noona
27-11-2006, 20:32
OP VERZOEK VAN PROMESSA HEB IK EEN COLUMN OVER KINDERLEED GESCHREVEN EN HEM DAAROM OOK HIER GEPLAATST Wanneer mijn kinderen thuis zijn gekomen na een lange dag lopen ze vol goede moed naar de koelkast om te kijken of er iets in zit. Meestal treffen ze niets aan en zetten ze het op een brullen. Ikzelf kom iets later thuis en als ik hen zo brullend aantref, doe ik oordopjes in en zet de tv wat harder. Ik wil ze niet horen brullen omdat ze honger hebben. Ik laat ze gewoon net zo lang doorbrullen tot ze moe genoeg zijn om in slaap te vallen. Ik breng ze naar bed en wil ze een luier om doen. Wanneer ik bij een zoontje zijn broekje naar beneden trekt, schrikt ie omhoog, grijpt zijn kleren en schiet in een hoek, ik snap niet waarom ik hem geen luier om mag doen. Al snel geef ik het op want hij moet over een paar uur al op voor weer een lange dag op het werk en het is ook nog eens bijna etenstijd voor mijzelf dus ik laat hem zoals ie zit en loop de kamer uit, ik laat geen lichtje aan want dat is milieuonvriendelijk. Eenmaal beneden pak ik uit mijn voorraadkast spullen en maak een driegangen menu voor mezelf. Soepje vooraf, lekker hoofdgerecht en een heerlijk toetje. Terwijl ik uitbuik met een kop koffie krijg ik een telefoontje, ze bieden 100 euro elk, ik ga akkoord. Een onzinverhaal of een verhaal over een onzinnige wereld? Tijdens het avondeten de beelden van verhongerende kinderen wegzappen?: schuldig. Terwijl je buik het gevoel van ontploffen aangeeft gewoon nog dooreten?: schuldig! Meer aandacht schenken aan de uiterlijke kenmerken van kinderen van Celebs in plaats van de uiterlijke kenmerken van de omgeving waarin miljoenen kinderen verkeren?: SCHULDIG! Waarom zou je? Het is nu eenmaal zo, verschil moet er wezen toch? Het zou toch drama zijn als al onze dikbuiken niet meer in hun kleren zouden passen omdat ze een kwart van hun dagelijks eten zouden afstaan en daarmee een pondje verloren. Lang niet zo dramatisch wanneer van alle overvolle pakhuizen er eentje wat leger zou komen te staan om dat ene volk te voeden. Het zou toch maar net zo kunnen zijn dat de uitvinder van het medicijn tegen kanker zich tussen DAT groepje bevond. Dat risico nemen we maar, we kunnen het ons niet veroorloven om 1 keer per maand wat minder naar de film te gaan, of om 1 keer per maand wat minder uitbundig te eten. Immers, het leven is er om van te genieten. Verspil geen moment! Leef, kijk, luister, ruik, voel! Voor de rest geldt: leven is lijden, een stukje aarde met een ziel. Dat het stukje aarde in de achtertuin van de buren beter wordt behandeld is weer anders en past niet in de lijn van dit verhaal. En nu, ga je wat met deze tekst doen of is het weer het zoveelste velletje bedrukt WC-papier?