bent_Quemado
24-06-2002, 13:09
Hey allemaal, ik wilde efkes iets kwijt..... De hele wereld wordt staande gehouden door liefde, maar ook erg veel wordt kapot gemaakt door liefde. Wat ik jullie nu ga meedelen is waargebeurd, denk het je in....... Het gaat over een vriendin van me, een hele goede vriendin van me. Ze ging al een jaar met een leuke Marokkaanse jongen. Ze hield veel van hem, en ik kan ook wel zeggen dat het wederzijds was. Ze gaven veel om elkaar, belden elkaar erg veel en hadden zelfs trouwplannen. Over die trouwplannen, hij zou om haar hand komen vragen, althans dat was de afspraak. Zelfs ik zag het niet aankomen, en als ik iemand een leuke jongen vind, dan moet ie ook helemaal top zijn. Dat valt tocht wel te accepteren, wetende dat 80% van de Marokkaanse jongens niet serieus, maar curieus is. Maar goed, hij zou haar binnen een week gaan vragen, toen zat ik bij haar thuis, we waren net laat van een dag HBO- en thuisgekomen. We hoorden dat Huppelepup (die jongen) getrouwd was, nota bene van haar broer. Ik kon het niet geloven en liet me op haar bed neervallen. Zij stopte echt met adem halen. Haar broer zag dat er iets aan de hand was, maar goed. Toen haar broer de kamer uit was vertelde ik haar dat het misschien niet waar was, het kon ook zijn broer zijn ofzo. Ze belde hem, mijn advies, maar neen, niemand die opnam. Dit vond plaats op een zaterdagavond, hij zou die week erop gaan trouwen, aankomende zaterdag dus. We hadden geen bevestiging van het feit dat ie zou trouwen, dus geloven voor de volle 100% deden we ook niet. De ouders van mijn vriendin waren bekenden van de familie van 'hem'. Op een donderdag kwam mijn vriendin langs en vertelde me overstuur dat ze waren uitgenodigd voor een bruiloft, maar ze had niet doorgevraagd aan haar moeder van wie die bruiloft was, bang voor het antwoord. Ik had onderhand via via vernomen dat het hem dus wel was, en heb dit ook aan mijn vriendin verteld. Ze heeft die dag liters tranen gehuild en alleen maar klein in een hoekje met vraagtekens gezeten. Ik heb zelf ook gehuild om de hele situatie, om het hele gebeuren. Nou de zaterdag stond voor de deur, ze moets zich groot houden tegenover iedereen, want die wisten niets van alles. Ik dacht dat ze zekers niet zou gaan, maar ze vertelde me dat ze moest gaan. Haar moeder en zusje zouden ook gaan. Ze wilde perse gaan, en omdat ik wist dat zij in Situaties van verdriet en onbegrip weleens rare dingen kon doen besloot ik om ook te gaan. We zijn er toen heen gereden, naar binnen gegaan. Het was erg druk, te druk, maar SUBHANALLAH wisten we een plek voor hem te bemachtigen. Ze heeft hem de hele avond lopen aankijken, haar ogen geen enkele seconde van hem af, steeds maar een lege blik. Ik weet nu wat een lege blik is, en hoe leeg hij dan wel niet kan zijn. Ze zat er echt als een leeg verlaten persoontje bij, dat elk moment van haar stokje kon gaan. Ik heb verscheidene malen aangeboden om weg te gaan, maar ze wilde het perse afmaken, dat moest ze gewoon doen. Hij heeft haar niet eens een keer aangekeken, hij behandelde haar als een gewone gast, niet eens een normale groet. Hij zat de hele tijd blij met zijn bruid te smoezen. Maar goed ik had haar daar weg moeten slepen, we waren de allerlaatsten. Toen we eenmaal buiten waren begon ze pas te huilen en besefte ze dat ze hem kwijt was. Ze was hem kwijtgeraakt door het feit dat ze heel lief was geweest, doordat ze veel van hem hield, doordat ze alles voor hem zou doen. Dit heeft ze niet verdiend. Echt niet. We gingen naar huis, haar moeder en zusje waren al naar huis gereden. Wij waren ook met de auto. We stapten in, maar 'k was effe vergeten dat ze helemaal overstuur was. Zij zat aan het stuur. Ze begon heel hard en vreemd te rijden, waarop we dus bijna in een botsing waren geindigd. Maar ALLAH heeft ons op die avond gespaard, dat konden we er niet bij krijgen. Ik ben toen zelf naar huis gereden, ze heeft toen bij mij geslapen, mijn moeder wist van alles, aan haar hebben we erg veel steun gehad. Ze heeft de hele nacht liggen huilen. Dit heeft ze niet verdiend, Echt niet. Ik wil hier alleen maar mee zeggen, dat hoe mooi een jongen ook is, wat ie allemaal te bieden heeft, jouw eigen geluk moet altijd op nummer 1 staan. Mijn vader zegt altijd, je moet jezelf niet helemaal geven, je moet altijd een stukje voor jezelf houden, qua vriendschappen, algemeen. Zij heeft alles gegeven wat zekon geven en dat is haar fataal geworden. En het woordje waarom, daar hebben we nog steeds geen antwoord op. Liefs, Mickey blue eyes.