BennY_D
02-08-2003, 22:46
Dit had Corrie bij maroc jongeren en actualiteiten geplaatst maar daar komen de meesten niet echt vaak dus ik dacht ik plaats het maar even hier... Misschien heeft iemand er wat aan.. ;) Na een verkrachting voel je je idd zo, je voelt je zo verschrikkelijk goor, van top tot teen vies, vies van binnen, kan je niet wegpoetsen. De pijn is gruwelijk, het brand van binnen, maar dat is niet zo erg als het gevoel in je, dat vieze gevoel wat je vast wil grijpen en eruit wil trekken, maar je kan er niet bij. Je voelt je schuldig, ook al weet je dat het je schuld niet is, er blijft door je hoofd gaan, maar als ik dat en dat niet had gedaan dan was ik niet in die situatie terrecht gekomen. Wat heb ik gedaan om dit te veroorzaken...... Je denkt dat iedereen het aan je zal kunnen zien, alsof er een grote stempel op je hoofd is gedrukt, ik ben verkracht. Je durfd niemand meer recht aan te kijken, lichamelijk contact is al helemaal moeilijk, iemand die een arm om je schouders slaat kan je al doen verstijven. Je bent niets meer waard voor een tijd, een stuk van je ziel is je afgenomen, denk je..... Je zelfrespect is weg, je zelfvertrouwen is weg, je kijkt in de spiegel en ziet daar niet de lachende meid van de vorige dag, maar een schaduw van wat je ooit was, gezicht vertrokken van innerlijke pijn en lichamelijke pijn, je ziet het in je ogen, die zijn ouder geworden. Je leven is van de ene dag op de andere ineens totaal anders, je bent niet mee wie je was, niets is meer hetzelfde. Van een leuke redelijk zorgeloze wereld gaat je wereld ineens naar een duistere wereld vol van pijn. Je trekt jezelf terug in jezelf, de enige plaats waar je "veilig" bent, deze plek heeft ook goed dienst gedaan tijdens de verkrachting, daarvoor wist je niet dat er zo'n plek in jezelf bestond, je eigen kleine luchtbelletje waar je in kan gaan zitten, jij op de automatische piloot, je gevoelens uitzetten, want het is te zwaar om te voelen. Dit duurt lang, maar het gaat voorbij. Voordat je zover bent om los te laten zal je pure wanhoop kennen, je hebt je ziel laten stelen, het duurt zolang totdat je terugpakt wat van jou is. Voor mij is het keerpunt er gekomen toen ik serieus zelfmoord wilde plegen.(het was al vaker in mijn hoofd geweest) Ik wilde niet sterven in het duister, het was zo donker in mijn ziel. Ik heb gekozen voor het leven, heb terug gepakt wat van mij was, mijn ziel. Ik kwam erachter dat die niet gestolen was, maar veilig weggezet in mijzelf, tot ik zover was om dat stukje te openen. Het heeft jaren geduurt, maar het zelfvertrouwen, het zelfrespect komt terug. Ik ben vele malen sterker ervan geworden, het is een zware en lange weg, die ik zelf ben doorgegaan(ik durfde het niet aan mijn ouders te vertellen, ik schaamde me zo, ik durfde het aan niemand te vertellen, mijn huidige man was de eerste die het wist, dat moest ik wel vertellen aangezien sex niet iets vanzelfsprekends was, maar iets heel moeilijks in het begin). Wat ik heb geleerd is dat je het zelf bewaard in je, het is je eigen keuze om het los te laten of niet(natuurlijk gaat dat niet snel, het is ook iets verschrikkelijks), dat meer als de helft van de ellende die je doormaakt je eigen gecreeerde ellende is. Ik ben blij dat ik voor het leven heb gekozen, kijk naar wat ik anders had moeten missen, dan was ik nooit een moeder geweest, dan was ik nooit een healer geweest enz. enz. enz. Voor iedereen die een verkrachting heeft meegemaakt en het daar nog heel moeilijk mee heeft. Hou vol, het gaat voorbij, de pijn slijt...........