LZN
30-06-2003, 12:12
President Bush heeft deze week twee topconferenties gehouden. De eerste, met de Arabische staten, was een abjecte mislukking. De tweede, met de minister-presidenten van Israel en de Palestijnse Autoriteit, was slechts een hinderlijke echo van een andere jammerlijke mislukking, de Oslo handdruk van 1993. Laten we eerlijk zijn over wat er gebeurd is in Sharm el Sheik, Egypte. The president van de Verenigde Staten heeft zijn prestige op het spel gezet voor de zaak van de Arabisch-Israelische vrede en de Arabieren hebben hem niets gegeven. Zij hebben geweigerd Israels recht op bestaan als Joodse staat te erkennen. Zij spraken over hun bezwaar tegen "terrorisme", zelfs als spreken zij bij herhaling tegen hun eigen publiek met de meest welsprekende intellectuele en religieuze rechtvaardiging dat het doden van Joden in "Palestina" geen terrorisme is maar "verzet". Zij namen geen enkele concrete actie, maakten zelfs nog geen gebaar tegen Israel. Egypte bood niet aan om zijn ambassadeur naar Israel terug te sturen. De Saudi?s dreigden met een boycot als Israel ook zou worden uitgenodigd. En het belangrijkste van alles, de Arabieren weigerden wat Bush het meest wanhopig nodig had: expliciete steun aan de Amerikaanse visie dat Jasser Arafats tijd voorbij is. Dat zou belangrijk zijn om Machmoud Abbas, die vrede schijnt te willen, omhoog te halen. En wat deed Bush? Wat alle Amerikaanse presidenten doen in antwoord tot zulke afwijzingen: hij glimlacht beleefd en zegt dank je wel. Dan komt de tweede topconferentie in Akaba, Jordanie. Hier slaagt Bush erin enorme concessies los te krijgen van Israel. De toespraak van Ariel Sharon was revolutionair. Hij erkende expliciet de legitimiteit van een Palestijnse staat. Voorts erkende hij dat die staat "continuiteit" nodig had, hetgeen inhoudt dat hij aan de Palestijnen het grootste deel van de West Bank en Gaza wil geven. En wat nog pijnlijker is voor Sharon, was zijn verklaring, die grotendeels over het hoofd gezien werd, dat "geen enkele unilaterale handeling van enige partij de uitkomst van onze onderhandelingen kan beinvloeden." ("unilaterale handelingen" is Midden-Oosten-taal, hetgeen betekent dat bij het trekken van de uiteindelijke grenslijn tussen Israel en Palestina, er geen rekening zal worden gehouden met de Joodse nederzettingen.) Dit is een ernstige verplaatsing van de doelpalen. Wat kreeg Bush uit Abbas? Erkende Abbas Israel als een Joodse staat? Nee. Hij weigerde het Palestijnse principe van de "terugkeer" op te geven, hetgeen betekent een opheffing van de Israelische staat wanneer miljoenen Palestijnse vluchtelingen (van wie de meesten nimmer in Israel gewoond hebben) het land overspoelen. Echter zonder erkenning van Israel als een Joodse staat, is er niets dat een herhaling van de rampzalige mislukking van Camp David in 2000 kan voorkomen, toen Arafat verbazingwekkende Israelische concessies in zijn zak kon steken, maar tot de laatste minuut vasthield aan zijn eis dat er geen deal te sluiten was, tenzij Israel erin zou toestemmen zelfmoord te plegen door de Palestijnse vluchtelingen naar Israel te brengen, in plaats van naar hun thuisland Palestina. Wat bood Abbas aan? Een einde aan het terrorisme. Maar totdat deze lippendienst is uitgevoerd, is het niets anders dan een herhaling van de fameuze brief van Arafat aan Jitschak Rabin in september 1993, waarin hij plechtig beloofde dat "de PLO het gebruik van terrorisme en ander geweld zou verwerpen." In Akaba erkende Abbas Israel. Maar dat pretendeerde Arafat 10 jaar geleden in eerste instantie bij de Oslo-overeenkomst ook. Abbas beloofde dat er geen opruiing van haat tegen Israel meer zou zijn - een andere herhaling van een andere Oslo-belofte. De Palestijnen besteedden de volgende tien jaar aan het vergiftigen van hun kinderen met de smerigste anti-semitische propaganda sinds het Dritte Reich. Wat gebeurde er dan eigenlijk in Akaba? Israel kocht dezelfde versleten berenhuid voor een tweede keer. In 1993 kocht het veronderstelde erkenning, een verondersteld einde aan het geweld en een verondersteld einde aan de haatcampagne, door de PLO te erkennen, door Arafat en zijn terroristen uit Tunis over te brengen en hem te planten in het hart van Palestina, door hen de controle te geven over al de voornaamste Palestijnse steden, door zijn leger uit te rusten met Israelische geweren, enz. In 2003 werd dezelfde huid opnieuw verkocht, deze keer tegen de prijs van een Israelische acceptatie van een Palestijnse staat met doorlopende grenzen, waarbinnen Israel de nederzettingen opheft. Dat zou een blauwdruk kunnen zijn voor een uiteindelijke regeling. Maar dit zijn concessies, die gegeven worden voordat de onderhandelingen nog maar begonnen zijn. De eenzijdig overgave van Israel gaat door. Nu zou eenzijdige overgave van Israel een politiek kunnen zijn, als het vrede zou opleveren. Maar de eerste ronde van de unilaterale concessies, van 1993 tot 2000, heeft niets anders opgeleverd dat de oprichting van een op terreur gebaseerd Palestijns "Trojaans paard," zoals Faisal Hoesseini het noemde, waar vandaan het bloedigste Palestijnse geweld gelanceerd werd. Er is slechts een hoop dat we dat droefgeestige experiment niet hoeven te herhalen. En dat is als Bush serieus is - iets wat Clinton nimmer was - om meer dan woorden van de Palestijnen te verlangen. Abbas moet de ophitsing beeindigen, het geweld stoppen en de terroristen ontwapenen. Bush, die zijn vriend Sharon in zijn hemd heeft laten staan, moet er nu voor zorgen dat Abbas zijn woord houdt. Anders .......................