noona
21-12-2006, 16:39
Een dagje NMO betekent voor mij dat ik al vroeg in het weekend begin met plannen. Vrijdagmiddag laat nog even snel de boodschappenlijst doormailen naar mijn man, de radio waar net de zin “I don’t need a man” uitschalt uitzetten, de mannen op de afdeling prettig weekend wensen en hup naar huis. Mijn zondagse rust dit keer is verschoven naar de zaterdag om op zondag zelf gelijk na mijn sportuurtje in de ochtend richting Hilversum te kunnen racen. Het onderwerp van de uitzending is feminisme en daar moet je wat voor over hebben. Cisca Dresselhuys is ook te gast en om te weten wie zij is heb ik in de dagen ervoor wat gegoogled om een idee te krijgen. Ik had altijd het idee dat mensen die woorden als feminisme in de mond nemen, mensen zijn die voorbij persoonlijke verschillen kijken turend naar overeenkomsten, omdat daar de kracht ligt. En turen zou ik… De 3e rit naar de NMO was minder spannend dit keer. Ik kende de spelregels, zodra je de microfoon krijgt geef je je standpunt en een 2e kans, daar moet je niet op rekenen. Had ik een standpunt? Feminisme klonk me altijd goed in de oren. Het riep het beeld op van een sterke vrouw die de grenzen waar tegenaan loopt, overschrijdt en de rest van de bla. In mijn persoonlijke strijd van de afgelopen jaren is me een ding opgevallen en dat wilde ik aan Ciska duidelijk maken. In de dagen voor de opnames heb ik me er toch wel een beetje op voorbereid, wat woorden opgepoetst om ideeën en indrukken beter uit te kunnen drukken. Het zou immers een discussie worden… Voor een ornament tijdens Imad’s theekransje had ik veel woorden opgepoetst, TE veel. Een van de andere ornamentjes probeerde nog tevergeefs een “brother” naar onze blondine te gooien. Als een lopende bandwerkster gaf Cisca aan dat een 3e feministische golf nodig was. Ergens hoorde ik dat zij daar graag de leiding in wilde nemen. Immers, ze hielp al vele afvallige moslima’s. Vrouwen die het niet konden vinden in hun geloof en daarom hun heil zochten bij Cisca. Heel even leek het alsof ik gered moest worden. Al die jaren dat ik tegen iedereen op moest boksen van ouders tot vriendinnen, collega’s en bazen, moest ik nu gered worden omdat ik toevallig bij een bepaald geloof hoor. “Divide and concuer!”, leek het wel wat ze zei. Een term die tegenwoordig alleen nog maar wordt gebruikt bij het afmeten van de juiste BH. Mijn opgepoetste woorden verdwenen (deze had ik inmiddels overgelaten aan een ander panellid) en langzaam maar zeker muteerde ik in DOLLE JAMINA. Ik hoorde mijn oma spreken toen ze het niet duldde dat de taxichauffeur haar 2 zitplaatsen wilde rekenen vanwege haar omvang, de vrouw die het met acht kinderen en zonder man moest redden. Om mijn woorden extra kracht bij te zetten vermeldde ik botweg dat Cisca niets bereikt had. Misschien onjuist maar het was de druk van de eerste spreekkans tijdens de opnames. Waarom ik vond dat Cisca niets bereikt had? Omdat ik tijdens mijn botsingen ook aardig wat niet-moslima’s op mijn weg tegenkwam. Ik snapte de vuile blikken van parttime werkende collega’s niet als ik vermeldde dat ik fulltime werkte als moeder van een tweeling. Of op de sportschool waar men nu nog steeds niet snapt hoe ik het voor elkaar krijg dat ik 3 keer in de week inplan om langs te komen (de meeste mensen daar weten niet eens dat ik dan ook nog eens fulltime werk). En dit speelt zich af in een land waar het stemrecht voor vrouwen al 40 jaar ouder is dan in Marokko. Waar ik overigens nog geen rondslingerende BH heb aangetroffen maar wel meer vrouwen in het kabinet bijvoorbeeld. Nog een bevestiging van mijn vermoeden dat de vrouwenemancipatie nog niet is voltrokken, zijn mijn mannelijke collega’s die wel op een positieve manier laten blijken dat ze onder de indruk zijn. Nog niet eerder heeft er eentje gezegd “Ja, mijn vrouw is er ook zo één”. Maar het is onze eigen schuld want de islamitische vrouw schijnt onderdrukking ook als een magneet aan te trekken. Ondergetekende voelde dit letterlijk doordat de microfoon hardhandig weggetrokken werd, omdat ik Imad’s theekransje verstoord had en Cisca’s regelgeving voor het feminisme aan moest horen. Had Cisca toen niet heel even gewild dat ik onderdrukt werd en door mijn man het zwijgen werd opgelegd? Tegelijkertijd besefte ik het panel teleurgesteld te hebben door mijn (figuurlijke) zelfontploffing (IK kan het nog navertellen, hé!). Een autochtoon panellid vertoonde nog wat stuiptrekkingen richting mij door voor Cisca op te willen komen. Ik zag daarin eerder een verkapte vorm van sollicitatie. Sollicitatietip: verschijn in je blote kont. Een vorm van zelfexpressie mag zolang je geen doekje om je hoofd bindt want dan heb je geen recht van spreken. Godallemachtig! Het doekje zit om het haar niet om de mond! Cisca wilde me nog haar adres geven voor het geval ik op zoek was naar een feministe (Imad eat you heart out). Ik moet niet naar een feministe op zoek, ze moet verschijnen. Ik verwacht het niet van elke vrouw maar een redelijk mengelmoesje moet. In dit vreemde land heb ik tot nu toe altijd een “volgzame” houding aangenomen en was, zoals ik Cisca vermeldde, op zoek naar een goed voorbeeld. Een mens is niet perfect en ik ben zeer menselijk. De opname werd afgesloten met een column van Samira die de nadruk legde op onze krullenbollen. Maar ik kon me niet op concentreren want ik was in een afvallige stemming. Ja, ik ben vanaf deze dag afvallig! Niet in de islam maar in het feminisme. Ik ben tot de conclusie gekomen dat als ik wil voldoen aan dit fenomeen ik dan een stap terug moet zetten in mijn leven, ritme en doelstellingen. Daar pas ik voor. Met het gevoel een brandende fakkel ingeslikt te hebben verliet ik de studio en belandde zo in de megagrote ogen van Redacteur Lamia die van nature al buiten proporties zijn. “Ja, ik weet wat ik gedaan heb dus maak ze maar kleiner”. Dacht ik en ik wilde zo snel mogelijk terugkeren naar mijn eigen wereld. Thuis aangekomen zag ik vanuit het raam de autochtone buurvrouw lekker onderuitgezakt voor de tv, terwijl ze haar vertegenwoordigers van de laagdrempelige non-fictionele levensopvattingen op mij had afgestuurd. Verwelkomd worden door mijn 3 mannen, DAT is waar ik voor gewerkt heb. Mijn man stelde me de gebruikelijke vragen: “En, hoe ging het?” –“Goed” “En, heb je nog wat kunnen zeggen?” –“Ja hoor” “En, heb je ruzie gemaakt?” –“Yep!” Mijn zondagavond verliep verder volgens de reeds gemaakte planning. De kip die ik in de ochtend had voorbereid, was onder verdere supervisie van mijn man, klaar voor consumptie. Nu nog wachten op onze vrienden die ik al een tijdje niet gezien had, de kids in bad en bed en dan de avond afsluiten met een theatrale voorstelling van de NMO opnames. De volgende ochtend, beginnend met de bekende circusact thuis, was ik vastbesloten om op mijn werk eens na te zoeken in hoeverre Cisca bekend was. Ik begon met de 2 baliemedewerksters te groeten met “Goedemorgen!” ”Vraagje”, ken je Cisca Dresselhuys?” En eindigde met dezelfde vraag bij mijn baas. Maar helaas, zelfs Wikipedia stamelde niets anders dan de woorden “Opzij”. En dat in een land waar je beroemd wordt wanneer je openlijk een klysmabehandeling ondergaat.. Ik trap er niet meer in, natuurlijk was het weer het zoveelste “moslimschoppen”. “Alles went behalve een vent”, is dit een uitspraak van een feminist? In elk geval: Who’s next?! Ik wil niet worden aangestipt als een product van Cisca en Hirsi nadat ik in geheel eigen persoon alle brokken van mijn confrontaties zelf heb opgeruimd. Ben ik een nieuw soort of bestond ik reeds? Het was “mijn oma” die in de studio sprak, “mijn moeder” die het gezin managet en “mijn tante” die deze column schrijft. Zij streefden niet naar gelijkgerechtigdheid en zelfstandigheid, zij deden het gewoon. Een magazine waard? Ik noem het: ERTEGENAAN!