aan toe kan gaan als in zijn vorige thuis. Jij kijkt, zoals je altijd gedaan hebt, om je heen en wacht af. Je ziet dat er iets moet gebeuren. In je hoofd gaan alle toeters en bellen af! Er moet IETS gebeuren, IEMAND moet nu ingrijpen, IEMAND moet nu deze onleefbare situatie een halt toe roepen denk je, maar wie? Je ouders vinden dat zij DE oplossing hebben voor je, je bent immers hun kind. Je schoonouders denken daar weer anders over want je bent met HUN kind getrouwd en hoor je nu bij hen. Je man stuitert ondertussen als een ongeleid projectiel rond door gebrek aan leiding met de feministische touch van zijn moeder. En jij kijkt nog steeds om je heen WIE er nu eens wat moet gaan doen aan je situatie. Toen mijn oren op een gegeven moment suisden van al het geruis om mij heen ben ik er uiteindelijk door schade en schande achtergekomen dat IK de ontbrekende persoon in het spel ben. Als IK niet van me laat horen dat ik wel degelijk aanwezig ben en ook nog wat te zeggen heb zal ik de familielawine niet tegen kunnen houden. Te jong trouwen heeft als enige voordeel dat je er als bruid zonder al te veel make up piccobello uitziet.

[Romainna]

Dit is echt een leuk stuk Noon en oooo zo true.:goedzo:

[Pipi1900]

Ook vandaag weer heb ik hier en daar wat topics gelezen over “huwelijks akkefietjes”. Het zijn geen problemen waar een, God verhoedde, scheiding op volgt. Maar het zijn situaties waarvan je denkt:” als dat nu eens niet gebeurde dan waren we ECHT een stuk gelukkiger”. Ook ik ben op mijn 21e getrouwd, volgens mijn moeder TE oud want ik moest nog kinderen baren maar gezien mijn “state of mind” eigenlijk TE jong. Hoe ik dit uiteindelijk na jaaaaren merkte en nu ook bij anderen is dat je aan het begin van je huwelijk een afwachtende houding aanneemt zoals je thuis bij je ouders ook deed. Alhoewel de meeste van ons geweldig goed zijn in onderhandelingen en discussies met elkaar toch doe je dat thuis bij je ouders wat minder. Je wacht af wat je moeder zegt en dan wacht je weer tot paps thuiskomt en wat zijn licht weer is op jou “issue”. Je neemt een stap terug en al wachtende aanschouw je het tafereel wat anderen doen met iets wat jouw aangaat. Nu is zo een afwachtende houding thuis, tot op zekere hoogte, niet negatief voor je ontwikkeling van je geduld lijkt mij maar ik mis de module “het heft in eigen hand nemen”. Je hoort vrouwen onderling wel praten hoe ze mannen onder de plak houden zonder dat ze daar zelf erg in hebben maar iets concreets blijf ik missen. Dan ben je getrouwd. Voor je ouders nog steeds hun kind waar ze over beslissen en ondertussen heb je er een man bij die denkt dat het in zijn nieuwe thuis er net zo aan toe kan gaan als in zijn vorige thuis. Jij kijkt, zoals je altijd gedaan hebt, om je heen en wacht af. Je ziet dat er iets moet gebeuren. In je hoofd gaan alle toeters en bellen af! Er moet IETS gebeuren, IEMAND moet nu ingrijpen, IEMAND moet nu deze onleefbare situatie een halt toe roepen denk je, maar wie? Je ouders vinden dat zij DE oplossing hebben voor je, je bent immers hun kind. Je schoonouders denken daar weer anders over want je bent met HUN kind getrouwd en hoor je nu bij hen. Je man stuitert ondertussen als een ongeleid projectiel rond door gebrek aan leiding met de feministische touch van zijn moeder. En jij kijkt nog steeds om je heen WIE er nu eens wat moet gaan doen aan je situatie. Toen mijn oren op een gegeven moment suisden van al het geruis om mij heen ben ik er uiteindelijk door schade en schande achtergekomen dat IK de ontbrekende persoon in het spel ben. Als IK niet van me laat horen dat ik wel degelijk aanwezig ben en ook nog wat te zeggen heb zal ik de familielawine niet tegen kunnen houden. Te jong trouwen heeft als enige voordeel dat je er als bruid zonder al te veel make up piccobello uitziet. echt een leuk entertainend stukje. ik ben by the way ook op mijn 21e getrouwd...

[noona]

najib:moe:

[stanga]

Dit is niet als een aanval bedoeld, maar gaat het zoveel dingen over je prive leven zo publiekelijk maken op een gegeven moment niet heel erg vervelen. Ik snap sommige dames niet..je kotst gewoon heel je leven uit..hele analyses..POEF!

[stanga]

Ik heb ook niet geschreven dat het erg is. Van mij mag ze het doen. Het valt me gewoon op dat er zoveel besproken wordt qua privé leven.

[noona]

Dit is niet als een aanval bedoeld, maar gaat het zoveel dingen over je prive leven zo publiekelijk maken op een gegeven moment niet heel erg vervelen. Ik snap sommige dames niet..je kotst gewoon heel je leven uit..hele analyses..POEF! ik voel me niet aangevallen;) Het is een column en ik heb er punten van neergezet die voor velen heel herkenbaar zijn. Verder is het overgrote deel hier anoniem. Dus tenzij ze er telefoon en adresgegeven bij zetten vind ik het wel kunnen dat ze openlijk over hun situatie kunnen praten. Vandaar ook de anonimiteit en de verzonnen namen etc. Sommige komen er om de tijd te doden, kijk maar naar onze najib, en sommige willen echt advies. En er surfen hier genoeg meiden rond die altijd wel goede raad kunnen geven.

[fatt]

Ik ben op mijn 23ste getrouwd. In mijn omgeving is dat veels te oud, bij ons in de familie is dat de gewoonste zaak van de wereld, het onafhankelijkheid. Bij ons vonden ze het belangrijk, dat we niet aan trouwen moesten of hoorde te denken pas op een moment dat je klaar was met studie etc... Mijn ouders zeiden, benti kemli 9raytek o tchadie khdamtek mezjana (meid maak je studie af en heb een goede baan)... Toen ik 18 was moest ik aan mijn rijbewijs beginnen... Daarna hebben ze meteen een auto voor me gekocht... Waar mijn ouders heel erg op draafde is dat ik gewoon zeer onafhankelijk werd, ze zieden vaak... diri f darna 7sen meyjie weld djel zanka o ie jammel 3lik floessoe... Mijn ouders waren bang dat de tijd niet zal veranderen, en dat alle jongens als ze eenmaal getrouwd zijn niet zouden willen dat hun vrouw nog verder gaat met studie, niet mag auto rijden, niet het huis uit mag (etc. etc. etc.) Dit beeld is ontstaan zoals ik met mijn verhaal begon, dat vele mensen in onze omgeving op die manier leefde... hup meisje is 16 tijd om te trouwen, ze moet niet zomaar de straat opgaan voor er strakke over haar geroddeld gaat worden... Mijn ouders vonden dus dat ik kon gaan trouwen als ik klaar was. Dit was in hun ogen het moment dat zij mij alles gegeven hadden wat er van ouders verwacht wordt. Bij hun was dus trouwen voor je klaar was met studie etc... dus nooit meer studeren etc... (ik weet dat het natuurlijk niet zo is, na het lezen van vele verhalen hier, maar met die gedachten zijn we opgegroeid, daarom stond ik ook versteld van vele hier op het net dat ze die keuze gemaakt hebben en dat het goed gaat... mijn complimenten :goedzo: ) Met deze gedachten ben ik opgegroeid en wist ik niet beter, Groetjes Fat

[fatt]

Dit is niet als een aanval bedoeld, maar gaat het zoveel dingen over je prive leven zo publiekelijk maken op een gegeven moment niet heel erg vervelen. Ik snap sommige dames niet..je kotst gewoon heel je leven uit..hele analyses..POEF! Ik snap niet wat jij hierin verkeerd ziet, ze verteld bep. dingen, maar toch niet haar hele levensverhaal...

[roemaisa78]

Ook vandaag weer heb ik hier en daar wat topics gelezen over “huwelijks akkefietjes”. Het zijn geen problemen waar een, God verhoedde, scheiding op volgt. Maar het zijn situaties waarvan je denkt:” als dat nu eens niet gebeurde dan waren we ECHT een stuk gelukkiger”. Ook ik ben op mijn 21e getrouwd, volgens mijn moeder TE oud want ik moest nog kinderen baren maar gezien mijn “state of mind” eigenlijk TE jong. Hoe ik dit uiteindelijk na jaaaaren merkte en nu ook bij anderen is dat je aan het begin van je huwelijk een afwachtende houding aanneemt zoals je thuis bij je ouders ook deed. Alhoewel de meeste van ons geweldig goed zijn in onderhandelingen en discussies met elkaar toch doe je dat thuis bij je ouders wat minder. Je wacht af wat je moeder zegt en dan wacht je weer tot paps thuiskomt en wat zijn licht weer is op jou “issue”. Je neemt een stap terug en al wachtende aanschouw je het tafereel wat anderen doen met iets wat jouw aangaat. Nu is zo een afwachtende houding thuis, tot op zekere hoogte, niet negatief voor je ontwikkeling van je geduld lijkt mij maar ik mis de module “het heft in eigen hand nemen”. Je hoort vrouwen onderling wel praten hoe ze mannen onder de plak houden zonder dat ze daar zelf erg in hebben maar iets concreets blijf ik missen. Dan ben je getrouwd. Voor je ouders nog steeds hun kind waar ze over beslissen en ondertussen heb je er een man bij die denkt dat het in zijn nieuwe thuis er net zo aan toe kan gaan als in zijn vorige thuis. Jij kijkt, zoals je altijd gedaan hebt, om je heen en wacht af. Je ziet dat er iets moet gebeuren. In je hoofd gaan alle toeters en bellen af! Er moet IETS gebeuren, IEMAND moet nu ingrijpen, IEMAND moet nu deze onleefbare situatie een halt toe roepen denk je, maar wie? Je ouders vinden dat zij DE oplossing hebben voor je, je bent immers hun kind. Je schoonouders denken daar weer anders over want je bent met HUN kind getrouwd en hoor je nu bij hen. Je man stuitert ondertussen als een ongeleid projectiel rond door gebrek aan leiding met de feministische touch van zijn moeder. En jij kijkt nog steeds om je heen WIE er nu eens wat moet gaan doen aan je situatie. Toen mijn oren op een gegeven moment suisden van al het geruis om mij heen ben ik er uiteindelijk door schade en schande achtergekomen dat IK de ontbrekende persoon in het spel ben. Als IK niet van me laat horen dat ik wel degelijk aanwezig ben en ook nog wat te zeggen heb zal ik de familielawine niet tegen kunnen houden. Te jong trouwen heeft als enige voordeel dat je er als bruid zonder al te veel make up piccobello uitziet. ik was net 17 toen ik trouwde. maar dit beschijft precies the missing part waar ik ook pas geleden achter ben gekomen. het laatste wat je beschrijft klopt maar er is nog zo'n belangerijke voordeel als je zo jong trouwt verwacht niemand dat je goed kan koken of sociaal bent. ik kreeg altijd te horen ze is nog jong meskina. ze leert het wel.

[stanga]

Klopt, idd helemaal, maar jouw naam en hoe je aan een man kwam, welke branche je werkt, je tweelingen. Plus alle btjes reacties bij elkaar..vormen samen wel een beeld..noona is dan niet zo heel anoniem meer..geldt niet alleen voor jou hoor, maar voor meerdere dames die hier hun werkuurtjes slijten. Het verbaasd me soms..dat all it takes is a computer..om zoveel te weten te komen.

[Dida]

Ook vandaag weer heb ik hier en daar wat topics gelezen over “huwelijks akkefietjes”. Het zijn geen problemen waar een, God verhoedde, scheiding op volgt. Maar het zijn situaties waarvan je denkt:” als dat nu eens niet gebeurde dan waren we ECHT een stuk gelukkiger”. Ook ik ben op mijn 21e getrouwd, volgens mijn moeder TE oud want ik moest nog kinderen baren maar gezien mijn “state of mind” eigenlijk TE jong. Hoe ik dit uiteindelijk na jaaaaren merkte en nu ook bij anderen is dat je aan het begin van je huwelijk een afwachtende houding aanneemt zoals je thuis bij je ouders ook deed. Alhoewel de meeste van ons geweldig goed zijn in onderhandelingen en discussies met elkaar toch doe je dat thuis bij je ouders wat minder. Je wacht af wat je moeder zegt en dan wacht je weer tot paps thuiskomt en wat zijn licht weer is op jou “issue”. Je neemt een stap terug en al wachtende aanschouw je het tafereel wat anderen doen met iets wat jouw aangaat. Nu is zo een afwachtende houding thuis, tot op zekere hoogte, niet negatief voor je ontwikkeling van je geduld lijkt mij maar ik mis de module “het heft in eigen hand nemen”. Je hoort vrouwen onderling wel praten hoe ze mannen onder de plak houden zonder dat ze daar zelf erg in hebben maar iets concreets blijf ik missen. Dan ben je getrouwd. Voor je ouders nog steeds hun kind waar ze over beslissen en ondertussen heb je er een man bij die denkt dat het in zijn nieuwe thuis er net zo aan toe kan gaan als in zijn vorige thuis. Jij kijkt, zoals je altijd gedaan hebt, om je heen en wacht af. Je ziet dat er iets moet gebeuren. In je hoofd gaan alle toeters en bellen af! Er moet IETS gebeuren, IEMAND moet nu ingrijpen, IEMAND moet nu deze onleefbare situatie een halt toe roepen denk je, maar wie? Je ouders vinden dat zij DE oplossing hebben voor je, je bent immers hun kind. Je schoonouders denken daar weer anders over want je bent met HUN kind getrouwd en hoor je nu bij hen. Je man stuitert ondertussen als een ongeleid projectiel rond door gebrek aan leiding met de feministische touch van zijn moeder. En jij kijkt nog steeds om je heen WIE er nu eens wat moet gaan doen aan je situatie. Toen mijn oren op een gegeven moment suisden van al het geruis om mij heen ben ik er uiteindelijk door schade en schande achtergekomen dat IK de ontbrekende persoon in het spel ben. Als IK niet van me laat horen dat ik wel degelijk aanwezig ben en ook nog wat te zeggen heb zal ik de familielawine niet tegen kunnen houden. Te jong trouwen heeft als enige voordeel dat je er als bruid zonder al te veel make up piccobello uitziet. Zou het dan wat uitgemaakt hebben als je getrouwd zou zijn op een wat oudere leeftijd? Is een huwelijk niet het ingredient om er achter te komen, dat je niet meer geduldig kan afwachten en het heft in eigen handen moet nemen juist omdat je niet meer alleen met je ouders te maken hebt, maar ook met een man en zijn familie? Dus andere factoren die een druk op je zetten? En dit hoeft niet perse een huwelijk te zijn. Ik denk dat als je afwachtend bent, en je woont thuis bij je ouders en wordt wat ouder en je bent nog steeds niet getrouwd dat je dan nog gewoon afwachtend blijft hoor. Want er zullen niet meer belangrijke mensen in je leven zijn, die de druk op je zullen zetten waardoor je denkt STOP, nu neem ik het heft in eigen handen. Tenzij dit wel gebeurd door andere mensen, of je ouders zullen meer druk op je moeten zetten waardoor je knapt. Afwachtend zijn en heft in eigen handen nemen staat denk ik niet vast aan een leeftijd. Het staat vast aan de ervaringen die je hebt. Sommige jonge meiden, nemen het heft al in eigen handen in hun pubertijd en wachten echt niet af op mamalief of papalief of ze wat mogen doen.

[noona]

Ik ben op mijn 23ste getrouwd. In mijn omgeving is dat veels te oud, bij ons in de familie is dat de gewoonste zaak van de wereld, het onafhankelijkheid. Bij ons vonden ze het belangrijk, dat we niet aan trouwen moesten of hoorde te denken pas op een moment dat je klaar was met studie etc... Mijn ouders zeiden, benti kemli 9raytek o tchadie khdamtek mezjana (meid maak je studie af en heb een goede baan)... Toen ik 18 was moest ik aan mijn rijbewijs beginnen... Daarna hebben ze meteen een auto voor me gekocht... Waar mijn ouders heel erg op draafde is dat ik gewoon zeer onafhankelijk werd, ze zieden vaak... diri f darna 7sen meyjie weld djel zanka o ie jammel 3lik floessoe... Mijn ouders waren bang dat de tijd niet zal veranderen, en dat alle jongens als ze eenmaal getrouwd zijn niet zouden willen dat hun vrouw nog verder gaat met studie, niet mag auto rijden, niet het huis uit mag (etc. etc. etc.) Dit beeld is ontstaan zoals ik met mijn verhaal begon, dat vele mensen in onze omgeving op die manier leefde... hup meisje is 16 tijd om te trouwen, ze moet niet zomaar de straat opgaan voor er strakke over haar geroddeld gaat worden... Mijn ouders vonden dus dat ik kon gaan trouwen als ik klaar was. Dit was in hun ogen het moment dat zij mij alles gegeven hadden wat er van ouders verwacht wordt. Bij hun was dus trouwen voor je klaar was met studie etc... dus nooit meer studeren etc... (ik weet dat het natuurlijk niet zo is, na het lezen van vele verhalen hier, maar met die gedachten zijn we opgegroeid, daarom stond ik ook versteld van vele hier op het net dat ze die keuze gemaakt hebben en dat het goed gaat... mijn complimenten :goedzo: ) Met deze gedachten ben ik opgegroeid en wist ik niet beter, Groetjes Fat prima ouders! en vind je jezelf ook nog steeds oud genoeg om te trouwen op je 23e? of had je gerust wat langer mogen wachten erop?

[noona]

Ze is één van de weinigen hier naar mijn idee die de waarheid spreekt wat dit betreft...dat is wat anders dan ''haar leven uitkotsen'':o Verder heeft het nog een grappig tintje ook, waar ze zelf ook nog eens om kan lachen...immers, als zij het niet doet, wie doet het dan voor haar?;) ;) ;)

[stanga]

Dames, voordat iedereen weer boos gaat doen. O_O Iedereen moet zelf weten hoeveel hij of zij kwijt wilt via een forum, ik reageer nu op haar topic, maar ik kon het ook in iemands anders topic doen. IK zit soms met open mond te lezen..hoe ver sommige gaan qua familie verhalen, mannen.. Maar ieder zijn ding.