uhm verhalen pliezzz

[Miss_Crazy]

hey ik wou ff vragen wie van zo'n hele mooi waargebeurd of ni verhalen kent???en ze hier wil posten ;) :zwaai:

[Miss_Crazy]

niemand :traan1:

[fatima86]

waar wil je dat het over gaat? liefde, oorlog, eten? wat? wees specifiek :zwaai:

[xberbersroosjex]

niet meer mijn leven ze zeggen het is waargebeurd maar ik weet het niet cker ik vind het wel een heel mooi verhaal

[Miss_Crazy]

Origineel gepost door fatima86 waar wil je dat het over gaat? liefde, oorlog, eten? wat? wees specifiek :zwaai: islam uhm en over problemen thuis en over liefde :o dat was ut

[Miss_Crazy]

Origineel gepost door xberbersroosjex niet meer mijn leven ze zeggen het is waargebeurd maar ik weet het niet cker ik vind het wel een heel mooi verhaal kun je die erop zettuh pliez of heb je die ni?

[xberbersroosjex]

ja ik heb em ik zal er nu op zetten

[xberbersroosjex]

Niet meer mijn leven Vroeg in de ochtend werd ze wakker door het gegil van haar moeder. "Lieverd, er is iemand voor je mijn mooie lieve dochter" zei haar moeder tegen Hayat. Hayat deed langzaam haar ogen open en keek naar de wekker die naast haar hoofd lag. Half zeven. "Wat, zo vroeg a moi, wie is er?" vroeg Hayat. "Jallah, niet zoveel vragen. Ga douchen, kleed je netjes en mooi aan en kom dan gelijk naar beneden." Hayat snapte er niets van. Was het, nee dat kon toch niet? dacht ze. Ze deed wat haar moeder zei. Ze was per slot van rekening een keurig kind die alles wat haar ouders haar vermelde deed. Maar haar ouders luisterden nooit naar haar. Hoe konden ze nou willen dat hun net 18 jarige dochter al met iemand trouwde, iemand waar ze niet van hield? Ze stapte nadenkend de douche in, en bleef daar zolang mogelijk totdat haar moeder hard op de deur bleef bonzen. "A lefrita, schiet op! Je bent echt soms een schande voor ons AibadAllah.!" Hayat deed de douche uit en wikkelde zichzelf in een handdoek, ze deed de badkamer deur open en liep haar moeder negerend voorbij. Haar moeder liep snel mompelend naar beneden. Hayat liep haar kamer in. Ze keek rond. "Wat moet ik in Godsnaam aan?" dacht ze. Een stiekeme gedachte was dat ze gewoon naakt de huiskamer binnen zou lopen. En dan maar de reacties van haar aanstaande bruidegom afwachten... Ze kreeg een glimlach op haar gezicht. Hayat deed de kastdeur open. In haar kastdeur zat een lange spiegel en ze bekeek zichzelf. Een slank lichaam was wat ze te zien kreeg. Hayat vond zichzelf altijd te dik, te vol. Ze pakte snel haar ondergoed, een nette zwarte lange rok die ze zelf verschrikkelijk vond, maar goed, zeer gepast voor dit soort daagjes, en een zwarte blouse. Haar haar deed ze in een knot. Ze deed de kastdeur open en bekeek zichzelf. Ze haalde diep adem en liep de kamer uit om vervolgens naar beneden te gaan. Zachtjes ging de deur open en precies zoals ze had verwacht zat hij daar. Het was een achter neef, Faisel. Hij was lang, had een fijn gezicht maar Hayat voelde zich totaal niet tot hem aangetrokken. Ze wilde niet, maar had geen keus ze moest wel. De ochtend leek wel een eeuwigheid te duren. Eindelijk gingen ze weg. Faisel had zijn nummer voor haar achter gelaten zodat ze hem eventueel kon bellen om elkaar beter te leren kennen. Hayat's moeder had er zo op door gepushed hem nog diezelfde middag te bellen dat ze het deed. Ze was immers een goed meisje, ze moest wel, ze moest alles goed doen, alles het beste doen, anders was ze niet goed genoeg voor haar familie. Ja" hoorde Hayat een norse zware stem aan de andere kant van de lijn zeggen. "Met Hayat, is dit Faisel?" zei Hayat. "Eeeeh ja, hoe is het met je my lady" zei Faisel gelijk enthousiast. ‘Tfoe’ dacht Hayat. "Eh ja goed." Ze wilde het liefst gelijk ter zake komen en zei er dus meteen achterna "Faisel, kan je straks afspreken, dan kunnen we elkaar beter leren kennen". Die woorden kwamen niet uit haar hart. Ze kwamen als het aan Hayat lag uit haar ****. Ze hadden die avond afgesproken. Faisel kwam haar ophalen van haar huis. Hayat had zich niet extra mooi aangekleed. Ze droeg een lichtblauwe spijkerbroek, met een zwart truitje. Ze had een open hals en had daarom een zwarte halsketting om die ze had gehad van haar beste vriendin, Imane. Een kwartier te laat ging de bel. Ze deed zelf open. "Hoi" zei hij met die zware stem van hem. "Salaam aleikoum" zei hij tegen haar ouders. Faisel was niet echt lelijk. Hij kon genoeg meiden krijgen maar Hayat viel gewoon niet op hem. Ze hield niet van hem. Vanavond zou ze proberen onder het huwelijk vandaan te komen. "Zullen we gaan?" zei ze. Eenmaal in de auto aangekomen vielen er geen woorden. Totdat Faisel de stilte wilde doorbreken. "Zo eh Hayat. Wat doe je allemaal in het dagelijkse leven.?" vroeg hij. "Ik zit op school, ik doe de opleiding secretaresse" zei ze. "Oh wat leuk" zei hij. Hij legde ineens zijn hand op haar been. "Dus mijn vrouwtje gaat binnenkort haar diplomaatje halen, nou lieverd, dan mag je lekker van je leven gaan genieten, ik zal hard voorons tweetjes werken." zei hij. Hayat glimlachte. Een nepglimlach. Ze besloten naar een cafeetje te gaan. Het stonk er naar de rook en het was vol met Marokkanen. Waarschijnlijk allemaal bekenden van Faisel aangezien hij iedereen groette. Hayat bekeek hem. Hij droeg een leren jas, die te groot voor zijn postuur was. Zijn broek was een beetje te kort. Hij had kleine krulletjes. Hij draaide zich om naar Hayat en wees haar een stoel aan. "Ga hier maar zitten" zei hij. "Hayat, laat ik je hier dus nooit alleen of met je vriendinnen zien hè" zei hij. Hij keek serieus. Hayat werd kwaad. Hij maakte het haar wel heel gemakkelijk om te zeggen dat ze niet met hem wilde trouwen. Dus dat besloot ze te doen. Faisel stond bij de bar, met twee mannen te praten. Even verderop stonden twee Marokkaanse meisjes. Beide in strakke huidverhullende truitjes gekleed en met een sigaret in hun handen. Ook de make-up was niet zuinig aangebracht. Faisel rookte ook, en hij had ook een glas bier voor zich staan. Was dit nou haar aanstaande man waar haar ouders haar aan wilde geven dacht ze? Dit wilde ze echt niet. Ze bleef geduldig zitten wachten tot Faisel kwam. Eerst liep hij nog naar de twee Marokkaanse meisjes. Een gaf hem een kus op zijn wang. Die andere bietste een sigaret van hem. Hij gaf ze beide een knipoog en liep naar Hayat. Hij ging zitten. "Zo daar zitten we dan. Weet je dat ik je heel mooi vind?" zei Faisel. Hayat keek serieus. Ze wilde het nu zeggen. Ze kon het niet meer voor zich houden. Ze keek Faisel aan. "Faisel, waarom wil je met mij trouwen?" Faisels gezicht veranderde van aardig naar serieus. "Omdat je mooi bent, en gewoon, ik hou wel van je". Zei hij. "Hoe kon hij nou van haar houden, hij kon haar niet eens." dacht Hayat. En dat zei ze hem ook. "Dat kan toch niet?" zei ze. "Dat groeit Hayat dat groeit, echt waar" zei Faisel. Ineens kwam het Marokkaans meisje naar het tafeltje toe gelopen en ging bij Faisel op zijn rechter been zitten. "Fais, hattinie shie hasra euro? (geef me tien euro)" zei ze, en terwijl ze het zei bekeek ze Hayat. Faisel werd rood. Hij duwde het meisje van zijn schoot af en keek haar boos aan. Het meisje haalde haar hoofd op en liep weg. Nu was het voor Hayat een peulenschil. "Ik kan niet met je trouwen Faisel, ik hou gewoon niet van je. En zo te zien zijn er genoeg andere huwelijkskandidaten voor je." Faisel's gezicht vertrok. Het was goed te zien dat hij boos was. Hij was woedend. Maar hij hield zich kalm. "Oke. Dus zo een meisje ben je. Dan is dat lekker je eigen probleem. Je zult met mij trouwen. Of je wilt of niet." Hayat wist dat ze als ze nog goed bij haar familie wilde blijven, geen keus had. Maar ze wilde voor zichzelf kiezen. Kon dat nu dan ook?

[xberbersroosjex]

Faisel bracht haar naar huis. Na het verlossende woord hadden ze niets meer met elkaar besproken. Hij zei haar geeneens gedag. Ze stapte uit de auto en liep naar huis. Haar moeder kwam aangerend."en, en, en, hoe was het? Ik zei toch al dat het een goede leuke man voor je was!" Hayat zei niets en liep naar de toilet. Tien minuten later ging haar telefoon. Privé nummer. "Hallo" zei ze. "Met Faisel, ik wil met je praten, het duurt niet lang" zei hij. "Waar ben je dan?" vroeg Hayat. "Ik sta voor je deur" antwoordde hij. "Goed ik ben over vijf minuten buiten." Hayat had nu helemaal geen spijt dat ze de waarheid vertelt had aan Faisel. Ze haalde opgelucht adem. Misschien was het wel een goede jongen dacht ze. Ze trok de voordeur achter haar dicht. In de verte zag ze lichten knipperen. Faisel reed richting Hayat. Toen hij eenmaal voor haar stond stapte ze in. "Zullen we een stukje gaan rijden?" zei hij. Hayat knikte. Tijdens de rit begon Faisel te vertellen dat hij had nagedacht. Hij accepteerde haar beslissing. Hayat keek hem aan met een glimlach. "Dank je wel Faisel, en ik weet zeker dat jij binnekort wel je ware tegenkomt". Faisel lachte. Hij stopte de auto. Hayat keek voor zich. Ze waren in een afgelegen straat. Wat er nu zou gaan gebeuren had ze niet voor mogelijk gehouden. Faisel draaide zich naar haar toe. Met een knopje drukte hij de deurvergrendeling in. "Goed, jij trouwt dus niet met mij, ik denk dat niemand je dan nog wil" zei hij gemeen. "Wat bedoel je?" zei Hayat bang. "Faisel, je maakt me bang, wat wil je?" zei Hayat nog banger. Faisel pakte Hayat bij haar arm. Ineens kwamen er twee jongens vanuit de achterbank te voorschijn. Een trok de stoel van Hayat naar achter en pakte haar hoofd vast. Hij duwde haar hoofd naar achter en spuug erop. "Tfoe" schreeuwde hij lachend. De andere jongen trok haar truitje kapot, waar daar na haar bh volgde. Hij begon haar ruw en hard te knijpen. Faisel hield haar armen vast. Hayat was aan het gillen, ze gilde totdat ze zelf verdoofd werd door haar gegil. Faisel pakte een mes. Hij hield het voor haar ogen en gaf haar een harde klap in haar gezicht. "Hou je vieze bek h.o.e.r voordat ik je doodsteek, dit verdien je!" schreeuwde hij."Je hebt zeker een vriend hé vieze h.o.e.r." schreeuwde hij. Hayat was na het zien van het mes stil geworden. Ze hoorde en voelde niets meer. Haar lichaam was zielloos leek het. Ze zag alles vanuit een hoek gebeuren. Faisel scheurde haar jurk kapot. Hij maakte met het mes haar ondergoed stuk. Daar lag ze. Naakt. In zijn auto. Hij pakte een been van haar beet. Zijn vriend hield haar been vast. Het andere been hield Faisel vast. Hij keek haar aan en spuugde op haar vagina. "Dit verdien je a vieze smerige ****". Hayat was verdoofd. Dit kon niet gebeuren. Hij pakte Hayat bij haar haar en verkrachtte haar. Het leken wel uren. Hayat gilde. "neeeeee, aaaaaah!!!" en ze begon keihard te huilen en hysterisch te gillen. Faisel legde zijn hand op haar gezicht en kneep erin. Hij begon steeds zwaarder te hijgen. Toen wilde de vriend. Daarna de andere vriend. Precies hetzelfde. Hayat was toen buiten bewustzijn geraakt. Faisel had haar om de hoek van haar straat uit zijn auto gegooid. Ze heeft daar ruim een uur gelegen. Bijna naakt. Niemand die haar gezien heeft. Ze was helemaal kapot. Ze sprak in zichzelf. Ze droomde. Dit was haar leven. Dit werd haar realiteit. Ze probeerde op te staan. Haar handen waren helemaal nat. Bij de lantarenpaal bleef ze staan. Ze keek naar beneden naar haar handen. Rood, bloed. Er kwam alleen maar bloed uit haar vagina. Ze was stil en liep door. Normaal kon ze niet meer lopen. Ze was helemaal in de war. Helemaal alleen. Ze had het koud. De achterdeur was open, haar ouders en broertje lagen al te slapen. Haar moeder wist dat ze met Faisel was, maar wilde maar al te graag dat ze veel tijd met hem doorbracht. Hayat liep naar binnen. Ze was ontzettend moe. Ze was levensmoe. Ze liep naar de douche, spiegel, ze kon er niet inkijken. Ze kon het gewoon niet. Ze deed de douche aan. Lauw water. Ze stapte met haar kapotte kleren en al onder de douche. Nog steeds stroomde het bloed uit haar vagina. Ze sloot haar ogen. Toen begon ze te huilen. Ze huilde met een zacht geluid, maar in haar hart schreeuwde ze. Ze heeft twee uur onder de douche gezeten. Ze liep haar kamer binnen. Voelde zich nog steeds vies. Ze had een ongelooflijke pijn in haar vagina. Ze wilde dood. Ze ging op bed liggen. Ze pakte een doosje. In het doosje zaten slaappillen, die ze ooit van de dokter gehad heeft nadat ze door de hitte niet kon slapen toen ze een jaar geleden naar Marokko geweest was. Ze nam zonder aarzelen de pillen in. Ze was helemaal leeg van binnen. Ze sloot haar ogen en ging op bed liggen. Ze wilde dat het voorbij was.

[xberbersroosjex]

Hayat liet het potje pillen vallen op de grond. Ze voelde zich misselijk worden en nog geen paar minuten daarna begon ze over te geven. Haar moeder hoorde haar. Ze kwam aangelopen en deed het felle licht aan. Hayat was nog steeds aan het overgeven. Haar moeder zag de blauwe plekken op haar lichaam. Ze hielp Hayat al overgevend van het bed en bracht haar naar de douche. Haar moeder fluisterde zachte lieve woordjes naar haar toe. Met een washandje probeerde ze zo zacht mogelijk haar lichaam schoon te maken. Overal waren blauwe plekken. Haar moeder keek haar aan. "Hoe komen die daar Hayat, wie heeft dat gedaan?" Hayat begon te huilen. "a moi, Faisel heeft dit gedaan, hij heeft mij verkracht mama" zei ze. Haar moeder stopte even. Ze keek Hayat ongeloofig aan. "Hayat, wat zeg je me nou?" zei haar moeder. Hayat probeerde op te staan, en weer kwam er bloed uit haar vagina. Haar moeder schrok, hield haar hand voor haar mond en begon te huilen. Hayat pakte een handdoek. "Waarom, waarom heeft hij dit gedaan Hayat?" zei haar moeder. Hayat antwoorde zachtjes "omdat ik niet met hem wilde trouwen". Haar moeder's gezicht vertrok. Ze was boos. "En waarom wilde je dat dan niet? Nu zal je helemaal niemand meer krijgen" zei haar moeder. Waarom had haar moeder van die harde woorden? waarom was de eer van de familie belangrijker dan de de mensen die erin zaten? Ze haatte haar moeder dat moment. Ze haatte haar. Haar moeder hielp Hayat naar bed. "Tegen abbah zeggen we wel dat je gewoon ziek bent." zei haar moeder. Hayat had blijkbaar niet alle pillen overgegeven. Ze viel in bed als een blok in slaap De volgende morgen naderde. Hayat sliep. Ineens voelde ze een harde bons. Ze kon het nog niet plaatsen. Het begon pijn te doen. Ze opende haar ogen. Haar vader. "Jij h.o.e.r. jij smerige h.o.e.r. sta op! zei hij. "Papa papa wat is er?" zei Hayat. De ogen van haar vader zeiden genoeg. Nog nooit had ze hem zo gezien. Zo kwaad. Hij trok haar aan haar arm. Ze stond nu naast hem. Hij pakte haar bij haar haar en trok haar met haar hoofd naar beneden. Hij schopte met zijn knie tegen haar hoofd en duwde haar tegen de muur aan. Ze viel. Hij schopte haar in haar buik. Hayat voelde het niet meer. De eerste klappen zijn altijd het ergst vond ze, maar daarna voel je het gewoon niet meer. Je bent verdoofd als het ware. Hij trok zijn riem en sloeg haar daarmee op haar rug. Ze probeerde weg te kruipen. Toen hoorde ze ineens de stem van haar moeder. "Saffie, genoeg zo." zei haar moeder. Nam haar moeder het voor haar op? Was haar moeder toch de vrouw die meer van haar kinderen hield dan van de buurt? "Die andere jongen wil haar nu ook niet meer, want ze ziet er niet meer uit" zei haar moeder. Niet dus. Ze was echt alleen. Welke andere jongen? Over welke andere jongen hebben ze het? Toen haar ouders naar beneden zijn gelopen, kwam Said, het broertje van Hayat voorzichtig met een koud washandje. Hij was pas dertien, maar hij leek wel de enige met een hart voor Hayat. "Faisel heeft gebeld vanmorgen. Hij zei dat hij jou gezien had met een andere jongen en dat jullie het aan het doen waren". Hayat zakte in elkaar. Haar leven was vanaf nu af aan verpest, door een zielig jaloers persoon. Ze wist dat ze nog niet van hem of haar ouders af was. "Said, beloof me een ding, dat dit voor je blijft. Ik ga hier weg." Said zweeg. Hij keek naar de grond. Diep in zijn hart wist hij dat ze niet anders kon. "Ik hou van je Hayat, maar als jij er niet bent, wie heb ik dan?" zei Said met tranen in zijn ogen. Hayat dacht na. Ze kon Said niet zomaar alleen laten, dat kon ze niet. "Said, ik hou ook van jou lieverd, ik blijf wel, alleen voor jou." zei ze. Said omhelsde Hayat. "Nee Hayat, je moet nu gaan, anders laten ze niets van je over. Ik hoorde papa al tegen mama zeggen dat ze je naar Marokko willen brengen." zei hij zachtjes. Hayat's ogen branden. Hoe konden ze dit nou doen, ging er door haar hoofd. "Je moet gaan Hayat". Said stond op en liep haar kamer uit. Even later kwam hij weer terug. Hij had daar een paar briefjes van tien die die gespaard had om een nieuw computerspelletje mee te kopen. "Nee Said, ik hoef het niet, ik heb zelf wel geld lieverd, ik red me wel" zei Hayat. Said deed net alsof hij haar niet hoorde en stopte het in haar tas. Ze moest echt weg, ze had geen keuze. Maar hoe kwam ze ongemerkt het huis uit? Hayat pakte haar tasje. Ze deed eerst haar deur dicht. In het tasje stopte ze foto's die ze op school gemaakt had, wat ondergoed, haar leukste broek en trui, tandenborstel, paspoort en een paar cd's. In haar sokkenla had ze geld liggen dat ze had opgespaard. Het was zeventig euro. Daar moest ze voorlopig wel mee rond komen. Maar waar moest ze naar toe?

[xberbersroosjex]

Ze ging naar school. Daar zou ze nu wel iets kunnen eten, en misschien zou ze dan iemand tegen komen bij wie ze kon overnachten. Al was het maar voor een nacht. Eerst moest ze het huis uit zien te komen. Zachtjes liep ze van de trap af. Haar moeder was in de keuken bezig. Haar vader in de tuin. Perfect. Zachtjes deed ze de deur open en liep naar buiten. Ze liet hem gewoon open staan, en wist niet hoe snel ze weg moest komen. Ze rende, ze rende alsof ze werd achterna gezeten door een horde wolven. Ze voelde de wind in haar haar. Toen ze de hoek om was voelde ze de vrijheid. De vrijheid die ze zo gemist had, die zo ruw van haar afgenomen was. Nog steeds voelde ze pijn bij haar vagina, ze bleef rennen, steeds harder. Ze voelde haar ogen branden, de tranen stroomde over haar wang. Het interesseerde Hayat niet meer hoe ze er bij liep, ook al zat haar lichaam onder de blauwe plekken en bloed. Ze moest weg. Ze dacht na. Ze kon niet naar school. Mensen zouden haar zien, en die Marokkaanse ratten zouden het gelijk aan haar vader doorspelen. Ze pakte haar mobiele telefoon, en ze belde Imane. "tuuuuut, tuuuuuuut, ja hallo?" antwoorde een lieve stem. "Imane, met Hayat, ik ga weg, ik kan het niet meer, ik hou van je en neem nog contact met je op. Oh en lieve Imane, zeg niet dat ik je gebeld heb, alsjeblieft, thallah lieve meid" zei Hayat en verbrak direct de verbinding. Ze kon ook verder niets zeggen want ze wist zelf niet eens waar ze naar toe moest. Naar het station. De trein. Amsterdam! schoot het door haar hoofd. Daar had ze geen familie en vandaar uit zou ze misschien wel iets kunnen vinden, een flatje of een kamer ofzo. 9 euro 90 alsjeblieft, zei de vrouw achter het loket. De vrouw bekeek Hayat goed. "Kind, gaat het wel?" vroeg de vrouw geïnteresseerd. "Hayat keek de vrouw aan en zei "dit heeft de man gedaan die mij op deze wereld heeft gezet." en ze liep weg. In de trein viel ze in slaap. Die nacht daarvoor had ze nauwelijks geslapen. "Dit is halte Amsterdam Centraal Station, eindhalte voor deze trein!" galmde het uit de boxen. Hayat stond vermoeid op en pakte haar tas. Haar gezicht deed heel erg pijn. Ze had nu zestig euro. Ze besloot een hotel te zoeken voor de aankomende nacht. Eerst een hotel, dan wat eten. Maar hoe moet ik aan geld komen als het op is dacht ze? Werk zoeken. Er was vast wel genoeg werk te vinden. Al was het maar schoonmaken. Ze ging naar het VVV kantoor. "Goedemiddag meneer, ik zoek een hotelletje, maar heb in principe alleen een bed en een douche nodig." zei ze. "Een goedkoop hotelletje, als u die tram neemt en uitstapt bij Rembrandplein dan loopt u de eerste straat naar rechts in en komt u bij het Titus Hotel. Best te betalen." zei de man. "En om hoeveel geld gaat het dan?" vroeg Hayat zachtjes. "Ik bel wel even voor je, want het moet ook nog vrij zijn" zei de man. Moe en hongerig stapte Hayat de tram in. Ze zou voor een nacht dertig euro kwijt zijn. Ze zou snel werk moeten vinden zwart werk. In de tram was ze alleen. Tenminste dat dacht ze. Een paar stoelen voor haar zat iemand. Ze stapte uit waar de man van de VVV haar gezegd had. Ze stond bij de deur en haalde een diepe zucht. Ze dacht aan haar ouders. Wat dachten ze nu? Wat ging er nu door hun heen. Laat ze maar voelen dacht Hayat. Haar lichaam begon pijn te doen. Ze wilde alleen maar slapen. Maar eerst iets eten halen, de hele dag heeft ze nog niets gegeten. Ze stapte uit en keek om zich heen. Ze liep de weg af, de stoep op. Ze keek weer goed om zich heen of ze het hotel zag. In de verte zag ze een geel lichtgevend bord, was dat het? Nee dat was een snackbar. Ze had toch trek in eten dus wilde ze daar naartoe lopen. Ze keek in haar tas en zocht het geld bij elkaar. Een hand raakte haar schouder aan. Ze draaide zich om. "Kan ik je ergens mee helpen zoeken, volgens mij kom je niet hier vandaan" zei een stem. Hayat bekeek de jongen goed. Hij had een engelen gezicht. Ze was in een klap vergeten dat ze naar haar hotel zocht. "Eh ja ik moet naar mijn hotel. En ik moet iets eten halen." zei ze verstrompeld. Ineens realiseerde Hayat zich de verwondingen aan haar gezicht. Ze keek gelijk naar beneden. Ze draaide zich om en liep weg. "Wacht, meisje, wat is er met je gebeurt?" zei de jongen. Hij trok Hayat naar een lantarenpaal. Ze stonden beide in het licht. Hayat bekeek hem. Hij was mooi, heel mooi. Hij straalde iets zachts uit, iets onbekends, veiligs. "Miskiena, wie heeft dit gedaan?" vroeg hij. Hayat zei niets, "Niemand joh". De jongen keek haar met medelijden aan. "Je werkt toch niet he" zei hij. "Nee, maar wat bedoel je?" zei Hayat. "Oke, ik bedoel dit heeft toch geen man gedaan, je werkt toch niet als prostituee hè meisje?" zei de jongen. Hayat snapte hem. "Nee, nee ben je gek? Dit heeft mijn vader gedaan omdat ik niet met zijn neef wilde trouwen, mijn achterneef." zei ze weer met tranen in haar ogen. Waarom vertelde ze dit, ze kende hem niet, dacht ze. "Ik heet Marouan" zei de jongen. "wil je iets eten of drinken, je ziet er moe uit meid" zei hij. "Huil nietmeisje, kom we gaan wat eten". Ze liepen richting de snackbar. Marouan had haar tas van haar overgenomen. "Ik heet Hayat, en ik kom uit Rotterdam" zei ze. "Ik ben gestrand, weet niet meer wat ik moet doen. Ik heb het zo koud Marouan" huilde ze. "Ik weet gewoon niet meer wat ik moet, wie ik ben, wat ik voel". Marouan legde haar tas op de grond. Hij deed zijn arm om haar schouder en hij trok haar voorzichtig naar zich toe. Hayat sloot haar ogen. Ze liet alles komen, al haar verdriet, haar pijn. Ze was ruw kapot gemaakt vannacht. En vanmorgen hebben haar ouders er nog een schepje boven op gedaan. Hayat was een sterke meid. Ze heeft altijd aan de eisen van haar ouders willen voldoen. Ze is wel eens verliefd geweest, en die jongen ook op haar maar heeft dat afgeblazen omdat ze alles volgens de regels van haar ouders wilde. Ze wist dat ze ooit zou ontploffen, dat het gewoon een keer teveel voor haar zou worden. De mishandelingen waren een normale zaak bij haar thuis. Vaak werd ze eraan blootgesteld. Imane ook. Samen zaten ze wel eens op een bankje te huilen erom. En daarna heel hard te lachen. Dat maakt haar sterk. Door erom te lachen. Dan kon ze het weer even aan. Maar nu was het anders. Nu was ze kapot gemaakt.

[xberbersroosjex]

Hayat voelde zich vertrouwd bij Marouan. Ze kende hem pas vijf minuten, maar het voelde alsof hij nu de enige was die ze had. "Wat wil je eten?" vroeg Marouan. Hayat keek naar de grond. Ze schaamde zich een beetje en Marouan leek het te zien. "Hey, lieverd, wil je patat? met een broodje kaassoufle ofzo?" zei hij met zijn Amsterdamse accent. "Eh ja dat is goed" zei Hayat. "Blijf jij hier maar even wachten" zei hij. Hij liep naar binnen, hij was mooi gekleed. Een mooi postuur, mooi gezicht, maar wie was deze jongen?? Even later kwam Marouan buiten gelopen met een paar plastic tasjes met eten en drinken erin. "Ik heb voor jou fanta meegenomen en een blikje rode fernandes, is dat goed?" vroeg hij. Hayat knikte. Hij had het eten betaald, dus dan was alles goed, dacht ze in zichzelf. "Okey hoe heet je hotel?" vroeg Marouan. Hayat was het vergeten. "Ik ben het vergeten, maar het zou hier in de buurt moeten zijn". Marouan fronsde zijn wenkbrauw. "Dan weet ik waar het moet zijn, en dat is best een klein hotelletje". zei hij. Hij liep met haar mee. Ze liepen de straat uit, en gingen rechtsaf. Daar stond een bord voor de deur :Hotel Titus. Hayat herinnerde zich weer dat dit hem was. Marouan hield de deur voor haar open. Hij liep mee naar binnen. Gelijk liep hij richting het loket. "Heb je al gereserveerd?" vroeg hij. "Ja" antwoorde Hayat. Terwijl de man Hayat aankeek draaide Hayat haar gezicht weg. Marouan zag het en zie "Meneer, er is dus gereserveerd, voor een eenpersoonskamer? Hayat?" Hayat knikte. Het VVV kantoor heeft gebeld. De man pakte een lijst en in gebrekkig Nederlands zei hij "Ja, kamer 112. Morgen om 12 uur uitchecken. en dat word dan 55 euro"en hij gaf haar een sleutel. Hayat schrok. "Wat 55 euro, maar tegen die man hadden jullie gezegd dat het maar 30 euro was." Hayat raakte lichtjes in paniek.Zoveel geld kon ze er niet aan uitgeven. Marouan legde ineens 200 euro op de toonbank. "Dit krijg je als ze 4 nachten ken blijven" zei hij. Hayat pakte het geld en gaf het terug aan Marouan. "Nee marouan, niet doen" zei ze. "Stil" zei Marouan kortaf. "Is het een deal?" zei hij tegen de man. De man knikte en pakte snel het geld en gaf Hayat de sleutel. Marouan pakte de tassen en liep naast Hayat de gang in. Hij gaf haar de tassen aan. Hij keek haar aan. In haar ogen, niet naar de blauwe plekken. "Meisje, red je het een beetje?" vroeg hij. "Zal ik je morgen ochtend komen ophalen? om 12 uur?" vroeg hij. Hayat dacht na. Hij was zo lief voor haar geweest. Ze vertrouwde hem. Nog nooit had iemand zoiets voor haar gedaan. Hij was voor haar opgekomen. Zelfs haar eigen ouders deden dat niet voor haar. "Blijf je alstjeblieft bij me slapen Marouan?" vroeg ze hem. Ik bedoel, ik zou het fijn vinden als je bij me kon blijven, zonder verdere gedachten hoor!" zei ze er snel achterna. Marouan glimlachtte. "Okey, als je dat goed vind" zei hij. Ze liepen de trap op naar eerste verdieping, kamer 112. Hayat opende de deur. De kamer was klein. Er stond geen tv, een hele kleine badkamer en een tweepersoonsbed. Ze had heel erg veel pijn aan haar blauwe plekken, maar had ook erg honger. Marouan legde de Hayat's tas op de grond, en het eten zette hij op een tafeltje. Gulzig at Hayat haar eten op. Marouan bekeek haar. Ze werd rood. "Wat is er Mar?" zei ze met volle mond. Marouan lachtte. "Niets hoor meid, niets" zei hij. Hayat voelde zich op haar gemak. Maar nog steeds ging het door haar heen wat haar ouders nu aan het doen waren. En hoe het met Said, haar broertje ging. Nadat Hayat haar eten op had stond ze op. Bloed. Ze zat nog geen tien minuten en ze bloedde alweer. De pijn daar was nog het ergst. Ze had de gebeurtenis niet aan Marouan verteld. Hij zag het nog voordat zij het zag. "Hayat, je bloed." zei hij geschrokken. Hayat keek Marouan geschrokken aan. Het kwam helemaal door haar broek heen. "Ga staan Hayat, ga naar de douche, kleed je maar om, heb je een pyama bij je?" vroeg hij. "Hayat knikte, terwijl ze die niet mee genomen had. Ze schaamde zich diep. Liep snel naar de badkamer. Ze deed haar kleren voorzichtig uit. Ze deed de douche aan. Het bloed liep langs haar benen. Gelukkig werd het steeds minder. Ze bleef onder de douche staan totdat het helemaal stopte. Marouan klopte op de deur. "Hayat, ik heb hier iets voor je, kan je de deur een klein beetje open doen?" vroeg hij. Hayat antwoorde "ja, momentje alstjeblieft." Ze deed de douche uit en de wikkelde zich in een handdoek. Haar schouders waren beide bont en blauw, en haar borsten ook. Ze deed de deur op een kier en riep Marouan. Ineens zag ze een hand tussen de deur komen met daarin een paar maandverbandjes. Marouan was maandverband voor haar wezen halen. Hayat schaamde zich nog erger. Hij dacht dus dat ze ongesteld was. Ze pakte haar tas naast de badkamer en zocht naar haar ondergoed. Ze deed haar onderbroek aan en voor de zekerheid deed ze er ook een maandverbandje in. Ze had geen pyama bij zich, wat moest ze dan aan. Waarom dacht ze daar thuis niet over na. Ze besloot haar trui, die ze diezelfde dag aanhad, aante houden. Maar nu nog een broek. Dan maar de broek die ze morgen aan zou doen. Ze keek in de spiegel. Nu pas kon ze goed zien wat er met haar gezicht gebeurd was. Gelukkig waren het plekken die wel zouden helen, maar op het moment zelf schrok Hayat. Haar wangen waren beiden dik en blauw, en ook haar oog. Boven haar wenkbrauw had ze een helend wondje zitten en haar lip was ook dik. Ze was bijna niet te herkennen, het enige wat nog echt van haar was waren haar ogen. Haar mooie lichtbruine ogen, die een verhaal vertelde. Er stond angst in getekend. Ogen liegen niet zeggen ze, en dat was bij Hayat zeker het geval. Ze was doodsbang, doodsbang voor wat de toekomst haar brengen zou. Ze voelde zich smerig. Ze kon niet meer naar zichzelf in de spiegel kijken. Haar rug deed pijn, alles deed pijn, maar niets kon ze vergelijken met de pijn die ze in haar hart voelde. Ze wilde niet meer, ze kon niet meer. Ze huilde, huilde verschrikkelijk. Ze was alleen, alleen in zichzelf, ze was weggegaan en kon nooit meer terug. Ze moest nood gedwongen opnieuw beginnen. Hayat kon dat niet. Niet alleen. Maar voor nu was Marouan bij haar. Al was het maar een nacht. Hayat waste haar gezicht nogmaals met wat water. Ze droogde haar gezicht met een handdoek af. Pijn. Ze drukte. Nog meer pijn. Laat het dan maar nat zijn, dacht ze. Ze deed de deur open. Marouan had zijn schoenen uitgedaan en had voor zichzelf op de grond een slaapplaats gemaakt met behulp van zijn jas en een extra kussen die onder het bed lag. Hij zat daar. Hayat liep naar het bed en ging op het bed zitten. Marouan ging liggen. Hij legde zijn hand onder zijn hoofd. Hayat kon het niet helpen, maar ze bleef op hem letten. Angst. Ze voelde een angstaanval opkomen. Ze huilde ‘dit kon niet’. Ze draaide zich snel om. Marouan had niets in de gaten. "Hayat" zei hij ineens rustig. "Ben je nog wakker?" vroeg hij. Hayat droogde snel haar tranen en draaide zich om. Marouan zag haar ogen. Hij zag dat ze verdriet had. Hij kon het niet plaatsten. Hayat zag er slecht uit, maar Marouan hield al van haar. Op vele fronten. Hij voelde dat maar durfde niets aan haar te laten zien. Zijn gevoel was oprecht.

[Uitgeblust]

Een brief aan mijn familie Door Michelle Al-Nasr Ik schrijf dit voor al mijn Moslim broeders en zusters die tot de Islam zijn bekeerd (of teruggekeerd), en de moed hebben, tegen alle kansen in, om sterk te staan in hun geloof – hoe hoog de prijs ook mag zijn. Ik wil het leed bekendmaken dat ik deel met vele van mijn broeders en zusters in de Islam, die afstand hebben moeten nemen van hun familie’s, doordat zij de Islam als religie hebben gekozen. Een brief aan mijn familie Allereerst wil ik jullie zeggen: “ik hou van jullie, jullie zijn mijn familie, ik ben jullie niet vergeten”. Het breekt mijn hart, dat wanneer jullie het niet eens zijn met de levensweg die ik heb gekozen, jullie beslist hebben om me af te wijzen. Wanneer jullie het niet eens zijn met mij, respecteer dan tenminste de keuze die ik heb gemaakt. Als jullie alleen maar wisten hoe moeilijk die keuze voor mij is geweest, hoe moeilijk het is om een Moslim te zijn. In het bijzonder, een Moslim vrouw. Hebben jullie ooit geprobeerd om je in te beelden wat voor een toewijding het nodig heeft om een Moslim te zijn? Het is niet zo gemakkelijk als je zou denken. Ik wil je in mijn gedachten laten. Ik wil dat je door mijn ogen kijkt, en laten zien – al is het maar voor een moment – wat ik gevoeld heb, wat ik heb moeten doormaken en hoe het voor mij is. Denk een moment aan iets dat zoveel voor je betekent, iets waar je zoveel voor voelt, dat je bereid bent om te moeten doormaken dat je jouw hele familie verliest en al je vrienden zoals je ze nu hebt. Dat je vervreemd van dezelfde mensen die je al je hele leven kent. Plotseling ben jij de verschoppeling, de verloren ziel die niet genoeg verstand heeft om te weten waar je mee bezig bent, iedereen verteld je dat je jouw hele leven aan het weggooien bent. Denk erover na hoe sterk je je moet voelen over de acties die je onderneemt. Niet zomaar een actie, moet je weten, maar acties die oprechtheid en een sterk geloof nodig hebben. Acties die niet te licht genomen moeten worden. Acties met consequenties die onder andere inhouden: opoffering, verlies, vernedering, schande, en racisme om er alleen maar een paar te noemen. Ga door met aan iets te denken in jouw leven dat zo veel voor jou betekent. Zou je bereid zijn om je carrière op te offeren? Geld? Je nieuwe auto? Je huis? Zou het gemakkelijk voor jou zijn om veel van de pleziertjes die dit leven te bieden heeft op te geven? Denk aan je familie. Hoe zou je omgaan met het verlies van je gehele familie om dit ‘iets’, dat zoveel voor jou betekent. Niet langer is het gewenst dat je ook maar een moment praat, uit angst dat je dit ‘iets’ zou noemen dat zoveel voor jou betekent. Je noemt het, waarom? Omdat dit het ‘iets’ is waar je jouw gehele leven op baseert en aan opdraagt. Vanzelfsprekend, wanneer praten betekent dat je moet spreken over de dingen die zoveel betekenen voor anderen, moet je je niet beledigd voelen, je moet alleen stil zijn en luisteren. Per slot van rekening, is het belangrijk voor hun. Misschien brengen ze het ‘iets’ naar voren dat ze gehoord hebben op het nieuws, dat ‘iets’ waar jij je gehele leven aan opdraagt, maar probeer niet van mening te verschillen – probeer ze evenmin te vertellen wat je weet vanuit eigenhandig onderzoek en persoonlijke ervaring – luister alleen maar, want de TV weet meer, en dat doen zij ook. Je moet je ook nog realiseren, dat omwille van dit ‘iets’ dat je hebt gekozen, Je niet langer het recht hebt om te discussiëren of commentaar te geven op welk onderwerp dan ook, over de stad, provincie of het land waar jij je gehele leven in hebt doorgebracht, wanneer je dit doet wordt je nu verteld (in plaats van gerespecteerd te worden voor het hebben van een intelligente mening) dat je uit het land verdreven zou moeten worden. Denk over naar de winkel gaan, alleen om wat brood te kopen. Als je in je auto stapt en door de straat rijdt begint er iemand tegen je te schelden wanneer hij jou ziet, gekleed volgens dit ‘iets’ waar je zo sterk in gelooft, waarschijnlijk denken ze dat je ze niet begrijpt – maar dat doe je wel, en maar al te goed. Raak er maar gewend aan, het zal vaker gebeuren. Onthoud eveneens dat je onderdrukt bent en dat er naar je gekeken wordt met medelijden en minachting, als een onderdrukte vrouw – die geen eigen mening heeft. Dit alles, ook al is dat ‘iets’ hetgeen dat je zelf gekozen hebt, waar je iedere dag naar leeft – niet onder dwang, maar omdat je gelooft dat dit het juiste is om te doen. Onthoud dit alles goed wanneer je in je auto rijdt Al lopend door de winkel, voel je dat alle ogen op jou gericht zijn – plotseling hoor je gelach – je denkt bij jezelf, ze lachen toch niet om mij? Maar natuurlijk weet je wel beter, want iedere keer dat je jouw huis verlaat, zijn de mensen constant bezig om je belachelijk te maken of je uit te schelden, één van deze twee. Allemaal door dit ‘iets’ waar je van houdt. Op de broodafdeling, valt het je op dat de winkelbeveiliging je door ieder gangpad in de winkel volgt. Wanneer je in zijn richting kijkt, staart hij discreet naar de kattenbakkorrels die in de uitverkoop zijn, omdat hij zichzelf niet wil verraden. Wanneer je bij de kassier komt, klaar om af te rekenen – valt je op hoe beleefd de kassier is tegen de vrouw voor je in de rij. Wordt niet te hoopvol, daar zal niets van over zijn wanneer jij aan de beurt bent. Ze geven er echt niets om, “hoe gaat het met U vandaag?”. Ze nemen gewoon je geld en kijken je met een boze blik aan. Trek het je niet aan, je bent weer op weg naar huis. In je auto zie je je benzinemeter en raakt een beetje in paniek, hij staat op leeg, en je hebt benzine nodig, maar waag de gok niet, stop niet – wanneer je probeert te betalen voor de benzine, zelfs als je met je geld zou zwaaien, zullen ze hoogstwaarschijnlijk aannemen dat je ze zult proberen te beroven. Het is beter om rechtstreeks naar huis te gaan, thuis is troost. Tegen de tijd dat je thuis komt, hopend op verlichting, zie je een groep kinderen rondom je huis, en vraag je jezelf af wat ze van plan zijn. Nadat je bij je huis naar binnen gaat, begint er iemand op de deur te kloppen. Je doet de deur open, maar er is niemand. Je loopt naar buiten om de post te halen, en de kinderen rennen vanachter de hoek van je huis, schreeuwend: “Je hoort hier niet!”. Een tijdje later besluiten de tieners in de buurt om mee te doen met de pret door op je oprijlaan te gaan staan en je uit te schelden, terwijl jij in je eigen huis staat. En dit is slechts het begin van de dagen in jouw leven, maar wacht, er is nog zo veel meer... Stop nu en denk goed na. Is er iets waar jij zoveel van houdt? Nu zal je vragen, “is dat het waard?”. Ik zal je zonder enige aarzeling vertellen, Ja dat is het! Dat alles en meer. Omdat dit ‘iets’, Islam, mijn manier van leven is, mijn liefde, mijn vreedzaamheid, en mijn hoop. Je zal denken, “dat klinkt niet erg vredig, om getreiterd te worden enzovoort”. Maar dat is het wel. Niet het getreiter en dat alles natuurlijk, maar het doel dat erachter zit. De redenen dat ik me kleed zoals ik me kleed, en ik leef op de manier die ik heb gekozen. En ik wil nog een keer zeggen, je hoeft geen moment te denken dat ik dit licht opvat. Ik geloof en weet dat deze manier van leven de juiste en goede is. Als je niet blij voor me kunt zijn, wees dan tenminste tevreden met de wetenschap dat je iemand hebt grootgebracht die sterk staat voor waarin ze gelooft. Niet zomaar een meeloper, niet zomaar één van de massa, niet iemand die bij het minste geringste van mening veranderd. Als je me niet kunt steunen in mijn beslissing, wees dan bevredigd om me te respecteren voor mijn overtuigingen, morele principes en waarden. Niet een immoreel, vulgair en oneerbaar leven. Weet dat waar ik in geloof, Islam, niet iets is waar ik in geloof omdat het populair is om te doen, of omdat het de manier is om vrienden te krijgen en invloedrijke personen te ontmoeten. Realiseer dat dit geen fase is waar ik doorheen moet en dat ik geen extremistische fanaticus ben. Ik doe grote inspanningen om de beste Moslim te worden die ik kan zijn. Dat is iets wat niet gemakkelijk is, maar ik geloof dat het me naar het Paradijs zal leiden wanneer ik me hard genoeg inspan, en sta volhardend in het geloof dat: “Er is niets waardig om aanbeden te worden behalve God alleen, en geen ander met hem te verbinden”. Waar was het dat ik geleerd heb dat ik me moest inspannen om de beste te zijn die ik kon zijn, en mijn uiterste best moest doen om volhardend te zijn in de dingen waarin ik geloofde als juist en eerlijk? He, waren jullie dat niet? Hebben jullie me dat niet geleerd? Vertaling door Redouan Bron: www.redouan.nl

[xberbersroosjex]

"Ja" antwoorde Hayat. " Hoe oud ben je?" zei Marouan. "Ik ben net 18 geworden". antwoordde Hayat. Marouan zweeg. "Hayat, wat is er allemaal gebeurd, of wil je er niet over praten? Dan hou ik mijn mond." zei Marouan. "Ik kan er niet over praten Marouan. Maar hoe oud ben jij eigenlijk en vertel iets over jezelf." zei Hayat. "Oke, eh, ik word 21, ik zit op kickboxen, voetbal en fitness, ik ben van school af, geen zin" zei hij met een kleine glimlach op zijn gezicht. "Ik woon nog thuis." eindigde hij. "Ja ik niet meer, en ik weet niet meer waar ik naar toe moet ook hierna." zei Hayat. Weer voelde ze die tranen branden. "Ik weet helemaal niets meer Marouan, ik voel me zo vernederd zo kapot, wat ze met me hebben gedaan, het is allemaal mijn schuld Marouan." zei Hayat inmiddels echt huilend. "Nee het is nooit jou schuld, kijk wat ze hebben gedaan, je vader heeft je helemaal verrot geslagen meid, dat is toch niet jou schuld? Wat je ook gedaan heb." zei Marouan en hij leunde naar Hayat toe. Hij aaide haar met zijn hand over haar wang. "Marouan. Ze hebben me verkracht." zei Hayat zachtjes. Marouan schrok. "Wie, lieverd, wie" zei hij rustig. Hayat haalde diep adem en vertelde hem het verhaal. Ze legde uit hoe pijnlijk het was, hoe vernederend, hoe erg ze haar ermee kapot hebben gemaakt Ze was tien minuten tijd haar onschuld verloren, ze was geen meisje meer maar een verpeste vrouw. Marouan ging naast Hayat op bed zitten. Hij fluisterde dat ze nog steeds een ontzettend mooie lieve meid was. Hij ging met zijn hand door haar haar. Net zolang tot hij niet smeer hoorde. Net zolang tot ze in slaap viel. Marouan bekeek haar en haalde diep adem. Wat heeft dit arme meisje meegemaakt? Hoe hebben ze haar dit aan kunnen doen, je'l mgarba dacht hij. Hij had dit nog nooit meegemaakt, nog nooit had hij zo snel en zoveel om een meisje gegeven. Hij zag haar die avond uit de tram stappen. Haar uitstraling, zo mooi hij kon het niet beschrijven en hij kon haar niet zomaar laten gaan. Hij besloot toen om ook uit de tram te stappen. Hij bekeek haar en schaamde zich om direct op haar af te stappen. Hij zag haar rond kijken. Aan de manier waarop ze dat deed concludeerde hij dat ze niet uit Amsterdam kwam. Hij besloot toen om naar haar toe te gaan, voordat het te laat was, voordat ze weg zou gaan, weg zou gaan uit zijn blik. Hij ging op de grond liggen en viel in slaap. Hayat voelde het. Ze deed net alsof ze sliep. Ze opende gelijk haar ogen. Marouan zag het niet en ging dus gelijk slapen. Ze keek naar hem hoe hij lag. Ze viel snel daarna in slaap. De volgende ochtend werd Hayat als eerste wakker. Ze keek op Marouans telefoon. Half zeven. Ze stond op en ging douchen. Haar lichaam was nu minder gezwollen dan die dag ervoor, maar de pijn was hetzelfde. Ze had die nacht ook niet meer gebloed. Opgelucht deed ze de douche aan en stapte eronder. Weer voelde ze van binnen die pijn, die pijn die ze kreeg omdat ze weer helemaal terug in de realiteit was. Haar lichaam voelde moe aan en dat was ze ook. Ze zeepte zichzelf zachtjes in. Haar vagina voelde nog wel gevoelig aan. Ook had ze nog moeite om haar benen stevig dicht naast elkaar te laten staan. Een half uurtje later droogde ze zichzelf af en kleedde ze zich aan. Vandaag zou ze echt opzoek naar werk moeten. Voorzichtig deed ze de deur open. Marouan lag er niet meer. Hayat raakte licht in paniek totdat ze een briefje vond. "Ik ben zo terug Hayat" stond er. Ze maakte het bed op en ging er op liggen. Ze sloot haar ogen en vijf minuten later viel ze als een blok in slaap. Na ongeveer een kwartier ging de deur open. Hayat schrok wakker en draaide zich om. Het was Marouan. Hij had een tas bij zich. "Goedemorgen lieverd" zei hij. "Goedemorgen" zei Hayat glimlachend terug. "Ik heb even ontbijt gehaald." zei hij. Hij opende zijn tas en haalde daaruit een zak crossantjes, een pak met plakjes kaas, een pak melk, hagelslag en boter uit. Van het tafeltje maakte hij een ontbijtbankje. Hayat keek toe en kon zich niet goed voorstellen waarom iemand zoiets voor haar zou doen. Diep van binnen voelde ze iets, alsof ze hem al jaren kon. Samen aten ze gierig het ontbijt op. "Hoe moest ze Marouan ooit bedanken." dacht Hayat. "Marouan, ik wil je echt bedanken, ik weet niet hoe, maar ik wil je echt bedanken. Waarom doe je dit voor me Marouan, waar heb ik zoiemand als jou aan verdient, je geeft me een slaapplaats, je geeft me eten" Hayat was even stil, "en je geeft me liefde..." zei ze er achterna met tranen in haar ogen. Marouan kwam naast haar op bed zitten. Voorzichtig nam hij haar in zijn armen. Beide sloten ze hun ogen. Het duurde maar even, maar er ging iets door hun beide heen. Een gevoel van veiligheid, geborgenheid. "Zolang ik hier ben hoef je je geen zorgen te maken Hayat, ik ben er voor je." Hayat sloeg haar armen nu ook om Marouan heen. Zo zaten ze een paar minuten. Totdat Marouans telefoon ging. "Ja" zei Marouan ligt geiiriteerd. Hayat hoorde een mannenstem op de achtergrond. Na een kort gesprekje hing hij op. "Dat was mijn broer".

[Uitgeblust]

Mijn brief aan mijn moeder!! Salaamu Allaikoem wa RahmatuAllahi wa Baraketoe mijn Geliefde Zusters Hier schrijf ik jullie een brief .Djazak Allahu gayran voor het lezen en doorsturen van mijn brief aan m'n moeder!! BismiAllaahi Rahmanie Rahiem Oh moeder ik hou zoveel van u ik wil u niet kwetsen.Maar zie insha Allah in dat het voor mij ook moeilijk is en dat ik me alleen wil bedekken voor Allah de Verhevene!Moeder ik ga insha Allah niet heel m'n leven wachten op uw goedkeuring.Maar dan hebt u ook nog mijn gimaars verstopt!Subhanna Allah.Alleen omdat ik té jong ben??Of het te overdreven vind?Verdien ik geen respect en vrijheid om mijn Heer te Gehoorzamen en mij te bedekken volgens de echte Islamitische voorschriften?Moeder ik hou van u ik ben u dankbaar dat u mij van Het Slechte Pad heeft weerhouden en (na Allah SwT) heeft Geleid djazakkel Allahu gayran ik ben u daar eeuwig dankbaar voor!!!Maar insha Allah kunt u begrijpen dat ik verder wil dan een 'simpele' hijaab waar je nog veel details ziet van mijn 'lichaam' dan is de Islamitische hijaab toch nutteloos!!Waarvoor ben ik te jong?Omdat ik Allah Ta3aala wil Gehoorzamen en Dienen?Alleen omdat ik doe wat Beter voor mij is Dit Leven en in het Hiernamaals?Subhanna Allah.Of dat de mening van anderen zwaarder telt dan wat Allah in de Qu'aan vermeld?Moeder ik begrijp dat u niet wilt dat ik uw dingen ga zeggen die u moet gaan doen of respecteren!!Ik doe het voor mijn en uw bestwil insha Allah.Allah zal u Belonen daarvoor insha Allah!Is het zo vreemd dat ik mij Bedek voor de fitnah op straat en voor de begeerten van mannen?Nee toch!Het is toch zo dat je zonnencréme moet gebruiken als je in de zoon gaat liggen om huidkanker te voorkomen!!Dan is het toch LOGISCH dat ik me Bedek om mij te Beschermen tegen fitnah en de begeerten van mannen!!!Of dat je speciale kleding draagt om een operatie ui te voeren!!Net als wat ik wil mij imaan versterken om een verschil te kunnen wekken dat ze zien dat ik een moslima ben die in Allah Geloof en ook Goed Wil Doen insha Allah!!!Is dat tóch ONlogisch??Moeder wilt u accepteren dat ik de gimaar wil gaan dragen of anders de hijaab over de boezems?Als ik het nu in werkelijkheid tegen u zou zeggen dan zou (insha Allah u mij uitlachen of waar haal ik dat vandaan of nog sterker dat ik niet moet denken dat ik meer weet dan u,omdat u ouder bent enzo..!!Subhanna Allah.Allahu Arlem of dat werkelijk zo is Allah weet Het Beste!Maar soms leer je meer in één dan dan in je HELE leven!Allhamdoelillah.Allah De Verhevene Leidt Wie Hij Wilt moeder leeftijd,afkomst,uiterlijk etc spelen geen rol Allhamdoelillah!!!Moeder ik hou van u Omwille van Allah Subhanna Huwa Ta3aala!!Ik hoop dat u mij in mijn waarde laat om Allah De Verhevene te kunnen Gehoorzamen!!! p.s.Lieve zusters ik het gekort omdat er veel emoties en dingen voorkwamen die privé waren subhanna Allah insha Allah hebben jullie het de moeite waard gevonden om te lezen Djazak Allahu gayran ik hou van jullie Omwille van Allah Ta3aala!!! Heeeeeeel veel liefs