thaiboxlover
02-07-2003, 02:12
Mijn naam is Hanane, ik ben achttien jaar en woon in België (Antwerpen). Ik ben volledig Belg van nationaliteit maar ben opgegroeid met een Marokkaanse familie uit Tanger. Ik leerde ze kennen via een van hun dochters, ze was een goede vriendin van mij op de lagere school. Van thuis uit ben ik met het idee opgevoed dat er niets is zoals een god en dat we moeten geloven in ons zelf. Je kent dat verhaal wel van de mens en de apen; dat we zogezegd uit het water komen als microscopisch kleine wezens en zo uitgegroeid zijn tot mens... Ik geloofde dus niet in een god tot ik in aanraking kwam met de islam via die vriendin. Als ik af en toe bij haar thuis kwam, leerde ik hun gewoontes kennen en hoe ouder ik werd en hoe dichter ik bij deze familie begon te staan hoe meer het mij interesseerde. Zowel de godsdienst als de Marokkaanse cultuur. Rond de leeftijd van elf jaar begon het erop te lijken dat ik volledig de gewoontes had overgenomen van hun cultuur en vooral van de islam. Ik snapte goed dat het niet gepast was om met een kort rokje bij hen binnen te komen, en begon te beseffen dat men verschrikkelijk veel respect moet hebben voor ouderen en kleine dingen zoals nooit over een bidmatje lopen met schoenen, bismillah (in naam van God) te zeggen voor het eten en dergelijke leerde ik ook. Dus de structuur en grote onderverdeling van de islam. Op mijn twaalfde viel het op dat ik volledig uit mezelf me correct en volgens de normen van Allah gedroeg en ook begon te beseffen waarom ik het deed. Ik deed geen uitdagende kledij aan omdat ik besefte dat het niet hoort dat mannen een meisje zo zien... Ik begon ook vele boeken te lezen en de ouders van die vriendin voedden mij verder op tot een moslima. Ik leerde de taal (dialect) en begon steeds meer te geloven. Sinds die leeftijd heb ik nooit meer getwijfeld of het wel juist was wat ik leerde en hoe ik ontwikkelde, het ging vanzelf. Twee jaar geleden begon ik serieuzere zaken onder handen te nemen zoals mee naar de moskee gaan ook al kon ik nog niet bidden, ik deed de gehele ramadan mee in plaats van enkele dagen zoals daarvoor, begon te leren bidden, vertaling van de Koran te lezen en dergelijke. Ik wist dat ik er klaar voor was om de grote stap te zetten om terug te keren tot de islam. De ouders van mijn vriendin vonden ook dat ik er rijp genoeg voor was. Enkele weken voor ik de shahada (geloofsbelijdenis) uitprak begon ik met vast te bidden en dergelijke. Op 29 mei 2001 heb ik in het bijzijn van de ouders van mijn vriendin, mijn vriendinnen (dit is dus de ene vriendin en haar zussen) en een tante van hen eindelijk één van de mooiste momenten van mijn leven meegemaakt. Ik werd gekleed in een wit Arabisch kleed, met witte hoofddoek en zat tussen de ouders. De vader nam mijn hand vast en sprak een soera (vers) uit. hij keek naar mij en zei dat ik mijn tijd moest nemen en als ik er klaar voor was mocht beginnen. Ondertussen had bijna iedereen al rollende tranen... Het werd heel stil en ik was best zenuwachtig maar toen ik m'n gedachte verzette van al de tranen en kijkende ogen zei ik heel rustig en best goed uitgesproken: "ashadoe alla illaha illa-llah, wa ashadoe anna mohamadan rasoeloellah" (ik getuig dat er geen god is dan Allah en dat Mohammad Zijn gezant is). Ik was nog niet klaar en de tranen rolden over m'n gezicht alsof ze dringend ergens heen moesten. Vervolgens draaide de vader zijn hoofd en zei me met tranen in de ogen:" m'n meisje nu ben je moslim." Hij ging staan en verliet de kamer. Iedereen kwam me meteen feliciteren en we dronken thee. Samen met ze allemaal deed ik voor de éérste keer als moslima het gebed. Nu juist deze periode, november/december ben ik bezig met mijn eerste ramadan sinds mijn overgave aan Allah. Mijn leven is momenteel op en top in orde, al-hamdoeli-llah (lof zij God), op één ding na... Mijn ouders weten van dit hele gebeuren niets, het is hen nog steeds niet opgevallen dat ik sinds enkele jaren geen vlees meer eet thuis en er in mijn kamer kaders hangen met ayatal koersi (vers uit de Koran 2: 255) en dergelijke, dat er een Koran ligt en boeken met titel: Hoe bekeer ik me tot de islam, leren bidden en vele anderen. Ze denken dat het me gewoon heel erg interesseert. Mijn ouders zijn geen racisten en hebben mijn vriendinnen en haar ouders heel graag. Ze hebben er totaal geen problemen mee dat ik voor hen zoals een dochter en zus ben en dat ik altijd bij hen thuis zit. We doen alles samen. MAAR: ik weet dat als de woorden moslim en ik in één zin gaan komen, de relatie tussen mijn ouders en ik verwoest is in twee seconden. Mijn ouders hebben er ook niets op tegen dat mijn vriendinnen moslims zijn en ze hebben echt bewondering voor hen dat ze zich aan de normen van de islam houden terwijl de maatschappij hen de kans geeft om dingen te doen die beter te vermijden zijn volgens de islam. Maar hun mening is en blijft dat iedereen een beeld van het leven voor zichzelf moet uitmaken, maar zelf geloven ze in niets, het zijn heidenen. Het is een moeilijke situatie waar ik me in bevind want ik ben bang dat de reactie van mijn ouders een breuk gaat veroorzaken tussen ons. Ik denk dat ze al wel een voorgevoel hebben dat ik er toch iets meer voor voel dan interesse maar ik ben nog zeker niet van plan om het ze te vertellen. Beter later dan nu, nu dat ik nog een goede band heb met hun. ik kan nooit alles weten en kennen over onze godsdienst maar hoe meer hoe beter, toch? As-salamu `alaykum, Hanane